Onderzoeker en docent Floor ondertekent oproep tot boycot Israëlische kennisinstellingen
Zo’n 600 Nederlandse wetenschappers en onderzoekers roepen op tot een boycot van Israëlische kennisinstellingen. Ze vinden dat het conflict in Israël niet tussen gelijkwaardige partijen gaat. Floor Herbrink, docent-onderzoeker aan de Academie Bestuur, Recht & Ruimte (ABR&R), is één van hen. “Ik spreek me normaal niet uit, maar nu kan ik niet langer stil blijven.”
In een open brief, die ook door zo’n 1200 studenten ondertekend is, stellen de wetenschappers dat ze stelling nemen ‘tegen de voortdurende ontheemding, bezetting en oorlog waaraan de staat Israël Palestijnen onderwerpt.’ Er is volgens hen geen sprake van gelijkheid, maar van segregatie, waarbij Palestijnen tweederangsburgers zijn. Een boycot van Israëlische universiteiten is volgens hen gerechtvaardigd door de formele banden van die instellingen met het leger. Universiteitenvereniging VNSU distantieert zich van de actie.
Eerste keer
Herbrink, die religiewetenschapper is, zegt dat ze de petitie voor haar gevoel wel moest ondertekenen. “Praten helpt niet. Ik zie ook niet zoveel andere oplossingen. Stil blijven is net zo goed een statement, vind ik. If you’re not part of the solution, you’re part of the problem, zo zie ik dit. Dit is voor mij de eerste keer dat ik me zo uitspreek.”
Vorig jaar kwam ze terug van een wereldreis, die haar vanuit Kirgizië door onder meer Israël en de Palestijnse gebieden voerde. “Ik heb veel tijd besteed in Israël en Palestina. Daar merkte ik hoe zwaar de Israëlische stempel drukt op Palestijnen, hoe zwaar het leven is als Palestijn. Als voorbeeld: bij een verdenking van een aanslag op een Israëlische soldaat, ging het hele Palestijnse gebied op slot. Geen vervoer meer, niks. Zo kan ik nog tig voorbeelden opnoemen. De ongelijkheid is enorm.”
Ze wijst op de Israëlische muur in Bethlehem en op Hebron, waar zo’n 800 joodse kolonisten wonen, omringd door 120.000 Palestijnen en beschermd door een overmacht van Israëlische soldaten. Ze vindt dat het gesprek hierover ook op Saxion moet worden gevoerd. “Ik weet eigenlijk niet welke samenwerkingen Saxion heeft met Israëlische instellingen, maar ik vind zeker dat we hier over moeten praten. Zoals je Rutte bijvoorbeeld net zo goed wél hoorde over Wit-Rusland, maar niet over Israël. Dit kunnen we we als internationale gemeenschap niet laten gebeuren.”
Kritische reacties
Dat er mogelijk ook kritische reacties komen op het statement dat ze maakt door als Saxion-onderzoeker zo’n boycot te ondertekenen, neemt Herbrink voor lief. “Dat hoort erbij als je een statement maakt, denk ik. We kijken dit al zo lang aan. Als docent geef ik ook les in ethiek en polariseren, ik ben me dus als geen ander bewust van het goede gesprek. Ik weet ook dat veel Israëliërs erg bang zijn en dat is verschrikkelijk, maar wat nu gebeurt in Israël kunnen we niet laten gebeuren.”
Saxion niet voor een boycot
Saxion werkt niet structureel samen met Israëlische kennisinstellingen, laat woordvoerder Karin Effing weten. De hogeschool is niet voor een boycot. 'We vinden het als hogeschool en kennisinstelling belangrijk om inclusieve en open debatten te kunnen voeren en daar moet voor iedereen ruimte voor blijven. Een boycot helpt daar niet bij en daarvan zijn we ook geen voorstander.'
Gerelateerde artikelen
Nieuwe huiskunstenaar gaat de favoriete geluiden van mensen op Saxion verzamelen
Willemijn Calis mag zich vanaf 1 april de nieuwe artist-in-residence van Saxion noemen. De nieuwe huiskunstenaar van de hogeschool blijkt een verzamelaar van alledaagse geluiden, of eigenlijk vooral van verhalen daarover. Dat gaat ze ook op Saxion doen, in een project dat je gerust een levenswerk zou kunnen noemen. “Ik denk dat ik dit blijf doen zolang ik leef.”
Evi’s dateleed (9): Brabantse gezelligheid
Met een hoge hartslag en zweetoksels meer dan een uur in de trein, onderweg naar Utrecht Centraal. Ja, ik kon mij weer een keer omringen met iets anders dan koeien en weilanden. Op date met een leuke Utrechtse? Nee, een echte Brabantse. Ommen en Breda liggen nogal een stuk uit elkaar, dus Utrecht werd onze ontmoetingsplek. De stad waar ik altijd wilde wonen toen ik zestien was. Al kwam dat meer door de meiden die ik daar zag lopen dan de stad. Weet ik nu.
Opinie: Herkennen we de signalen voordat het te laat is?
Net als andere instellingen in het hoger onderwijs loopt Saxion braaf aan de leiband van grote Amerikaanse techbedrijven, schrijft docent Marcel Slootweg in deze ingezonden opinie. “Wanneer wordt de handschoen binnen Saxion opgepakt en gaan we stappen zetten richting digitale onafhankelijkheid?”