Arjen Schaap in Opgevallen: “Het is naïef om te denken dat studenten het allemaal zelf kunnen”

Pabo-studente Lotte Spikker hoeft niet lang na te denken als haar naar een naam voor deze rubriek wordt gevraagd. Lotte is een langstudeerder en Arjen Schaap heeft haar erdoorheen gesleept. “Hij was mijn stok achter de deur om wél door te pakken.”

Niet alleen als studiecoach, ook als docent vindt ze hem een fijn mens. “Hij kletst gezellig over het weekend, niet alles hoeft zo serieus bij hem.” Maar je moet volgens Lotte wel inzet tonen tijdens zijn lessen. “Als het je niet boeit, hoef je wat hem betreft ook niet te komen.”

Arjen Schaap is ‘snotverkouden’ als we hem spreken en wordt op de gang nog even opgehouden door een oud-student. “Hij wilde even bij mij benadrukken dat Feyenoord heeft verloren van FC Twente afgelopen weekend.”  

Je hebt 15 jaar op een basisschool gewerkt, voelt het dan op Saxion heel anders?
“Nou, dat is wel een flink verschil. Ik gaf les aan groep 7 en 8 en dan krijg je echt de kans om een band op te bouwen met die kinderen. Hier probeer je dat ook, maar je krijgt daar een stuk minder tijd voor want je ziet ze minder vaak. Ze hebben ook niet alleen mij als docent, maar nog een hoop anderen. In mijn werk als studiecoach lukt die band opbouwen gelukkig wel beter.”

Hoe bouw je een band op met kinderen uit groep 7 en 8?
“Gek genoeg gaat dat een soort vanzelf. Ik kan makkelijk mee in de belevingswereld van kinderen. Ik besprak ook gewoon allerlei maatschappelijke onderwerpen die speelden. Net zoals ik dat nu met mijn studenten doe. Mijn zoon van 12 vroeg laatst, toen we het jeugdjournaal keken; ‘Mag Amerika zomaar die Iraanse leider doden?’, dan heb ik het daar met mijn kinderen over. Of de uitspraak van Geert Wilders over meer of minder Marokkanen. Die uitspraak werd gedaan toen ik lesgaf op de basisschool, een klas vol met kinderen van allerlei achtergronden. Je hebt het dan ook met die leeftijdsgroep over zulke lastige thema’s.”

Wat is het grootste verschil tussen meester zijn op een basisschool of docent op Saxion?
“Vooral het opbouwen van een band. De betrokkenheid is op een basisschool veel hoger. Ik heb nu allemaal verschillende klassen die ik lesgeef, en dan spreek je de studenten veel minder. Op de basisschool had je ook veel te maken met de ouders van de kinderen, dat is hier helemaal niet. Op een hogeschool gaat het ook om volwassen educatie. Maar het is naïef om te denken dat de studenten het dan opeens wel allemaal zelf kunnen. Je hoeft ze niet meer bij de hand te nemen, maar ze hoeven er ook niet alleen voor te staan.

Vroeger kwamen er soms kinderen die ik lesgaf, bij mijn voetbalwedstrijd kijken. Stonden ze daar met een groepje langs de zijlijn. Dat gebeurt nu niet meer, maar laatst moest ik wel opeens tegen een student voetballen. Maar als dan het fluitsignaal gaat, is het gewoon een potje voetbal.”

Lotte zegt ook dat jij soms best streng kan zijn, en laat weten dat studenten niet hoeven te komen als ze toch geen interesse tonen.
“Toen ik hier net begon dacht ik dat de studenten wel zaten te wachten op iemand met vijftien jaar ervaring. Vol bravoure. Ik ben daarin wel naïef geweest. Nu zie ik het veel genuanceerder. Het is geen onwil van studenten, ze hebben er gewoon niet altijd puf voor. Ze hebben er soms al een hele dag op zitten, en dan wil ik in dat laatste uur ze ook nog wat vertellen. Dan snap ik dat het niet altijd meer binnenkomt bij ze. Soms zit er ook meer achter. Een lastige thuissituatie, stress, andere zorgen. Ik doe nu meer mijn best om daarnaar te kijken, naar het verhaal van die student.”

Online is er een Prezi van jou te vinden en daarin zeg je dat je dol bent op stamppot andijvie. Echt een man van de Hollandse kost dus?
“Een Prezi van mij die online te vinden is? Ik weet niet wat je allemaal nog meer hebt gevonden dan. Ik had echt geen idee dat dit online stond, maar goed. Andijvie stamppot vind ik wel echt heel lekker. Vooral met zelfgedraaide gehaktballen erbij. Mijn vrouw is gek op een verrassingsmenu in een restaurant, daar hoef je bij mij echt niet mee aan te komen. Ik ben dan toch meer een wat de boer niet kent, eet hij niet type.”

Wie ben jij nog meer, naast de gehaktbal-draaier?
“Ik ben getrouwd met Petra, zij is kleuterjuf en samen hebben wij drie kinderen, van acht, tien en twaalf. We wonen in Winterswijk, waar ook de basisschool zit waar ik lesgaf, dus ik ken veel mensen en kinderen uit het dorp. We gaan ook graag met zijn allen op vakantie met de vouwwagen.

Ik ben een echte sportgek, ga met een vriendengroep naar festivals en heb met een aantal mannen eens in de zo veel tijd een speciaalbier-avond. Van oudsher ben ik een echte gabber en met mijn beste vriend gaan we soms nog steeds naar house parties. Ik kan ook elk jaar op de fiets naar Zwarte Cross, omdat het zo dichtbij is. Vorig jaar wilde daar een student met mij op de foto.

Ik vind het opvoeden van drie kinderen veel lastiger dan een hele klas voor me hebben. Mijn oudste gaat nu naar het voortgezet onderwijs. Ik ben aan het leren om hem ruimte te geven om fouten te mogen maken.”

Komt daar een bepaalde angst bij kijken?
“Ja. Je weet wat ze zeggen; ‘it takes a village, to raise a child’, daar sluit ik mij zeker bij aan. Ik weet nog dat ik mijn moeder heb gevraagd hoe zij dat vroeger bij ons heeft gedaan. Ik heb namelijk een hele fijne, vrije opvoeding gehad, maar wij liepen nooit in zeven sloten tegelijk. Ze speelden nooit politie, wij kregen echt vrijheid.

In ons gezin bespreken wij veel en mijn kinderen mogen altijd hun fouten delen. Je kan boos worden, maar het kwaad is al geschied. Straffen heeft ook geen zin. Ik leer ze ook dat ze erop mogen vertrouwen dat ze zelf keuzes kunnen maken.”

Lijkt die aanpak te werken?
“Ik hoop het. We bespreken veel thuis en mijn kinderen zijn gelukkig heel open. Mijn oudste zoon heeft totaal geen gêne. Hij is twaalf, maar hij komt nog vaak genoeg naar mij toe om een kus te geven. Ik vind dat echt heel mooi.”