Saxion-studente Elke met moeder en zus de Alpe D’huez op voor KWF: nadat moeder kanker overleefde zijn ze hechter dan ooit

Marjon kwam er in 2022 achter dat ze een speciale vorm van kanker had. Waar ze eerst alleen last had van buikgriep-klachten, werd de pijn op een gegeven moment zo erg dat ze niet meer kon zitten of staan. Voor een antibioticakuur ging ze langs de huisarts. “Die had meteen door dat er iets mis was", vertelt Marjon. “Diezelfde avond lag ik op de operatietafel.” Na de operatie moest ze twee weken in het ziekenhuis wachten op de uitslag.

Voor dochters Elke en Veerle kwam het nieuws dat hun moeder uit een operatie kwam als een volslagen verrassing. “Ik was helemaal flabbergasted. Je weet niet wat er gaat gebeuren in de toekomst. Je weet dat het niet goed is, anders had mijn moeder niet op een operatietafel gelegen. Het is vooral erg onzeker op dat moment", zegt Elke.

Vanuit het ziekenhuis kwam het nieuws dat Marjon HAMN-kanker had in fase 2: behandelbaar en niet uitgezaaid. “Dat viel mee”, zegt Marjon. “In mijn hoofd was ik eigenlijk al veel verder. Ik had me erop voorbereid dat het kanker zou zijn, maar ook dat ik misschien niet beter zou worden.”

Om te bekijken welke organen er aangetast waren door de kanker moest Marjon een tweede operatie ondergaan, deze tien tot twaalf uur durende operatie zou plaatsvinden in Groningen.

Alle organen die te erg aangetast waren zouden verwijderd worden, daaropvolgend kreeg Marjon een chemospoeling. “Mijn dikke darm was te veel aangetast en is verwijderd, ook mijn dunne darm was dusdanig aangetast dat ik een dunne darmstoma heb gekregen." Na de operatie in Groningen bleef Marjon twee en een halve week in het ziekenhuis.

“Papa was toen van maandag tot en met donderdag in Groningen bij mama, daar kon hij ook werken”, vertelt Veerle. “Elke sliep toen doordeweeks bij een vriendinnetje en ik sliep bij mijn tante. We moesten ook gewoon naar school. We hadden gewoon toetsweken. Je probeert wel te leren, maar je hoofd staat er niet naar. Je bent de hele tijd bezig met wat er gebeurt in Groningen”, vult Elke haar aan.

Toen hun moeder thuiskwam hebben Elke en Veerle veel voor haar gezorgd. “Het was niet mama zorgt voor de kinderen, maar de kinderen zorgen voor mama”, zegt Elke. “Mama lag overdag in een bed in de woonkamer, dat was best gezellig.” Na een tijdje kon Marjon rondlopen met een rollator, heel langzaam pakte ze zelf kleine dingen weer op. Nu, drie jaar later, werkt en sport ze weer en in juni beklimt ze samen met haar dochters de Alpe D’Huez.

Een plek geven

Het idee om mee te doen aan de Alpe D’HuZes, een sportevenement waarbij deelnemers maximaal zes keer de Alpe D’Huez in Frankrijk beklimmen, met als doel het ophalen van geld voor onderzoek naar kanker, kwam van Veerle. “Ik ken een aantal mensen die mee hebben gedaan. Toen besloot ik dat ik iets terug wilde doen, maar ik wil het ook doen om wat er met mama is gebeurd te verwerken. Zodat we het misschien beter een plek kunnen geven.”

“Ik denk dat het mentaal zwaarder wordt dan fysiek”, vertelt Marjon. “Die verbinding met die andere mensen die met kanker te maken hebben, hebben gehad of weten hoe heftig het is. Dat lijkt me heel indrukwekkend. Het motto opgeven is geen optie geldt echt op die berg.” Tijdens de klim staat Marjon’s man samen met haar ouders langs de route om het trio aan te moedigen.

Westenbroekies

Ter voorbereiding op de klim proberen ‘de Westenbroekies’, hun teamnaam tijdens Alpe d’HuZes, minimaal één keer per week een lange wandeling te maken. Daarnaast gaat Elke ook nog naar de sportschool. “Dan ga ik daar op de loopband staan en zet ik de helling omhoog.”

Via de officiële website van de Alpe d'HuZes verzamelen de Westenbroekies donaties. Inmiddels zijn ze al over de helft van hun doelbedrag van 10.000 euro.

Voor hun deelname aan de Alpe d’HuZes zijn Elke, Veerle en Marjon hechter dan ooit. “Na alles wat we hebben meegemaakt, kan het bijna niet anders dan dat het onze band hechter heeft gemaakt”, zeg Marjon. “Uiteindelijk val je toch terug op familie.”

“Toen ik eerst hoorde dat mama ziek was, dacht ik dat ze misschien dood zou gaan”, zegt Veerle. Elke: “Als we dan zoiets groots gaan doen, zoals het kunnen beklimmen van de Alpe d'Huez, terwijl je bang was dat het misschien nooit meer mogelijk zou zijn, kun je er nog meer van genieten.”