Hoe overleef je een pandemie als opa en oma je huisgenoten zijn?

Je zou denken dat in maart dit jaar de deur op slot ging bij Humanitas. Jongeren eruit, ouderen veilig binnen. Alles om ervoor te zorgen dat het coronavirus zich niet onder de bewoners kon verspreiden. Gelukkig viel het mee, vertelt Yvonne. “Ik mocht in de weekenden gewoon naar huis, want de medewerkers hier gaan ook elke avond naar huis, naar hun gezin.”

Sociaal experiment

Yvonne woont tussen de ouderen. Het is onderdeel van een sociaal experiment waarbij ouderen minder eenzaam zijn en jongeren maatschappelijk hun steentje bij kunnen dragen. Studenten krijgen er een kamer in ruil voor dertig uur vrijwilligerswerk per maand. En dat houdt in dat ze activiteiten ondernemen met de bewoners. Bingoën bijvoorbeeld, of samen naar de markt.

Inmiddels wonen er zes woonstudenten, onder wie Yvonne. Ze zit in haar vierde jaar van Tourism Management, woont er sinds 2018, en is daarmee de langstzittende woonstudent. Dat beviel haar prima. Ze werd er bijvoorbeeld een stuk socialer van. “Voordat ik hier kwam wonen ging ik niet zomaar met iemand een praatje maken. Nu wel. Ik merk dat het op school ook positieve invloed heeft, ik kan me socialer opstellen naar studenten en docenten.”

Alleen thuiszitten

In maart werd ineens alles anders. Geen school meer, een sterke vermindering van het aantal sociale contacten. Stage moest vanuit huis. Maar gelukkig mocht Yvonne nog wel naar haar ouders en vriend in Doetinchem, al vond ze dat ze daar verstandig mee om moest gaan. “Ik besloot wel zelf om mijn contacten te beperken. Ik zag alleen mijn gezin en mijn vriend. En verder deed ik eigenlijk niks. Alleen thuiszitten.”

Een behoorlijke aderlating. Van jongeren in de leeftijd tussen 15 en 25 jaar ziet maar liefst 96 procent hun vrienden in ieder geval elke week, meestal zelfs bijna dagelijks op school. Van bijna elke dag naar maanden bijna niet: natuurlijk heeft dat impact. Toch lijkt het voor Yvonne vanzelfsprekender. “Ik vind niet dat ik het kan maken om naar feestjes te gaan of gezellige filmavonden te houden, wetende dat ik hier met 160 bewoners woon die in een kwetsbare leeftijdscategorie zitten.”

Rekening houden

Niet iedereen in haar omgeving heeft daar begrip voor. Het zijn met name leeftijdsgenoten die er makkelijker over denken. “Zij wonen thuis, of op zichzelf. Ze denken: ik hoef met niemand rekening te houden. Het is voor hen lastig te begrijpen dat je met bejaarden woont.”

Dat betekent niet dat ze geen behoefte heeft aan dat sociale contact. Zo sprak ze een maand of twee geleden eens af met vrienden. “Ik wist: we zijn maximaal met z’n drieën. Maar toen ik merkte dat er meer mensen waren uitgenodigd die ook kwamen heb ik gezegd: jongens ik ga weer. Ik vind dat het niet kan als je hier woont.”

Mazzel

Eenzaam is Yvonne absoluut niet. “Ik woon hier tussen allemaal mensen en ik heb de mazzel dat ik met vijf leeftijdsgenoten in huis woon.” Zo heeft ze diezelfde avond nog een surprise-avond met de rest van de woonstudenten, vertelt ze als ze een mede-woonstudent ziet langslopen met een rugzak vol inpakpapier. “Wel op flinke afstand natuurlijk.”

Gelukkig blijft het woon- en zorgcentrum relatief gespaard in de coronapandemie. In maart en april is het even rondgegaan. Er zijn toen ook twee bewoners overleden. Maar sindsdien gaat het goed, en is het leven binnen Humanitas grotendeels normaal. Er mag weer bezoek komen en iedereen loopt vrij rond – met mondkapje. Of dat ook voor Yvonnes leven geldt? “Nee, mijn leven is niet normaal op dit moment. Alles buiten Humanitas is anders. Ik wil graag weer reizen, maar alles is onzeker. Ik houd het nog wel vol tot het einde van het jaar, maar niet zo lang meer.”