Joella Moes

Joëlla liep ongevraagd de Pabo binnen om te praten over hoogbegaafdheid: “Als je zelf niet in beweging komt, verandert er niks”

Een onbeantwoorde mail hield Joëlla Moes niet tegen. Ze stapte zonder afspraak het Edith Stein-gebouw van Saxion in Enschede binnen. Ze hoopte een teamleider te spreken over haar theatervoorstelling over hoogbegaafdheid. Tijdens het lange wachten kreeg haar innerlijke criticus de ruimte. Toch liet ze zich niet tegenhouden. En met succes: er volgde een vervolgafspraak.

‘Ik ga er gewoon even langs’, dat besloot Joëlla Moes, docent en hoogbegaafdheidsspecialist, nadat haar eerste poging tot contact via de mail was mislukt. Haar bericht belandde in een soort nieuwsbrief van de Pabo, maar een persoonlijk gesprek kwam er niet. “Ik wil de teamleider zo graag mijn visie voorleggen”, schrijft ze in een LinkedIn-bericht waarin ze haar ervaring deelt.

De mail verstuurde Moes voor de zomervakantie. “Ze zijn vast druk, dat snap ik”, dacht ze toen. Maar Moes geeft niet zomaar op, “Als je zelf niet in beweging komt, verandert er niks.” Dus na de zomervakantie waagt ze een tweede poging. Na een kort belletje met de receptie besluit ze maar gewoon langs te gaan.

Een persoonlijk verhaal
Samen met haar 18-jarige hoogbegaafde zoon, Jorick, heeft Moes een theatervoorstelling over hoogbegaafdheid gemaakt.

Volgens Moes veranderde hij van een vrolijk en ondernemend kind in een kind dat niet lekker in zijn vel zat. De voorstelling neemt de toeschouwer mee door de hoge pieken en diepe dalen die het gezin de afgelopen tien jaar heeft meegemaakt in de zoektocht naar de juiste begeleiding.

“Ik denk dat veel mensen, zeker ook Pabo-studenten, veel baat kunnen hebben bij deze voorstelling.” Moes werkt zelf ook in het basisonderwijs en merkt dat toekomstige leerkrachten nog niet altijd voldoende kennis hebben over dit onderwerp. Met de voorstelling wil ze Pabo-studenten en docenten laten zien wat hoogbegaafdheid in de praktijk kan betekenen. “Als je iets ziet, zegt dat vaak meer dan duizend woorden.”

Het gezin woont in Enschede. Daarom was de Pabo op Saxion een logische eerste stap.

Toen Moes bij de Pabo aankwam, bleek de teamleider in een vergadering te zitten. “Wil je dat ik een afspraak maak of wil je wachten?”, vroeg de receptiemedewerker. “Ik wacht wel even.”

Joëlla koos een tactische plek uit om te wachten. Ze nam plaats op een bankje waar ze precies het kamertje van de teamleider in kan kijken. Serieuze hoofden knikken en er wordt gepraat. Maar dat betekent dus ook dat hij haar zou kunnen zien. “Ik voel me haast een stalker”, schreef ze daarover op LinkedIn.

Innerlijke criticus
Op mensen afstappen is voor Moes meestal geen probleem. Toch kreeg haar innerlijke criticus tijdens het wachten de ruimte. “Hé, wat ben jij nu aan het doen? Dat is toch een beetje raar. Iedereen ziet jou daar zitten, niemand kent jou”, gingen er door haar hoofd. Toch liet ze zich niet door die gedachten tegenhouden. “Ik ga niet zomaar naar huis, ik heb een missie.”

Moes is de afgelopen jaren vaker bewust buiten haar comfortzone gestapt. Ongeveer een jaar geleden begon ze haar eigen onderneming, Brainpowercoaching. Ook dat vond ze spannend en een uitdaging. “In onze maatschappij heeft iedereen een mening. Je moet een beetje lak hebben aan die mening en gaan voor waarin je zelf gelooft. Je moet dapper zijn, keuzes maken en niet bang zijn.”

Na veertig minuten zit ze er nog, maar dan komt er eindelijk beweging. Haar stressniveau schiet omhoog en haar pitch gaat in een paar seconden door haar hoofd heen. Twee studenten lopen het kamertje uit, maar de deur sluit weer. Er volgt een aansluitend gesprek…

Actie
Na vijf minuten gaan de lunchtrommels open en Joëlla ziet haar kans. Na lang wachten en met gezonde spanning loopt ze uiteindelijk naar de deur, veegt een klamme hand af aan haar jeans en klopt aan. “Hoi! Mag ik even storen?”

De stress bleek achteraf nergens voor nodig. De teamleider reageerde erg positief en herkende het verhaal uit de eerdere mail. “Ze zeiden: nou, jij hebt wel pit”, vertelt Moes. “Uiteindelijk hadden we binnen een minuut een afspraak gepland.”

Over de plannen die uit het vervolggesprek voortkwamen, kan Moes nog niets vertellen. Wel kijkt ze positief terug op het gesprek. De innerlijke criticus die tijdens het wachten nog zoveel twijfels opriep, bleek achteraf nergens voor nodig. Haar missie was duidelijk en haar standvastigheid werd beloond.

Sterre Woddema