Saxion-student Sven werd 4e op de Olympische Spelen: “Ben nog dezelfde Sven die zelf zijn billen afveegt”

Sven Roosen deed iets unieks. Echt waar. Waar dat woord in de journalistiek al jaren aan inflatie onderhevig is, geldt het letterlijk voor zijn prestaties in Parijs. De vijfdejaars Sportmarketing aan de Saxion Topsport Academie verpulverde met 8607 punten het Nederlands record op de tienkamp en werd met zijn vierde plek de beste Nederlandse tienkamper op de Olympische spelen ooit.

Een vierde plaats met een serieuze gouden gloed. Vooraf had hij wellicht wel gehoopt dat hij het Nederlands record zou verbreken, zegt hij. “Maar dat ik zoveel punten zou halen en vierde zou worden, had ik zeker niet verwacht.”

Die vierde stek veroverde hij niet op het minste onderdeel: tienkampers zijn de klassieke homines universales van de sport; waar de specialisten slechts op één onderdeel wedijveren, werken zij tien verschillende atletiekonderdelen af in twee dagen. Dat is zwaar, zo zwaar dat fit blijven misschien wel een van de belangrijkste voorwaarden is om te kunnen slagen in de sport, zegt Sven Roosen. “Heel blijven is een heel belangrijk onderdeel.”

Hoeveel dat van je lichaam vergt? Ter illustratie: na de eerste dag, uit het licht van de schijnwerpers van het majestueuze Stade de France, en op zijn kartonnen bedje, wordt Sven Roosen wakker. Van de pure honger door de zware inspanning. “En je hebt natuurlijk de hele dag zo ‘half-half’ gegeten en sportdrank gedronken. Dat helpt ook niet.”

Het scherm van zijn telefoon geeft 02:00 uur aan en zijn lijf schreeuwt om voeding. In het donker, op de tast, om kamergenoot en medetienkamper Rik Taams niet wakker te maken, vist hij een bakje kwark uit het zijvak van zijn sporttas. “Dat heb ik uiteindelijk met mijn vingers naar binnen gewerkt.”

‘Geen grootse atleet’
Mede dankzij dat bakje kwark komt hij uiteindelijk tot die bijzondere vierde plek. Zo groots als die prestatie is, zo bescheiden is Roosen erover. “Of ik de grootste Nederlandse tienkamper ooit ben? Niemand heeft ooit zoveel punten gehaald. Dus zo bezien wel. Maar ik houd er helemaal niet van om dat te zeggen. Ik zie mezelf ook niet opeens als een grootse atleet.”

Hij was ook niet euforisch na afloop, zegt hij. “Vooraf had ik misschien verwacht dat het overweldigende gevoel groter zou zijn.” Dat betekent niet dat hij er niet van geniet. “Ik zie het als een hele toffe prestatie. Tegelijkertijd zijn er ook zat andere hele leuke dingen die je in je leven kan doen. Ik ben van mezelf vrij down-to-earth. Ik ben tevreden met hoe het is gelopen, maar het is niet zo dat ik tien a twintig keer per dag denk: ‘wat heb ik het goed gedaan.”

Het meest belangrijke obstakel dat hij moest overwinnen om tot die prestatie te komen? Hij denkt even na. “De balans vinden”, concludeert hij. “Ik heb geleerd minder streng voor mezelf te zijn. Dat ik niet elke, elke avond om tien uur naar bed hoef, en áltijd maar dat ideale topsportleven hoef te leiden. Ik hoef mezelf niet op te sluiten. Plezier is mijn belangrijkste drijfveer.”

Gekkenhuis
Hij noemt de Olympische Spelen een gekkenhuis. Een poppenkast ook, vol verleidingen, van de schijnwerpers tot onbeperkt gratis cola. Maar tegelijkertijd een ‘supergaaf toernooi’. Gevraagd naar zijn hoogtepunten, vertelt hij vooral over saamhorigheid. Over hoe tienkampers eigenlijk niet tegen elkaar strijden, maar met elkaar. Over de vriendschap in de voorbereiding. Over hoe elke tienkamper weet hoeveel een andere tienkamper voor zijn sport heeft moeten laten.

En over zijn allermooiste moment. “Ik wist vooraf niet waar mijn ouders en zus zouden zitten in dat immense stadion. Vlak voor de finish van de 100 meter dip je altijd even, dan doe je je hoofd omlaag. Toen ik rechtop kwam zag ik ze opeens, in de bocht, op de vierde rij. Toen ben ik naar ze toe gegaan, om het moment met hun te delen. Dat is waar het voor mij om draait, die saamhorigheid.”

Op de kaart
In Nederland is relatief niet superveel aandacht voor de tienkamp. Internationaal is die er zeker wel, zoals in Duitsland, waar tienkampers de koningen van de atletiek worden genoemd. Roosen hoopt dat hij met zijn prestaties een bijdrage leverde aan het aanzien van de sport in Nederland. “In Nederland wordt het niet door iedereen zo gezien, maar voor mij is dit het ultieme atletiekonderdeel. Dus ik hoop dat ik het meer op de kaart heb gezet.”

Dat deed hij ook met zichzelf. Al ziet hij dat zelf dus anders. Hoeft dat voor hem niet zo. “Ik ben te down-to-earth om hier te lang in te blijven hangen. Natuurlijk zijn er nu mensen die opeens iets van me willen. Maar ik ben nog altijd dezelfde Sven als voorheen, dezelfde Sven die zelf zijn billen afveegt. Voor mij is belangrijk dat ik dezelfde persoon op de baan ben als ernaast.”