‘Afbreekbare’ bestrijdingsmiddelen, eten van muskusratten en waterschapsbelasting; Een levendige SG in aanloop naar de verkiezingen

Slim, dat was de opstelling van het debat maandagmiddag zeker. Het theater in Enschede was opgedeeld in twee kanten, één voor en één tegen. Aan de hand van stellingen verplaatsen de kandidaten, maar ook supporters, zich om hun standpunt duidelijk te maken. Een voorstemmer kreeg eerst het woord, dan iemand uit het tegenkamp, dan weer voor, etcetera. De vertegenwoordigers van elf partijen lieten zo zien waar ze staan als het gaat over waterbeheer.

Frank Futselaar, docent Creative Business én SaxNow-columnist, trapte de bijeenkomst af met een column. Maar niet nadat hij de presentator van dienst moest corrigeren: hij werd dan wel voorgesteld als Frank Vrielink, het oud-SP-tweede kamerlid heet toch echt Futselaar. Hij vertelde dat hij in zijn Zwolse waterschap de mogelijkheid heeft om te stemmen op maar liefst twee visverenigingen, en hij weet van het bestaan van een lijst duikvereniging, in het droge Emmen.

Maar ook vertelde hij dat de waterschappen wel degelijk politiek zijn, omdat daar belangrijke keuzes worden gemaakt. Zoals de Nederlandse Aardoliemaatschappij (NAM) die afvalwater van de aardolie-winning in een leeg gasveld wil injecteren. Dat wil de NAM ook graag in Twente doen.

Water opvangen

Dan de kandidaten voor de verkiezingen. Een actuele stelling als ‘Bij watertekort, gaat water eerst naar de natuur en dan naar de landbouw’ zette duidelijk de standpunten van de partijen neer. Hugo Tromp (ChristenUnie) was het eens. “Onze opgave is om allereerst water vast te houden. De afgelopen jaren hebben we gezien dat er anders onherstelbare schade aan de natuur ontstaat.”

Dat standpunt was koren op de molen van Kristoff Derveaux, Saxiondocent en initiatiefnemer van het Klimaatplein, waarmee het stenen plein van Saxion wordt getransformeerd tot een plein vol groen en waar water wordt opgevangen. “Op het gebied van stedelijk waterbeheer hebben we een grote stap vooruit te maken”, zei hij. “Daarbij moet je één ding niet doen: water oppompen. Je moet het opvangen.”

De SGP stelde ‘voedselzekerheid’ voorop, dus dat wij als burgers altijd de zekerheid hebben op voedsel, een overblijfsel van de hongerwinter in de Tweede Wereldoorlog. Johan Ligtenberg: “Dat is belangrijker dan de natuur. We moeten voor dat stukje voedselzekerheid gaan, ook al gaat dat ten koste van biodiversiteit.” Want, bepleitte hij, Nederland heeft eigenlijk geen natuur. Alles is aangelegd en daarmee cultuurnatuur.

Oranje weilanden en het eten van muskusratten

Moeten waterschappen lobbyen voor een verbod op chemische bestrijdingsmiddelen, was een andere stelling. Ja, zei Saxion-student Tristan Dekker (AWP): “Die maken het natuurlijk systeem kapot en daar moeten we iets tegen doen.” En residu van vuurwerk, dat voor een groot deel in het water terecht komt? Dekker zei ook voor een vuurwerkverbod te zijn, om die reden.

Rolf Woolberink (BBB) dacht daar weer heel anders over. “Het gaat hier om gewasbescherming”, zei hij. “Je moet niet alles op één hoop gooien.” Hij vond bijval van de VVD. Gerald Aveskamp beweerde dat het chemische bestrijdingsmiddel glyfosaat – bekend van de oranje weilanden na gebruik – juist heel snel afbreekt. “En als waterschap is het niet onze taak om hier leidend in te zijn. Wij zijn een uitvoerende instantie.”

We moeten afgevangen muskusratten aanbieden voor menselijke consumptie, luidde een ludieke stelling. Saxion-docent Kristoff Derveaux, zelf een Vlaming, vertelde hoe ze in België er een smakelijk gerecht van maken. Maar van de dieren een verdienmodel maken, daar zagen de partijen maar weinig heil in.

Onduidelijk

Ronduit opmerkelijk was de stelling van Martin Hornis (Ouderenpartij) dat zijn waterschap Vechtstromen een begroting heeft van ongeveer 900 miljoen euro. Wieger Mulder (AWP) corrigeerde hem, en stelde dat die zo’n 250 tot 300 miljoen zou zijn. Deze onduidelijkheid was overigens geen voer voor verder debat.

Dat was het eventuele verhogen van de belastingen voor het waterschap wel, want moet dat om extra te kunnen investeren in extra maatregelen tegen de extreme droogte? Partijen als de VVD, BBB en het CDA waren tegen – als het waterschap zich richt op haar kerntaken, dan moet er voldoende budget overblijven om die goed te kunnen doen.

Voor het publiek bleef het onduidelijk wat dan précies die kerntaken zijn. Dit levendige debat, één van de zeer schaarse als het gaat over de waterschapsverkiezingen, droeg daarmee zeker bij aan opheldering over het werk van de waterschappen en de kandidaat-bestuurders. Maar met enig cynisme kunnen we toch een vierde O toevoegen aan het eerder genoemde rijtje van drie: Oersaai, Overbodig, Onbekend. En Onduidelijk.