Alledaags Saxion: De trap van Epy

Een beetje een Esscheriaans plaatje is het, de nieuwste foto van Maureen voor deze rubriek, waarbij het vooral draait om perspectief en de trappen in het Epy Drost-gebouw tot aan de hemel lijken te reiken.

Dat Maureen daar in het trappenhuis uit kwam is niet zo gek: niet alleen moet ze de trap nemen om op de verdieping van CMGT te komen, maar Frank Futselaar  – die elke vieze vlek schijnt te kennen – merkte onlangs op SaxNow ook al op dat het vloeroppervlak van het van buiten imposante gebouw voor minimaal 50% uit trapgaten, liftschachten en gangen bestaat, in een column die ergens een beetje las als een liefdesverklaring aan een oerlelijke vrouw.

Zelf kom ik slechts sporadisch in het Epy Drost, of ‘De Glasbak’, de Rotterdams aandoende bijnaam waaronder de goegemeente het gebouw kent. Onlangs was ik er om posters op te hangen voor het Grote Saxion Tafeltennistoernooi, en toen zag ik met eigen ogen wat Frank Futselaar bedoelde: dat van buiten zo imposant ogende gebouw is eigenlijk van binnen heel klein en bestaat voor een heel groot gedeelte uit trappen. De ‘echte’ bruikbare ruimte was beperkt.

Maar de trappen zijn er prachtig, het mag gezegd worden. Vooral het geel in het trappenhuis, toevallig dan weer niet zichtbaar op deze foto, is echt schitterend, al moet je daarvoor wel van geel houden. Ook het dakterras mag er wezen.

Uit een onderzoekje bleek al eens dat het Epy Drost-gebouw bij gebruikers hoog scoorde als het gaat om ervaring en beleving, maar minder qua faciliteiten. Volgens de vastgoedmanager kwam dat doordat de verbinding tussen de verdiepingen wat lijkt te ontbreken. Kom je toch weer bij die trappen uit.

Vorige maand kwam naar buiten dat Saxion overweegt om het gebouw – inclusief trappenhuis - te verkopen, mits er belangstelling voor is. Voor wie ook zo van het trappenhuis geniet als Maureen, is het dus zaak om af en toe omhoog te kijken, naar dat prachtige licht van boven. Daarbij wel het universele advies om vooral met beide beentjes op de grond te blijven.