Hoe deze buitenlandse studenten zich door het eerste jaar heen worstelden: ‘Ik voel me beter dan een jaar geleden’

Illustratie: Mathijs Stegink / RE:ANIMATION

Chi Tran hoeft niet lang na te denken over hoe ze de turbulente start van haar studie IHRM op Saxion zou samenvatten: “Het was een jaar om nooit te vergeten.” Ze glimlacht er nog wel bij. De 18-jarige Vietnamese keek in de zomer van 2020 vol verwachting uit naar een nieuw (studie)leven, in een vreemd land. Maar ze vindt zich een jaar later nog altijd terug in hetzelfde appartementje van 15 vierkante meter als toen ze haar verhaal deed voor een artikel in het kerstmagazine van SaxNow, over buitenlandse studenten die vanwege corona in ‘afzondering’ aan een nieuwe opleiding waren begonnen.

Geen studentenhuis in Enschede dus, maar een kamertje op de tiende verdieping van een flat midden in Hanoi. Het toeterende verkeer in de hoofdstad van Vietnam laat de trommelvliezen wederom trillen. Er lijkt op het eerste oog amper wat veranderd ten opzichte van de situatie in de herfst van 2020.

Chi klonk toen optimistisch, en die indruk wekt ze nog steeds in een videogesprek ruim een halfjaar later. “Het was een hele ervaring, dit eerste studiejaar”, zegt ze. “Ik ben blij dat het bijna volbracht is, op 24 juni heb ik mijn laatste tentamens. Ik heb enorm veel geleerd en ondanks de grote afstand toch al veel nieuwe mensen leren kennen. Eerlijk gezegd voel ik me beter dan een jaar geleden.”

Een zegen

Sterker nog: Chi prijst zich gelukkig dat ze niet in februari is afgereisd naar Nederland. “Dat was wel de bedoeling, maar ik kreeg de benodigde documentatie niet rond. In eerste instantie was ik enorm teleurgesteld om nog langer van grote afstand te moeten studeren. Maar achteraf is het een zegen geweest dat ik nog in Vietnam zit, denk ik.”

Dat baseert ze mede op de ervaringen van haar Vietnamese studiegenoot Tram, die wél naar Nederland vloog in februari. “Midden in de lockdown moest ze wennen aan een nieuwe omgeving, andere mensen, vreemd land.” Chi’s gelaat vertoont plots wat sombere trekjes. “En dan het weer… Hagel, sneeuw…”, verzucht ze. “Tram had veel last van heimwee, vertelde ze. En eerlijk gezegd vrees ik dat ik het ook zwaar zou hebben gehad onder zulke omstandigheden.”

Stress

Vanuit haar vertrouwde omgeving heeft Chi er het beste van kunnen maken. Naast haar studie kon ze veel tijd spenderen aan haar blog, waarin ze schrijft over het dagelijks leven. “Het biedt me de mogelijkheid om creatief te zijn.” En ja, er waren heus ook beren op de weg. “Vooral in de winter, waarin het in Vietnam nog een extra uur later is dan in Nederland, had ik het zwaar. Ik zat soms tot middernacht te studeren, sliep slecht en had behoorlijk veel stress. Ook omdat ik de stof in het tweede kwartaal niet zo leuk vond.”

Werd ze voldoende begeleid vanuit Saxion? “Ja, daar kan ik net als een halfjaar geleden eigenlijk niets negatiefs over bedenken.” En ook in deze stressvolle periode zette Chi door. “Ik heb veel zelfdiscipline en ben enorm gemotiveerd voor wat komen gaat.” Oh ja, wat zoal? “Ik ga me inschrijven voor het Top Talent Programma Creativity in Finance & Management”, zegt ze triomfantelijk. “Zo kan ik mezelf hopelijk meer ontplooien.”

