Wees onbevreesd jezelf: dit is het verhaal van programmamaakster Floor

In het eerste jaar van haar studie op de Pabo merkt Floor (nu 24) opeens dat ze staat te schreeuwen voor de klas, terwijl dat helemaal niet haar bedoeling is. Haar klasgenoten kijken met grote ogen toe, Floor schaamt zich, maar schrikt ook van zichzelf. “Ik voelde me niet gehoord op dat moment, ze luisterden niet, ik dacht: laat ik er nog eens overheen gaan.”

Als kind leerde ze zichzelf aan om vooral voor anderen te zorgen, haar broertje en zusje voorop. Ze groeide op met twee moeders: haar biologische moeder kon destijds niet voor haar zorgen wegens ziekte, dus ziet ze de vrouw waarmee haar vader hertrouwde als haar tweede moeder. “Als kind op de basisschool sta je er niet bij stil dat je gezinssituatie afwijkt van het normale, pas later ga je daar meer over nadenken. Op de middelbare school stopte ik het weg, conformeerde ik me vooral aan de normale norm.”

Zo stopt ze ook zichzelf een beetje weg. “Ik ben de oudste van ons gezin, ik voelde me verantwoordelijk om voor mijn broertje en zusje te zorgen. Mijn vader was veel aan het werk, dus ik ging zijn rol op me nemen. Ik zette mezelf op de tweede plek.”

Na die enorme uitbarsting zoekt ze hulp. Ze neemt contact op met haar studieloopbaanbegeleider. Die constateerde al vrij snel: hier zit nogal wat onder en verwijst haar door naar een therapeut. “Zelfs daar dacht ik nog: ach, met een paar sessies ben ik weg. Jezelf kwetsbaar opstellen, dat vind ik ontzettend moeilijk. Ik had mijzelf aangeleerd om me groot te houden, me sterk te houden. Dat soort geouwehoer over gevoelens, dat was niks voor mij.”

En in de therapie wordt iets anders van haar gevraagd: eerlijk zijn. “De confrontatie aangaan met jezelf. Zelfacceptatie. Dat ik er mag zijn zoals ik ben, hoewel dat niet betekent dat ik er helemaal ben, maar ik sta veel zelfverzekerder in mijn schoenen. ‘’Het gevoel van als iets je niet aanstaat wat op dat moment bij mij past of bij mij hoort, dan kijk je maar de andere kant op.’’

Inspiratie
Hoewel het programma op 19 mei veel meer geënt is op thema’s als culturele, seksuele en genderdiversiteit, dan op bijvoorbeeld psychische problematiek, komt het voor Floor toch heel dichtbij. Dat is ook de reden om nu haar verhaal te doen. “Gewoon als een soort inspiratie, om mensen aan te sporen ook hulp te zoeken, of in ieder geval ze te laten weten dat ze niet alles alleen te hoeven doen.”

Ze haalt steun uit bijvoorbeeld Disney-films, maar ook uit uitspraken van mensen die dichtbij haar staan. Een van de uitspraken is van haar ex-vriend. “Die zei regelmatig: Floor, vaak ben je te bang. Dat kwam nooit zo binnen, maar inmiddels is dat een soort mantra geworden. Dan denk ik daar aan, en dan doorbreek ik die angst. Ik zeg niet dat je niet bang mag zijn, alleen is het fijn als je je er bewust van bent.”

Dat binaire denken over mama/papa, man of vrouw, we moeten er vanaf, vindt ze. “Er is zoveel grijs gebied.  Ik zag laatst Dolly Parton op Netflix en dat bleef echt hangen:  ‘Everything is beautiful in it’s own way’, zong zij. Zo is het ook. Wie je ook bent, hoe je er ook uitziet: je mag er zijn. En wat ik zelf heb moeten leren: wees niet bang om anderen te belasten. Je hoeft niet alles alleen te doen.”