Stagiaires Evi en Emme voor één dag slachtoffer: maandelijkse perikelen, een charmante bhv’er en ‘mannengrappen’

Een Saxion-medewerker leidt ons een donkere gang in, naast de fietsstalling in het Ko Wierenga-gebouw. Zonder context klinkt dit misschien als het begin van een horrorfilm, maar gelukkig: dit is de bhv-ruimte. Terwijl Gert Jan de Vries, adviseur veiligheid, zijn lunch nog maar net achter de kiezen heeft, legt hij zijn plan uit. Wij zullen deze dag onze eerste acteerklus ooit hebben.

We wikken en wegen over wie er beter een flauwvallende student kan spelen, en wie er in grote paniek het noodnummer mag bellen. We beslissen: Emme gaat in paniek bellen over haar ‘studievriendin’ Evi, die bovenaan de trap is flauwgevallen. Meer rolkeuze hadden we trouwens niet, want wij zijn de enige vrijwilligers.

De Vries legt ons uit dat een aantal dingen belangrijk zijn in deze oefening. Zo moet de bhv’er er zo snel mogelijk achter komen wat de oorzaak is van de ‘flauwte’ en de receptionist moet de telefonische melder aan de lijn houden tot dat de bhv’er er is.

Maandelijkse perikelen?

Een beetje acteerrol heeft natuurlijk inleving nodig. Wat is dan de reden van flauwvallen? ‘De ehh… jaaa.. de… maandelijkse perikelen’, zegt Erwin Volmer, medewerker gebouwbeheer en logistiek. Hm, maandelijkse perikelen… Bedoelt hij soms ongesteldheid? Ja, ja inderdaad, zegt hij na een beetje doorvragen. ‘Wij zeggen liever maandelijkse perikelen’.

Gert Jan de Vries verstopt zich ondertussen stiekem in een hoekje, achter een opbergkast, zodat de opgeroepen bhv-er niet doorheeft dat het een oefening is. We moeten nu écht aan het (acteer)werk, dus dat is even schakelen. De zenuwen lopen bij uw verslaggevers flink op, je zou er spontaan echt door flauwvallen.

Het scheelt dat het op de derde verdieping van Forum rustig is, er zijn geen pottenkijkers. Kort na het telefoontje van Emme komt een jongeman de trap op gesprint, het is Jacco Schalkwijk. Met een felgele EHBO-tas om zijn arm zakt hij op één knie naast Evi om vragen te stellen. Emme baalt stiekem dat zij niet het slachtoffer is.

Na wat algemene gezondheidsvragen komt Schalkwijk tot de conclusie dat Evi niet in levensgevaar is. “Je mag weer opstaan.” De arme bhv-er kijkt verbaast om zich heen, als het ‘slachtoffer’ in drie seconden weer blaakt van de energie.  

“Jij wist dit!”

De oefening is geslaagd, de heren worden bijeengeroepen. De kleine kamer, waar we eerder zaten, vult zich met negen mannen. Schalkwijk is vooral benieuwd wie er allemaal in dit complot zaten. “Jij wist dit he!”, gaat er heen en weer over tafel. We acteerden blijkbaar goed, want Schalkwijk had geen idee dat het om een oefening ging.

De Vries is tevreden. Enige verbeterpuntje: de receptie kan volgens hem nog wat sneller handelen. Het telefoongesprek met Emme duurde twee minuten. “Twee minuten kunnen fataal zijn”, zegt Schalkwijk. De heren bespreken wat ze eigenlijk moeten doen als het slachtoffer onverhoopt de trap niet meer af kan lopen. Al mannen-grappend zegt Schalkwijk: “Ik kan haar moeilijk over mijn schouder gooien en de trap af tillen.”

De mannen concluderen dat de oefening goed is verlopen en dat er juist is gehandeld. Het mag volgende keer alleen wel iets spannender, vinden ze. “Laten we een oefening doen met bloed”, is de suggestie. Emme ziet het scenario daarvoor wel: “Ik kan Evi de volgende keer wel van de trap duwen”, zegt ze.