Studente Sierra gaat de Alpe D’Huez op, maar zonder haar overleden vader: “Toch voelt het alsof hij erbij is”
De vader van Toegepaste Psychologie-studente Sierra Weersink kreeg kanker. Zijn laatste doel was zijn dochter de legendarische Alpe D’Huez zien beklimmen, maar voor het zover was, overleed hij. Nu gaat ze morgen alleen de berg op, voor vader Wouter. Toch voelt dat niet zo. “Papa is altijd bij ons.”
Als Sierra haar vader vertelt dat ze voor hem de Alpe D’Huez opgaat, zijn er de tranen. “Hij snapte eerst niet dat ik dit voor hem wilde doen, maar toen hij doorhad dat het echt voor hem was, moest hij huilen”, zegt de 22-jarige Toegepaste Psychologie-studente.
In maart 2024 krijgt de familie Weersink te horen dat Wouter een tumor in zijn rechterlong heeft. “Papa had wel eens een longontsteking, maar het bleek veel erger te zijn dan we dachten.”
Alpe d’HuZes
Alpe d’HuZes is een sportevenement waarbij zoveel mogelijk geld wordt ingezameld voor onderzoek naar kanker.
De eerste donderdag van juni gaan 5000 deelnemers fietsend, hardlopend of wandelend de Alpe D’Huez op. Je kan de berg maximaal zes keer beklimmen. Sierra haalt ook geld op en haar teller staat al op 12.850 euro. Ze is hiermee al over haar streefbedrag van 12.500 euro heen. Doneren kan via deze link
Uitbehandeld
Waar er eerst nog hoopgevende berichten zijn, krijgen hij en zijn familie uiteindelijk te horen dat hij nog drie tot negen maanden te leven heeft. Sierra: “Er was geen behandeling meer mogelijk.”
Toen kwam bij Sierra het idee op om zich op te geven voor Alpe D’huZes. Tijdens dat inmiddels bekende evenement fietsen, wandelen of hardlopen mensen maximaal zes keer de beroemde alpenreus Alpe D’Huez op, om zo geld in te zamelen voor onderzoek naar kanker.
Het evenement is namelijk geen onbekend fenomeen voor Sierra, net als de ziekte. “Mijn vriend heeft vier jaar geleden zijn vader verloren aan kanker en een jaar later fietste hij mee.”
Sierra stond toen op de berg om haar vriend aan te moedigen. “Toen zag ik al hoe verbindend het evenement is”, zegt ze. “Dat het dan een paar jaar later gebeurt, omdat mijn eigen vader er niet meer is, dat verwacht je natuurlijk nooit.”
Ze maken het plan om samen naar Frankrijk te gaan. Haar vader wil per se mee. “Hij heeft tot het einde volgehouden: ik ben erbij.” Dus helpt vader Wouter met alle voorbereidingen, zoals het boeken van campingplaatsen. “Voor ons was het goed geweest als hij Frankrijk had gehaald, maar hij had nog zo veel om voor te leven, zoals onze trip naar Frankrijk.”
Sierra met een foto van haar vader Wouter. Foto's: Marlene Mahn
Toch haalt de werkelijkheid hen in. Sierra begint door te krijgen dat dit doel misschien helemaal niet haalbaar is. Haar vader gaat hard achteruit, sneller dan door de artsen voorspelt. “Ik besefte: we hebben waarschijnlijk niet meer zo lang samen.”
Ondertussen blijft haar vader volhouden dat hij erbij zal zijn in Frankrijk. Zelf denkt ze diep van binnen dat Wouter op dat moment al weet dat hij het niet gaat redden. “Toch bleef hij tegen iedereen vertellen over onze plannen om naar Frankrijk te gaan.”
Uiteindelijk overlijdt Wouter op 30 maart, ongeveer twee maanden voor ze naar Frankrijk zouden afreizen. Sierra gaat toch. Daar twijfelde ze geen moment over. “Hij wilde dit zo graag dat het voelt alsof dit nog steeds iets van ons samen is.”
Broodjes frikandel
Ze denkt met warmte terug aan het afscheid van haar vader. Dat was ontzettend mooi, vindt ze, op een manier die hem typeerde. “Met een borrel en broodjes frikandel. Daar kon je hem voor wakker maken”, vertelt ze. “We willen gewoon alles uit het leven halen, zoals hij dat ook heeft gedaan.”
Dat ze zonder haar vader gaat, voelt dubbel. Ze heeft gelukkig de steun van vrienden en familie die meegaan. “Papa en ik hebben hier samen naar toe geleefd. Het is een plan dat we samen hadden.” Nu sluit ze dat plan alleen af. Toch voelt dat niet zo. Donderdag zal ze niet in haar eentje de berg opgaan, zegt ze. “Papa is altijd bij ons, wij vragen ons niet af waar hij is. Hij heeft nu geen pijn meer.”
Sierra met een foto van haar vader Wouter.
Gerelateerde artikelen
APO viert 150-jarig feestje met eigen biertje én eigen band
Er zijn grootse plannen voor de viering van 150 jaar lerarenonderwijs aan Saxion en zijn voorgangers. Zo wordt er gewerkt aan de oprichting van een eigen APO-band, die vaker acte de présence zal gaan geven en kunnen bezoekers zich volgend jaar in februari zelfs laven aan een speciaal APO-biertje.
Medezeggenschap stemt definitief niet in met twee door CvB voorgestelde wijzigingen van de nieuwe organisatie
De Centrale Medezeggenschapsraad (CMR) heeft definitief niet ingestemd met twee door het College van Bestuur voorgestelde wijzigingen van de nieuwe hoofdstructuur. Dat betekent dat Team Taal niet wordt ondergebracht bij de nieuw te vormen academie ‘Maatschappij’. Ook worden de ambtelijke ondersteuning van de medezeggenschapsorganen en de examencommissies niet gecentraliseerd.
Marty Wessels in Opgevallen: “Ik ben nog nooit zo blij geweest”
In deze aflevering van Opgevallen: Marty Wessels, docent bij de opleiding Fashion and Textile Technologies. Een docent vol humor die nog maar vier jaar voor de klas staat. Toch weet Wessels nu al dat hij altijd in het onderwijs blijft werken. “Het is fantastisch. Ik ga elke dag blij naar mijn werk toe.”