“Het is jammer dat je met stille trom vertrekt”

Natuurlijk keek ze uit naar het pensioen. Haar man is klaar met werken, de zoon woont net samen met zijn vriendin. “Maar door corona kreeg ik er wel een dubbel gevoel bij”, aldus Bakker. “Werk is een belangrijk deel van je leven, bij mij in ieder geval wel. Destijds bleef ik veertien jaar thuis, om te zorgen voor onze zoon. Toen hij groot genoeg was, wilde ik weer lekker aan het werk. Dat werd Saxion. Dat beviel zó goed, dat ik niet meer ben weggegaan. Het is dan jammer dat je met stille trom vertrekt.”

Veel veranderd

Bakker werkte al die tijd in de centrale hal in het Ko Wierenga-gebouw. Eerst als telefoniste, later ook als receptioniste. “Rond de eeuwwisseling was de telefonie wel anders, hoor”, vertelt ze. “In die tijd hadden we nog helemaal geen vaste verbinding met Deventer. Als je iemand wilde doorschakelen, dan belde je eerst via een andere telefoon nummer in Deventer. Pas als je die te pakken had, kon je het telefoontje via een omweg doorverbinden. In die tijd kwamen bijna alle gesprekken eerst bij ons binnen.”

Het ontbreken van een rechtstreekse lijn met Deventer, was haar een doorn in het oog. “We zaten een keer in een vergadering en daar zei ik: ‘we sturen mensen naar de maan, maar wij kunnen niet fatsoenlijk contact leggen met Deventer’. Wat dat betreft stond ik wel op mijn strepen, hoor. Mijn eerste jaar bij Saxion werkte ik namelijk als uitzendkracht en ik had een opleiding gehad tot telefoniste/receptioniste. Als ik het nodig vond, dan zei ik het wel als iets beter moest.”

Het verzamelen van tentamens is een ander voorbeeld van Bakkers vastberadenheid. “Die werden bij de receptie afgegeven, kwamen achter slot en grendel te liggen, om de volgende dag door een ander te worden opgehaald. Maar Saxion is zó groot, wij op de receptie kennen echt niet iedereen. En studenten zijn vindingrijk: destijds zag ik op het  journaal een item over studenten die sjoemelen met tentamens. Dat kon natuurlijk ook bij ons gebeuren. Ik nam contact op met de coördinator. De procedure is nu dat iemand een tentamen mag ophalen als er een foto van die persoon in de tentamenkast ligt. Dan kunnen we die nooit mee geven aan een onbevoegde.”

Receptioniste 

Het werk van Bakker veranderde in de loop van de jaren. Ze begon nog als een echte telefoniste, maar dat veranderde in receptioniste. “Door de vooruitgang in de telefonie had je ook gewoon minder te doen”, zegt ze. “Dus kwam er andere taken bij. Bij calamiteiten de bhv ondersteunen bijvoorbeeld, maar ook het contact met studenten en gasten aan de receptie. Ik heb het altijd graag druk, dus dat vond ik prima.”

Maar ook Saxion zelf veranderde in 21 jaar flink, zegt Bakker. “Begin deze eeuw was de hogeschool nog klein en gemoedelijk. Dat is nu wel anders. En door al die bezuinigingen is het werk er ook niet leuker op geworden. Daarom is het ook wel goed dat ik met pensioen ga. Ik heb hier al die tijd fijn gewerkt, maar het is ook mooi geweest.”

Golfclubje

Bang voor het zwarte gat is Bakker bepaald niet. Ze golft graag en stopt veel tijd in haar hobby schilderen. Bij Saxion deed ze mee aan de jaarlijkse golf-dag. “Ik zat een keer in een vergadering en verveelde me”, vertelt ze. Frank Grashof van Inkoop zag dat ik op mijn telefoon naar foto’s van golfen keek. 'Meld je ook aan voor die golfdag', zei hij. Het leek me eerst maar niks, maar ik ben toch gegaan en sindsdien doe ik mee. Ik heb zelfs het toernooi een keer gewonnen op mijn handicap, dus toen was ik gelijk aan de beurt voor de organisatie het jaar erop.”

Het afscheid van de collega’s komt er nog wel. Wanneer het kan, gaat Bakker met haar directe collega’s en de huismeesters een hapje eten en herinneringen ophalen. “Dat vind ik leuker dan een receptie, waarbij mensen toespraken houden alsof je er niet bij bent.” Maar al die andere collega’s, die ziet Bakker niet meer. “Als ik nog iets mag meegeven, dan wil ik iedereen heel erg danken voor een mooie tijd. En ik wens iedereen het beste toe.”