Hoge besmettingscijfers

Half augustus hoopt de Vietnamese dan eindelijk de oversteek naar Nederland te maken. Ze heeft al een studentenhuis op het oog in Enschede. Toch bestaat er een kleine kans dat corona opnieuw dwarsligt. Sinds begin mei zijn de besmettingscijfers in het Aziatische land namelijk flink opgelopen. Waar Vietnam eind vorig jaar nog amper last had van de pandemie en Nederland in lockdown ging, zijn de verhoudingen nu precies omgekeerd. Terwijl in Nederland de versoepelingen elkaar opvolgen, nemen de zorgen in Vietnam (code oranje) met de dag toe.

“Dat komt vooral doordat pas een klein deel van de bevolking is gevaccineerd. Vietnam is een land in ontwikkeling en de organisatie rondom het vaccinatieprogramma laat te wensen over...” Toch maakt ze zich geen zorgen over nieuw uitstel. “Ik heb nog geen berichten ontvangen die erop wijzen dat ik in augustus niet naar Nederland kan komen.”

Transitie

Dat traject hebben Ivaylo Shopov uit Bulgarije, de Roemeense Marylin Caracas en Marina Makoied uit De Krim al achter de kiezen. Ook deze studenten startten vorig jaar zomer vanuit hun thuisland aan een nieuwe opleiding op Saxion, waarover ze uitvoerig vertelden in het kerstmagazine. Maar dit drietal woont al sinds februari in Enschede.

Marina schetst hoe die transitie, van studeren in het buitenland naar het participeren in een nieuwe omgeving dicht bij Saxion, is verlopen. “Weinig gebeurtenissen in je leven kunnen je ontwikkeling zo’n push geven, en je mentale comfortzone vergroten, als verhuizen naar het buitenland”, klinkt het al heel wijs uit de mond van een 19-jarige.

In het eerdere artikel gaf de studente uit Sebastopol aan dat ze mentaal nog nooit zo op de proef was gesteld. Ze voelt zich dan ook meer senang in haar nieuwe omgeving. “Het tweede halfjaar ging beter dan het eerste. Hoewel bijna alles nog steeds online gebeurt, ervaar ik het toch anders. Ik voel me sinds ik hier ben meer betrokken en gemotiveerd, doordat ik dichter bij de universiteit, mijn klasgenoten en de docenten ben.”

Bureaucratische hobbels

IHRM-student Ivaylo sluit zich daarbij aan. “In het tweede halfjaar konden we gelukkig ook eindelijk een paar keer proeven aan colleges en studeren op Saxion zelf. De communicatie en het samenwerken gaat veel soepeler en natuurlijker in ‘real life’.” Toch had de Bulgaar heel wat obstakels te overwinnen sinds zijn verhuizing naar Enschede. “Een hoop bureaucratische hobbels, onder meer problemen met het burgerservicenummer… Daarnaast kon ik geen wasmachine vinden en het fixen van de internetverbinding was een heel gedoe.”

Pas twee maanden na aankomst in Nederland werkte alles en kon hij ook zijn eerste wasje draaien. “Settelen in een nieuwe omgeving tijdens een lockdown: het was een enorme uitdaging... Gelukkig kon ik in de bibliotheek van Saxion terecht in de periode dat ik geen internet had. Dat heeft enorm geholpen.”

Memorabel

En hoe was de eerste fysieke ontmoeting met klasgenoten, na zes maanden online communiceren? Marina: “Dat was voor mij een van de meest memorabele momenten van de afgelopen jaren. En omdat we allemaal rond dezelfde tijd arriveerden, konden we samen een nieuw land en leven ontdekken. Heel speciaal. Vanuit mijn perspectief is Nederland een zeer democratisch en tolerant land. Ik ben dankbaar dat ik de kans heb om hier te studeren en te leven.”

Een nieuwe lente dus. Ook Chi kijkt daarnaar uit. Ze lacht, terwijl het geluid van voorbijrazende Vietnamese vrachtwagens nog maar eens aanzwelt. “Ik heb al geregeld dat ik in augustus door drie, vier studiegenoten wordt opgehaald van het vliegveld. Hopelijk voel ik me dan meteen al een beetje thuis.”