Bedrijfskunde-student Daan bruut mishandeld na avondje voetbal: “Ik was een pion”

Met één ding kan hij nog steeds niet omgaan: de doodsangsten die hij uitstond op weg naar het ziekenhuis. “Ik was ervan overtuigd dat ik zou sterven.”

En dat terwijl de avond nog zo fijn begon: Daan (24) ging met een goede vriend een wedstrijd van het Nederlands elftal kijken. In eigen dorp, zoals zo vaak. Hij weet de uitslag nog goed, omdat ze bij elke goal een shotje dronken: 2-1 voor Nederland.

Na de wedstrijd schuiven ze een deurtje op, in dezelfde kroeg, die gesplitst is in twee delen: een bruine kroeg, en meer een echt ‘uitgaansgedeelte’. “Het bier kwam ons de neus uit, we hadden zin in een bacootje.” 

Daar zien ze een groepje jongens dat niet uit hun dorp komt. Daan gaat het gesprek aan. “Ik ben een sociaal ingesteld persoon. Deze jongens kende ik niet, dus ik was nieuwsgierig.”

Al snel blijkt dat er geen klik is tussen de twee en de groep van zo’n 7 of 8 andere knapen. Op de bewakingsbeelden is te zien dat de lampen in de kroeg al aan zijn, als het opeens razendsnel gaat. De sfeer slaat om en er wordt wat geduwd en getrokken.

Daarna gaat het ogenschijnlijk heel doelgericht: Daan krijgt een keiharde elleboogstoot, vol in zijn gezicht. “Dit was klassiek kopschoppen.” Hij gaat neer, met zijn achterhoofd tegen een statafel. Terwijl hij versuft op de grond zit, steekt hij zijn hand uit. Vragend, zo lijkt het. “Niet om te slaan, maar voor hulp.”

Die volgt niet: zijn belager komt over hem heen staan en trapt hem midden in zijn gezicht. Dan gaat het licht uit. “Daarna weet ik niet alles meer.”

Bloed

Al met al duurt het hele incident zo’n dertig seconden. Daan ligt knock-out tussen het gebroken glas op de vloer, in een plas bloed, met sneeën in zijn nek en een diepe snee in zijn vinger. Het kroegpersoneel vertelt hem later hoe doodeng het was. “Zo’n levenloos lichaam, midden in een grote plas bloed.”

Zijn herinneringen beginnen eigenlijk pas weer als de politie er is. “Het eerste wat ik zei was: ik ga geen aangifte doen. Bij zoiets hebben vaak twee partijen schuld.”

In de auto op weg naar het ziekenhuis volgt blinde paniek. Hij weet niet hoe erg zijn wonden zijn, ziet heel veel bloed en heeft op dat moment een zware hersenschudding.

 “Ik was ervan overtuigd dat ik zou sterven. Dit gevoel kan ik niet loslaten”, zal hij later schrijven in zijn slachtofferverklaring voor de rechtbank. Nu nog niet. “Ik weet gewoon niet hoe ik met dat gevoel moet omgaan.”

Na de mishandeling komt zijn leven compleet tot stilstand. Dat is ook de reden dat hij nu zijn verhaal doet, en op social media besloot de wereld in te lichten over wat hem overkwam. Mensen vragen hem steeds: ben je al afgestudeerd? ”Ik had het gevoel dat ik iets van me moest laten horen. Daarom dacht ik: laat ik het naar buiten gooien.”

Afstuderen? Kansloos

Terwijl hij tot nu toe zijn hele studie in één keer haalde, geen enkele vertraging opliep, kan hij zich de eerste maanden na de mishandeling opeens totaal niet meer concentreren. Afstuderen? “Kansloos. Na één pagina lezen had ik al hoofdpijn.”

Ook zijn bijbaan gaat niet meer. Hij kan wekenlang geen vrienden zien, nog geen film of serie kijken. “Ik weet nog dat we een keer bezoek hadden. Ik heb de hele avond geen woord gezegd. Alles wat binnenkwam was ruis, ik kon het niet volgen.”

Psychisch heeft de mishandeling ook flinke gevolgen, vooral de eerste weken. Iedereen die hij ziet is opeens een potentieel gevaar. Vooral jongens van dezelfde leeftijd, die hij niet kent. Zelfs in de supermarkt breekt het zweet hem uit. Naar de Graafschap, waar hij tussen de fanatieke fans op ‘De Spinnekop’ staat, is opeens eng. “Ik stond compleet op standje overleven.”

Aangifte doet hij uiteindelijk wél. “Pas nadat ik de beelden zag: ik krijg er nog kippenvel van. En nadat ik van getuigen hoorde: ik kan hier echt niks aan doen. Ik was een pion. Dit was niet mijn fout.”

Vrij snel pakt de politie iemand op uit een naburig dorp, zo valt te lezen in de stukken van zijn dossier. En toch voelt Daan ‘nul wraakgevoelens’ naar hem toe.  “Ik gun hem nog steeds het allerbeste. Hij is ook gewoon een jongen. Al zullen we nooit vrienden worden.” Dat hij dit verhaal misschien zal lezen? “Dat boeit me echt helemaal niks. Ik wil dit gewoon afsluiten.”

Positief

Inmiddels is hij weer met zijn opa naar De Graafschap geweest. Spannend, want misschien heeft zijn mishandelaar ook wel vrienden in zijn supportersvak. “Ik heb gehoord dat de jongens me steunen.” Hij besluit met zijn opa te gaan, naar een ander vak. “Ik ben er nog. De cirkel is rond. Mijn opa nam me ook voor het eerst mee naar de voetbal.”

Na een maand of twee drinkt hij weer zijn eerste biertje. Hij gaat weer uit. “Maar in eerste instantie wel alleen met jongens die ik al via de basisschool kende.”

Ook zijn afstuderen heeft hij inmiddels weer opgepakt. Dit semester hoopt hij zijn studie alsnog af te maken. Wat helpt is dat hij op jonge leeftijd al best veel heeft moeten incasseren, zegt hij, bijvoorbeeld door het overlijden van zijn vader. “Daardoor leerde ik mezelf al vroeg kennen. Ik werk doel voor doel, ook nu weer.”

Het gekke is: wat hem overkwam heeft hem ook iets gebracht. “Ik ging door een heel diep dal, maar ik ben er nog. Ik weet nu dat ik dit aankan. Al zal ik altijd wel wat meer op mijn hoede blijven.”