Column: Kunstmatige hypocrisie

Fuck AI. Zo stond ik erin, een jaar geleden, in mijn eerste column. Ik walgde van alles waar die twee letters op stonden, zeker toen mijn opleiding het ons lichtelijk door de strot duwde om ons te “prikkelen”. In de tussentijd ben ik ambivalenter geworden; de ene dag verbaas ik me over wat deze technologie kan, de andere dag wens ik dat we de stekker er al lang uit hadden getrokken.

In de zomervakantie wilde ik weten wanneer het ‘s nachts helder zou worden, dus liet ik Claude een weerstation voor me coderen dat data ophaalt van satellieten en weerstations, precies zoals ik het in mijn hoofd had. Zulke codeervaardigheden had ik zelf nooit in zo’n korte tijd kunnen leren.

Ook tijdens mijn werk en stage gebruik ik AI steeds vaker. Tijdens het experimenteren met Adobe Firefly betrapte ik mezelf erop dat ik het gewoon een beetje leuk begon te vinden: een idee uit mijn hoofd werd in een paar minuten iets toonbaars. Maar tegelijk schreeuwde mijn andere, weldenkende helft meteen: wegdoen, nee, mag niet, slecht!

Het voelde vies, alsof ik iets deed dat niet mag, of niet de bedoeling was. Als een stoppende roker die toch maar een nieuw pakje opentrekt.

Dealers

Het wordt me ook wel erg makkelijk gemaakt. Een van mijn digitale sigarettendealers, Google, heeft weer een actie: studenten kunnen een jaar gratis Gemini Plus krijgen. Wat aardig van ze, zou je kunnen denken. Maar ik vraag me af of ze zo marktterritorium van ChatGPT willen stelen, of trainingsdata willen binnenhalen in de hoop dat ik al mijn lesmateriaal erin dump. Waarschijnlijk allebei. Als iets gratis is, ben jij het product, toch?

AI is immers getraind op het werk van anderen, in de grootste auteursrechtenroof van de eeuw, en dat zijn mensen uit mijn eigen vakgebied. Om nog maar te zwijgen van het water- en stroomgebruik en de uitgebuite data-annotators in lageloonlanden. Het vervelendste is dat ik die tegenargumenten vrij makkelijk opzij schuif, zodra ze mijn leven moeilijker maken.

Jij hypocriet!

Ik gebruik zelf AI, maar ben toch altijd teleurgesteld als ik iets tegenkom dat anderen ermee hebben gemaakt. Een AI-poster in het raam van een restaurant of een gegenereerde profielfoto van iemand die ik ken maken me bijna verdrietig. AI-foto’s, AI-video’s, AI-films en AI-muziek die direct online worden geplopt maken me misselijk. Maar waarom eigenlijk?

Erger ik me aan de luiheid van anderen? Dat kan het niet alleen zijn, want ik besteed zelf ook werk uit. Dat AI developers vervangt omdat iedereen zomaar een weerstation kan laten coderen vind ik, tsja, prima als het sneller en goedkoper kan. Waar ligt dan mijn grens? Mijn hoofd implodeert lichtelijk van de dissonantie.

Schaamte

Ik zou nooit iets compleet door AI gegenereerds durven te vertonen. Een tekst genereren kost mij seconden en jou minuten om te lezen. Wie het uitgebraakte AI-resultaat één op één doorstuurt of inlevert, vraagt iemand tijd te besteden aan iets waar niemand tijd aan heeft besteed. Mensen die anderen tijd uit hun dag laten verspillen aan hun kwaliteitsloze bagger mogen we wat mij betreft flink slop-shamen.

Maar wat moet ik zelf nu? Als luddiet me compleet afsluiten van technologische ontwikkeling gaat niet lukken. De voorstanders van AI komen op mij over als omgekocht of gebrainwasht door de AI-lobby, de tegenstanders alsof ze hun eigen hachje proberen te redden. Ik vrees dat ik zelf bij die tweede groep hoor. Ik liet een AI code schrijven waar ik het talent niet voor heb, en ik zou het toch verschrikkelijk vinden als iedereen zomaar een poster, foto, video of tekst kan laten genereren. Mijn principe lijkt verdacht veel op een hachje dat ik probeer te redden.

Jonah Geurs

Jonah Geurs is student Creative Business en runt een eigen bedrijf in vormgeving en fotografie. Hij ligt geregeld wakker van existentiële vraagstukken en voelt zich soms een boomer binnen zijn eigen generatie. Columns schrijven is voor hem een vorm van zelftherapie.