Saxciety: SaxNow schijnt een ander lichtje op de jaaropening
Uw Saxciety-reporters waren voor u aanwezig op de traditionele opening van het hogeschooljaar. Daar proefden we een opgetogen sfeer in roerige tijden, al was het lang zoeken naar een eerste kopje koffie. We verklappen alvast: iedereen op Saxion die iets betekent, iets betekend heeft, of dénkt te betekenen was aanwezig, behalve de docenten, want die moesten vaak gewoon lesgeven.
Het is een schril contrast met de grandeur bij het binnentreden van de kolossale gothische Lebuinuskerk: in een hoekje op een statafel staan drie kannen koffie. Probleem: er staat slechts één schamel bekertje bij. Wat blijkt: de binnenloop is zonder koffie. Even overwegen we linea recta weer huiswaarts te gaan.
Maar dan zien we het vrolijke hoofd van Richard Wielinga, die met plezier wat kritische vragen beantwoordt. “Het bestuur gaat over vele zaken, maar niet over de koffie”, wast hij zijn handen in onschuld.
Maar gelukkig: daar zien we de volgende bobo al staan. Alhoewel, bobo, een zeer jonge bobo, want het is Marcel van Dongen, student Toegepaste Psychologie, maar toch vooral bekend als voorzitter van de Centrale Medezeggenschapsraad (CMR). Marcel blijkt als goed voorzitter de stukken te hebben gelezen. “In de mail stond al dat er vanwege de locatie geen koffie zou zijn.”
Waarvan akte. Lichtelijk korzelig door het cafeïnetekort besluiten we de stemming te peilen. En we kunnen alvast verklappen: de muziek, het enthousiasme van de studenten, de schitterende ambiance en bovenal de verkwikkende gesprekken met de heerlijke Saxion-medewerkers en fruitige studenten, daar kon geen kop koffie op een zonnig terras in Toscane tegen op.
Op de rug gefotografeerd: bestuurder Karin Verschoor uit Oldenzaal die plechtig belooft niet in de fuik van SaxNow te belanden. "Nee, nee, nee, ik ga jullie mijden." Dat zullen we nog wel eens zien. Foto's: Maarten Tiek
CMR-voorzitter Marcel van Dongen blijft nog even hangen bij de heikele kwestie van de ontbrekende koffie. "Ik snap dan niet helemaal waarom er achteraf wel koffie zou zijn, maar vooraf niet." Een logische vraag: vooral kritisch blijven. CMR-collega Sjoerd Welberg geniet ondertussen vooral van de setting. Hij blijkt een kerkfan te zijn, tot grote frustratie van zijn vrouw. "En op vakantie bezoek ik ook vaak begraafplaatsen."
Beveiligers Gerwin van de Maat en Rene Fluit spieden met een haviksblik om zich heen. Ze zijn dan ook niet verrast als ze benaderd worden door uw reporters. Fluit (kaal hoofd) wil best op de foto voor SaxNow. "Mijn haar zit toch wel goed", grapt hij. Bovendien zit er wat minder spanning op de bijeenkomst dan vorig jaar, toen Palestina-demonstranten de boel bruut verstoorden. "We verwachten dat het nu niet al te chaotisch wordt, maar we blijven wel opletten." Heel vriendelijk: Fluit biedt ook nog aan om koffie te halen, én weet waar de bekertjes staan. Blijken er toch ook nog praktische mensen aanwezig te zijn.
In tegenstelling tot zijn bestuurscollega Karin Verschoor blijkt Richard Wielinga de SaxNow-spotlights niet te mijden. Sterker nog: onze fotograaf Maarten moet moeite doen om niet door hem onder de voet te worden gelopen. "Zie mij, zie mij, zie mij", zegt hij erbij. Al lijkt het alsof hij het erom doet. "Dan zetten jullie mij zeker neer als een soort wethouder Hekking." Dat zouden wij nooit doen. Naast hem presentatiekanon Martje van Ankeren, die de jaaropening overtuigend en energiek aan elkaar praatte.
Een olijke LED-directeur Stefan Maathuis aarzelt niet om met zijn drankje op de foto te gaan. Het is 0.0, zegt hij er wel bij, en dat is maar goed ook: we zouden nooit alcoholgebruik promoten in deze rubriek. Maar de schijn van het flesje bedriegt: Maathuis blijkt een man van de inhoud. Hij begint een hele verhandeling over het thema licht, en hoe dat passend is bij het decor van de kerk, en iets over metaforen. Erop gewezen dat we vooral niet te veel inhoud willen voor deze rubriek, zegt hij. “Je weet toch, als je tekst nodig hebt, dan moet je bij mij zijn.”
Voormalig collegevoorzitter Anka Mulder treffen we in gesprek met oud-lector Jan Mahy. Mulder is nu vicevoorzitter van de NWO, dat onderzoeksgelden uitdeelt. Op de wat brutale vraag of Jan om geld kwam vragen, reageert ze sportief. “Ik ga daar niet zelf over bij de NWO, daar hebben we heel goede commissies voor. Wel leuk: Jan zat ook in zo’n commissie.” Mahy vertelt ondertussen een voor de leek moeilijk te volgen verhaal over een project met composieten voor defensie. Iets met high performance en vezelversterking. Duidelijk: deze lector is ook na zijn pensioen niets van zijn gedrevenheid verloren.
