Studente Romée kreeg meningokokken B: ‘Zonder ingrijpen had ik nog 12 tot 24 uur te leven’

HRM-studente Roméé Warfman is druk aan het trainen voor een Hyrox, een fitnesswedstrijd, als ze op een ochtend met flinke spierpijn in haar kuiten wakker werd. “Van het trainen voor die Hyrox dacht ik natuurlijk”, vertelt Romée. Maar daarbij heeft ze ook verschrikkelijke hoofdpijn. “Zo erg had ik dat nog nooit gehad.”

Die ochtend besluit ze zich ziek te melden. “Ik dacht: ik kan wel op werk komen, maar dan kom ik gewoon niet meer thuis.” Als ze een uur op bed heeft gelegen, moet ze naar beneden om naar de wc te gaan. Dan pas merkt Romée hoe ziek ze zich voelt. “Ik stond te trillen op mijn benen. Ik wist dat als ik weer naar boven zou lopen, ik nooit meer van die trap af zou komen.”

Ze belt haar vriend wakker met de vraag of hij een appeltje voor haar wil schillen. Hij schrikt van wat hij aantreft. “Ik voelde veel warmer dan normaal, zei hij.” Romée blijkt 41,5 graden koorts te hebben. “Op dat moment ging mijn hart ook heel erg tekeer en ik dacht als ik nog een paar uur op deze bank lig, dan moet ik gereanimeerd worden.”

Toeval

Als ze bij de huisarts aankomt, vindt die dat Romée er nog wel kwiek bij zit en haar bloeddruk is volgens hem normaal. Als ze teruggaat naar de wachtkamer, wordt ze opgehaald door een andere arts. Per toeval. “Ik moest mijn hele verhaal opnieuw doen, mijn vriend snapte er ook niks van.”

Dat toeval blijkt later haar leven te hebben gered. Deze huisarts schrok wél van wat ze zag. “Ze vond mij er totaal niet fit uit zien en ze moest mijn bloeddruk handmatig opmeten, zo laag was die gezakt.” Ze heeft een bloeddruk van 70 om 40 en moet zo snel mogelijk door naar de spoedeisende hulp. Toen ze daar haar shirt omhoog deden, zagen ze meteen dat het mis was. “Ik zat onder de rode vlekken.” Een belangrijk symptoom van bloedvergiftiging.

“Toen ging alles heel snel.” Ze moet uren wachten op een ziekenhuisbed. “Het was allemaal verschrikkelijk.” Ze blijkt meningokokken B te hebben. De bacteriële variant van meningokokken. Romée werd voorbereid op een kunstmatige coma. “Dat hebben ze mij en mijn familie niet verteld, maar stel dat zou gebeuren, dan had ik alvast alle aansluitingen”, vertelt ze daarover.

Het proces van meningokokken verloopt heel snel. Binnen 24 tot 48 uur kan iemand al overlijden. In het geval van Romée werd dit proces ernstig versneld door de bloedvergiftiging die ze had. “Die tijd werd opeens maar 12 tot 24 uur.”

Een kunstmatig coma blijft haar bespaard. “Ik geloof echt dat het komt omdat ik in die tijd zo fit was en een goede conditie had.” Na vier dagen op de IC en nog 10 dagen op de afdeling, mag ze naar huis.

In het ziekenhuis oefent ze met staan, lopen en traplopen. Maar pas als ze thuis is, begint revalideren echt. “Ik vond het bizar om te merken hoe veel er nog bij kwam kijken toen ik thuis was.” Alles kost ongelofelijk veel energie voor Romée. “Mijn hersenen zijn aangetast, dus prikkels komen veel harder binnen.”

Ze stapte ook weer voor het eerst op de fiets. “Wat een vrijheid voel je dan zeg.” Ze ging wel iets te enthousiast op pad. “Ik ging natuurlijk meteen weer te hard en te ver, allemaal te gek. Maar het ging gelukkig wel goed.”

Eigenwijze kop

Nu volgt Romée aangepast college. Ze haalde in de periode van ziekte wel 45 studiepunten, waardoor ze het jaar niet opnieuw hoefde te doen. “Daar heb ik met mijn eigenwijze kop wel voor gezorgd.” Ze werkt nu aan herkansingen en volgt dit kwartiel twee vakken. Ze is daardoor minder op school, om de prikkels te beperken. “Als ik op school ben, gaat dat allemaal wel goed gelukkig.”

Ze hoopt het volgen van college langzaam weer op te kunnen bouwen, waardoor ze één jaar vertraging op loopt. Haar leven ziet er nu wel heel anders uit dan dat van haar leeftijdsgenoten. “Het is raar, je ziet mensen om je heen uitgaan maar dat doe je zelf niet meer.” Toch heeft Romée daar minder moeite mee dan ze dacht. “In het begin had ik echt FOMO, maar met een boek op de bank past eigenlijk beter bij mij.”

Romée kijkt, ondanks alle ellende, niet negatief terug op de periode van ziekte. “Gek gezegd ben ik ergens dankbaar voor die tijd”, vertelt ze. “Het was nodig om het rustiger aan te gaan doen, want zelf had ik die keuze nooit gemaakt. Ik geloof dat dit moest gebeuren.”

En zijn er angsten voor hoe de toekomst eruit komt te zien? “Ergens wel en ergens niet. Ik zie later pas of ik hier helemaal overheen kom, of dat er blijvende schade is. Maar daar hou ik me nu nog niet mee bezig.” Op dit moment spelen er namelijk andere belangrijkere zaken voor Romée. “Carnaval komt eraan he, dat kan ik eigenlijk niet missen. Een goed moment om te kijken of ik de harde geluiden en lichten aan kan.”