Alledaags Saxion: Lichtpuntjes

In Enschede heb ik zelf altijd de neiging om het laatste stukje wandelen op het busstation – richting treinstation dan – af te snijden, waarbij de uitdaging blijft om niet tot mensenjam verwerkt te worden door een chagrijnige buschauffeur. Die kunnen meedogenloos zijn.

Maar daar gaat het fotograaf Maarten Tiek in dit geval niet om: voor hem staat deze foto voor een overgang. Die jaarlijkse overgang die leidt tot een van de meest klassieke koffieautomaatgesprekken: dat we voortaan in het donker de deur uitgaan, en binnenkort ook wel weer in het donker thuis zullen komen. Het tegenovergestelde van het lengen der dagen, ofwel het ‘ontlengen’ der dagen. En hoe erg dat wel niet is.

Van een vriend hoorde ik laatst dat er zelfs speciale pillen zijn voor mensen die hier last van hebben. In mijn geval is er slechts rouw over het verdwijnen van de warmte, en net zo goed van de vrijheid om zonder na te denken naar buiten te gaan om daarvan te genieten.

Op deze foto speelt fotograaf Tiek met de sluitertijd. Licht speelt daardoor een belangrijke rol in dit fotoverhaal. Daarbij heeft de lichtreclame van het Randstad-gebouw wat mij betreft een net iets te prominente rol, gezien het kleine trauma dat studenten en docenten daar jarenlang opliepen wegens de pertinente ongeschiktheid van dat pand voor onderwijs.

En toch vertellen dat licht, dat logo, die strepen van de bussen, de halo’s van de lantaarns, ons ook een positiever verhaal. Het zijn letterlijk lichtpuntjes. Om niet in clichés te vervallen doe ik het maar even via Ede Staal, die al zong: het is nog nooit zo donker geweest, of het wordt altijd wel weer licht. Hoe saai zou de lente zijn, als het niet daarvoor herfst en winter was geweest.