Net als eigenlijk elke Saxion-medewerker die te maken heeft met internationale studenten, zijn wij kosmopolieten. Wij draaien onze hand niet om voor een smakelijk woordje Engels. Dus staan we naast een glunderende Amy Kerr uit Ierland, die de prijs heeft gekregen voor de beste masterscriptie. Saxion laat haar niet zomaar gaan: ze werkt inmiddels voor de hogeschool. Ze staat naast lector Jens Oelerich en die ziet het wel zitten in Kerr. “We hadden het net over een mogelijke start-up.”
Kandidaat-voorzitter van studievereniging Syntaxis Sietse Bloemhof blijkt opvallend bescheiden. “Mijn taak als kandidaat is hier vooral met de vlag zwaaien.” Hij is trots om hier te zijn. “Mooi om hier onze vereniging te kunnen laten zien.” Naast hem kandidaats-bestuurslid Tijn Luttikhold, daar weer naast huidig bestuurslid Sander Brilman. Brilman heeft hoge verwachtingen van het nieuwe bestuur, al moet hij dat ook wel zeggen. “Dit zijn mijn beste vrienden.” Die vrienden staan voor een pittige taak: waar Syntaxis nu nog zes bestuursleden telt, zijn dat er straks slechts drie. Sterkte mannen.
Prominent CMR-lid en docent Nico Kerssens is de man met de vaakst fout geschreven naam uit de historie van SaxNow. Het is dan ook niet gek dat hij als in een soort pavlov-reactie zegt: Kerssens, met drie s-en. Daar gaan we op letten, Nico. Hij staat hier op de foto met Jos Tomassen van OSS. Ze hadden het net over de INTRO, daar werken ze eigenlijk altijd samen en daar genieten ze enorm van. “Dat is eigenlijk een leuker feestje dan de opening van het hogeschooljaar.”
Wendy Lotterman – van den Akker, beleidsadviseur bij HBS en opleidingsmanager Dicky van der Plas kletsen even gezellig bij als ze in het oog komen van uw reporters. “We kennen elkaar al zo lang, al sinds ik in 2009 bij Saxion kwam werken”, zegt Lotterman. “Het is altijd leuk om Dicky te spreken.” Ook Van der Plas is vol lof over haar collega. Als ze vanuit haar rol in het managementteam van de opleiding iets nodig heeft, weet ze precies waar ze moet zijn. “Bij Wendy!”
Demi Grimberg, bestuurslid bij studievereniging Tabula Rasa (Fysiotherapie) is naar eigen zeggen een spraakwaterval. “Ik praat heel veel!” Samen met voorzitter Jet Folkers benadrukt ze hoe ontzettend belangrijk het is dat er studieverenigingen zijn, en hoe goed het is als student betrokken te zijn. “In de eerste 2,5 jaar van m’n studie was ik best op mezelf”, zegt Grimberg. “Dat veranderde na een studiereis naar Praag. Nu heb ik m’n vriendengroep gevonden, iedere dinsdag gaan we borrelen.” Ze pakt haar biertje voor de foto. Als we verder willen lopen houdt Folkers ons nog even vast. “Schrijf je op dat we nog een penningmeester en secretaris zoeken?”
Marco Strijks verschijnt al regelmatig op SaxNow, dus eigenlijk proberen wij voor deze rubriek juist hém te mijden. Toch niet gelukt. Strijks wordt praktisch bestormd door SV EnAct-voorzitter en ORM-student Rixt Hoekman. “Dit is mijn beste vriend op Saxion”, zegt ze over de diversiteits-voorvechter. En ze meent het. “Hij neemt iedereen mee op sleeptouw.” Strijks mijmert ondertussen over de stemmige orgelmuziek en trekt een parallel met de dramatiek van de bezuinigingen. Hoekman tekent aan dat ze de jaaropening heel leuk vond. “Al was het soms misschien wel wat lang voor de aandachtsspanne van een Gen-Z’er.”
Bestuursvoorzitter Inge Grimm treffen we in gesprek met ACT-directeur Arjan Zemann, oud-LED-directeur Peter van Dam, en tadaa: dan toch bestuurder Karin Verschoor. De mannen blijken in dit geval het hoogste woord te hebben. Van Dam is vooral trots, maar ook wat verbaasd dat hij in deze rubriek mag figureren. “Ik heb 33 jaar op Saxion gewerkt, waarvan 27 jaar als directeur. En dan ben je twee jaar weg en dan haal je alsnog SaxNow.” Zemann geeft aan dat hij in hun tijd samen elke kans aangreep om iets van Van Dam te leren. Het belangrijkste? “Keep calm and carry on. Heel passend, zeker in deze tijden.”