Alledaags Saxion: Kruipen

Ik herinner me nog dat het vroeger een ijzeren regel was: als je met 10-0 verloor, moest je als ludiek gebaar onder de tafelvoetbaltafel doorkruipen, tot groot genot van de overwinnaar én de voltallige schoolkantine. Pittig, flauw misschien ook, maar ook een mooie motivatie om beter te worden en een heerlijke bron van grote hilariteit.

Tegenwoordig lijkt competitie soms een vies woord. Ik verdenk veel studenten ervan om het liefst te spelen via een communistisch systeem waarbij je de doelpunten deelt en er geen winnaars of verliezers zijn, behalve het edele tafelvoetbalspel. Terwijl ik deze zin inklop, voel ik me plotseling een heel zuur oud mannetje worden, maar dat terzijde.

Toch even doormopperen: de KNVB besloot eerder al van de onder 8 en onder 10 competities in het ‘gewone’ voetbal helemaal geen uitslagen meer te publiceren. Beter voor kinderen, zo blijkt uit onderzoek, maar ook een beetje saai. Tegelijkertijd begrijpelijk in een tijd waarin vooral ouders zich dikwijls niet weten te gedragen langs het lijntje.

Naar mijn weten speelt die problematiek niet bij de tafelvoetbaltafel op de afdeling Creative Media and Game Technologies, waar onze fotografe Maureen Poth deze foto maakt. CMGT kennende zijn de aanmoedigingen in het Engels en inclusief.

Volgens Maureen gaan studenten én docenten er dagelijks met veel plezier met elkaar de competitie aan. Daar kunnen Infantino en zijn oranje vriendje bij het komende WK nog een puntje aan zuigen.

Datzelfde plezier zien we bij de tafeltennistafels op Saxion, net zoals bij het pasgeplaatste dartbord. Ook dat lijken tot nu toe kruipvrije omgevingen. Bij de tafeltennistafel: jammer. In het geval van het dartbord zou kruipen bij een wat minder gemikte pijl wel eens dodelijk kunnen zijn, dus daarvoor alle begrip.

Kruipen of geen kruipen, vernederend of hilarisch: wat in ieder geval heerlijk om te zien is, is dat dit soort ouderwetse offline spelletjes ervoor zorgen dat studenten én docenten zich veel meer thuis voelen op Saxion. Ik ken inmiddels zelfs studenten die op hun vrije dagen naar Saxion komen. Niet om te studeren, maar om te spelen.

De meest basale vorm van gamification doet misschien wel meer voor het thuisgevoel op onze hogeschool dan een peperdure herinrichting. Ik pleit dus voor nog meer spelletjes op Saxion. Daarvoor kruip ik niet, maar maak ik wel een diepe buiging.