Koninklijke brunch bij Paleis Het Loo? “Broodje knakworst of zo?”

Een groep studenten in felroze introshirtjes verzamelt zich bij de ingang van Paleis Het Loo en sluit zich aan bij de eigen groepjes. De gebeurtenissen van de avond ervoor worden uitgebreid besproken.

“Heb jij het nog laat gemaakt?”, krijgt een toevallig langslopende introparent gevraagd. “Nee, ik heb twee uur lang moeten shuttlebussen, iedereen naar huis brengen,” antwoordt hij terwijl hij doorloopt. “Had jij niet gedronken dan?”

“Jawel, natuurlijk wel... maar toen was ik wel nuchter hoor.” En weg is hij. Hij wordt nagekeken met een licht bezorgde blik.

Valt een beetje tegen

De organisatoren roepen iedereen van Saxion op om mee te lopen. De brunch wacht. De studenten verzamelen zich bij de tafels en bankjes onder een groot afdak tussen de stallen van Paleis Het Loo.

“Ik hoopte eigenlijk dat we binnen zouden zitten, in het paleis,” zegt eerstejaars Hotel Management-student Anna van de Ruit (19). “Het is hier nog steeds mooi hoor, maar dit valt een beetje tegen.” De paar honderd studenten nemen plaats aan de bruine opklaptafels. “Kiepert hij niet om als ik nu opsta?”

De brunch laat nog even op zich wachten. Een half uur na de afgesproken brunchtijd spreekt de organisatie de groep opnieuw toe. Er zouden geluidsoverlastklachten zijn bij de Stayokay, het hostel waar studenten kunnen overnachten. Er klinkt wat geroezemoes, maar veel indruk lijkt de mededeling niet te maken.

Koninklijke brunch

Dan is het eindelijk tijd om te eten. Tafel voor tafel worden de groepjes naar voren geroepen om hun lunchbox op te halen. Een wrap kipkerrie, een broodje gezond, een yoghurtje, een Snicker, een mandarijn en een appelsapje.

Anna kijkt naar haar lunchbox. “Het is wel prima, maar ik had toch wat luxer verwacht bij een paleis.” Haar tafelgenoten, allemaal medestudenten Hotel Management, knikken instemmend. “Broodje knakworst of zo,” zegt Anna. De groep begint te lachen. “Dat is toch niet luxe?” “Nee, oké, maar daar heb ik gewoon zin in,” gniffelt ze.

Terwijl de studenten hun brunch opeten, worden de gesprekken steeds losser. De meeste studenten blijven bij hun eigen groepje zitten, maar af en toe staat iemand op om bij een andere tafel aan te schuiven.

“We hebben het wel bont gemaakt”, zegt Anna. Haar telefoon is leeggegaan en haar lader kapot. Met haar laatste procenten kon ze nog net haar vader appen. “Die moest me om half één nog ophalen. Die was echt niet blij. Nu moet ik vanavond om 22.00 uur thuis zijn...”

“Ze hadden seks in onze kamer”

Tegenover Anna zit een medestudent Hotel Management. Naast haar staat een koffertje. “Ik slaap vanavond gewoon weer thuis.”

“We kwamen gister in het hostel en toen lagen er mensen te seksen in onze kamer,” vertelt ze met een vieze blik. “Ik werd ook nog wakker toen ze naar de wc ging”, vult een andere student aan. “We slapen daar met zes, of ja, nu dus zeven...”

“Zij heeft toch gewoon een vriend?”, klinkt het vanaf de andere kant van de tafel. “Ja, maar volgens mij is het iets van een open relatie.” “Ja? Op die leeftijd? Ik geloof er niks van.”

Tijd voor het spel

De brunch zit er inmiddels op. De organisatie verzamelt de studenten opnieuw. “We gaan beginnen met Crazy 55.”  Maar eerst nog een leuke verrassing voor de studenten: de directeur schenkt iedereen een gratis kaartje voor het paleis. Er klinkt luid applaus. “Nu gaan we echt beginnen!”

De studenten verzamelen zich bij hun introparents. Tafels worden leeggeruimd en groepjes komen weer in beweging. Op een paar achtergebleven mandarijntjes en lege flesjes appelsap na, verdwijnt de brunch langzaam van de tafels.

Ook de meiden met de koffers lopen weg. Een van hen tikt tegen de gammele bank. Boem. In één klap is het stil. Iedereen kijkt op. “Oei, sorry.” En alsof er niets is gebeurd, gaat iedereen weer verder waar ze mee bezig waren.