De meeste ouders kunnen zich niet in tweeën splitsen, zelfs niet nu ze gedwongen thuiswerken tussen eigen kroost. Die kinderen smeken niet alleen om aandacht, maar net zo goed (al weten ze dat zelf soms niet) om fatsoenlijk onderwijs. Maar hoe moet dat als je tijd en aandacht tekort komt? Pabo-studenten als Carmen (24) en Marlies (24) schieten te hulp. “Ik leer hier zelf ook weer van.”
Op de facebook-pagina Vraag en Aanbod: Hulp in het thuisonderwijs (inmiddels 2.500 leden) lees je soms de wanhoop tussen de regels van de tientallen oproepjes door. ‘Ik ben bang dat mijn dochter een ontwikkelingsachterstand oploopt’ en ‘ik hoop dat het nog niet te laat is om iemand te vinden’, klinkt het ietwat amechtig. Hulp staat gelukkig paraat: de pagina staat net zo goed bomvol met berichtjes van studenten die bijstand aanbieden, al dan niet tegen betaling.
Een van hen is Carmen Nijenhuis uit Holten. De behoefte aan professionele assistentie is enorm, merkt de tweedejaarsstudente Pabo-studente op Saxion. “De berichtjes van ouders blijven maar binnenstromen, ze benaderen zelfs mijn ouders.” Dat snapt ze wel: “Je eigen werk doen én je kinderen bezighouden en onderwijzen is heel ingewikkeld. En: ouders weten soms echt niet hoe ze hun kinderen de stof moeten uitleggen.”
Saxion faciliteert en vergoedt hulp bij thuisonderwijs
Saxion kwam vandaag met het nieuws dat de hogeschool zelf studentoppas faciliteert voor werknemers. De hogeschool biedt dan de mogelijkheid om een Saxion-student in te huren om thuiswerkende ouders uit de brand te helpen. Saxion matcht dan student met werknemer. Geïnteresseerden kunnen zich aanmelden via dit aanmeldformulier.
Dat is niet het enige: Saxion biedt medewerkers ook de gelegenheid om 100 euro bruto per week te declareren via YouForce om die studentoppas te betalen. Eventuele kosten boven het maximum van €100 bruto zijn dus voor eigen rekening. Via dezelfde regeling zijn eigen oppaskosten tot 100 euro bruto per week te declareren.
Carmen helpt de vijfjarige Lidewij en Reinier, die zes is. Compleet wanhopig is hij niet, zegt hun vader Henk Scheven, maar een thuisschool runnen is wel degelijk een ingewikkelde opgave. Zijn vrouw is landschapsarchitect, hijzelf drukbezet ondernemer. “Je gunt jezelf niet altijd de rust om te gaan zitten met je kinderen, al is mijn vrouw daar beter in dan ik. Bovendien kun je door de hele situatie wel eens een kort lontje krijgen én dat voelen kinderen natuurlijk haarfijn aan.”
Hij en zijn vrouw zijn allebei academisch opgeleid, maar dat maakt ze nog niet gelijk didactische wonderen. “Dat betekent zeker niet dat we alles kunnen uitleggen. En wat je ook ziet: naar anderen lijken ze toch altijd beter te luisteren. Als het bevalt zou ik Carmen bijna een contract voor het leven aanbieden”, zegt hij met een knipoog.
Voor Carmen snijdt het mes in dit geval op meerdere manieren aan twee kanten, legt ze uit. “Ik werk normaal in de horeca, maar nu zit ik alleen maar thuis. Dus het is fijn om iets te kunnen doen. Ik vraag er wel wat geld voor, omdat ik bijvoorbeeld ook moet reizen, maar zeker niet de hoofdprijs. Ik leer op mijn beurt hier ook weer van.”
Carmen (24) uit Holten ging vandaag voor het eerst oppassen bij Reinier (6) en Lidewij (5) in Olst || Foto: Ronald Hissink
Vergelijkbare bewoordingen gebruikt haar studiegenote Marlies Kieft, die aan het afstuderen is. Ook haar studentenleven kwam door de lockdown tot stilstand. Niet piepend en krakend, maar vrij abrupt. “Ik ben eigenlijk alleen maar met afstuderen bezig. Zo kom ik mooi uit die sleur.”
Voor haar is geld niet de belangrijkste motivatie. “Ik wil vooral de kinderen helpen.” Ze legde de betalingsvraag in beide gevallen bij de ouders zelf neer. “En in beide gevallen kwamen ze tot de conclusie: we willen je er wel iets voor geven.”
Op haar beurt leert ze zelf net zo goed van de lessen achter de voordeur. “Een van de jonge kinderen die ik begeleid heeft heel veel moeite met concentreren. Voor mij is het een puzzel hoe we daar iets aan kunnen doen. Een ministage? Zo zou je het zeker kunnen noemen.”
Voor Carmen is het oppassen ook een manier om de dagelijkse sleur te doorbreken. "Zo zit ik niet alleen maar thuis." || Foto: Ronald Hissink
Gerelateerde artikelen
Column: Kunstmatige hypocrisie
Fuck AI. Zo stond ik erin, een jaar geleden, in mijn eerste column. Ik walgde van alles waar die twee letters op stonden, zeker toen mijn opleiding het ons lichtelijk door de strot duwde om ons te “prikkelen”. In de tussentijd ben ik ambivalenter geworden; de ene dag verbaas ik me over wat deze technologie kan, de andere dag wens ik dat we de stekker er al lang uit hadden getrokken.
Voorgenomen verkoop ‘heel chill’ Epy Drost verrast bijna niemand, maar de reacties lopen uiteen
De dag die je wist dat zou komen was gisteren daar. Saxion bracht naar buiten dat het min of meer akkoord is met buurman ROC van Twente over de verkoop van het Epy Drostgebouw. Over wat die verkoop betekent, lopen de reacties uiteen: van weemoed over het gebouw, tot enthousiasme over de nieuwe plek, tot pure onverschilligheid. “Ik ga die verhuizing toch niet meer meemaken.”
Joëlla liep ongevraagd de Pabo binnen om te praten over hoogbegaafdheid: “Als je zelf niet in beweging komt, verandert er niks”
Een onbeantwoorde mail hield Joëlla Moes niet tegen. Ze stapte zonder afspraak het Edith Stein-gebouw van Saxion in Enschede binnen. Ze hoopte een teamleider te spreken over haar theatervoorstelling over hoogbegaafdheid. Tijdens het lange wachten kreeg haar innerlijke criticus de ruimte. Toch liet ze zich niet tegenhouden. En met succes: er volgde een vervolgafspraak.