Interactieve lichtshow dompelt Saxion dagenlang in droomachtige onderwaterwereld

Superspannend? Dat is nog zacht uitgedrukt, blijkt eenmaal in gesprek met de bescheiden vierdejaars studente Creative Media and Game Technologies (CMGT). Doodeng vond ze het zelfs in eerste instantie. En niet eens omdat haar werk straks reusachtig geprojecteerd wordt en iedereen er iets van kan én gaat vinden. “Ik vond het eerst vooral heel eng om met docenten samen te werken. Heel intimiderend. Gaandeweg kwam ik erachter dat onze docenten ook gewoon mensen zijn. Nu heb ik er vooral superveel zin in.” 

Dat is niet voor niks: de CMGT-studenten en docenten hebben het grote publiek straks ook echt iets gaafs te bieden, bleek gisteren tijdens de generale repetitie voor Fishy Fish McFish, zoals de interactieve lichtshow officieel heet. Een werktitel die uit baldadigheid ontstond, maar zo lekker bekte dat het uiteindelijk de echte naam is geworden. Een gecrashte laptop leverde nog even stress op, de resolutie was nog niet helemaal goed, en er was nog veel te veel lichtvervuiling, maar toch: wat er te zien was, oogde veelbelovend.

Sprookjesachtig

Via een app en QR-code kunnen de bezoekers van Enschede Lights Up straks hun eigen vissen fabriceren, die dan meer dan levensgroot op het Edith Stein-gebouw gaan zwemmen, midden in een bijzondere onderwaterwereld. En hoewel er ook een grote walvis rondzwemt, die al die vissen genadeloos opslokt alsof het niets is, is het geheel van licht en geluid vooral heel sprookjesachtig.

Lehl tekende met medestudent Sebastian Surwehme voor het ontwerp, en de onderwaterwereld was daarbij een feestje, zegt ze. “Dat is zo’n schitterende wereld, daar kun je zo’n beetje alles mee. We wilden het wel een familie-ervaring maken, dus het moest wel een beetje lieflijk blijven.” De associatie met Finding Nemo is dan ook nooit ver weg.

Hiërarchie loslaten

Het project begon als initiatief van docent Ruben Hulzebosch, die er ook zijn masterscriptie over schreef. Daarbij was de belangrijkste onderzoeksvraag of docenten zich vakinhoudelijk professioneel kunnen ontwikkelen door samen te werken met studenten en het werkveld. Daarbij ging het hem vooral om het vakinhoudelijke, dus niet om de didactische kant, die vaak centraal staat bij dit soort onderzoek.

De conclusie is dat zo’n opzet heel goed werkt – mits het goed gefaciliteerd wordt door in dit geval Saxion, zegt Hulzebosch. Hij noemt het superleuk om op deze manier met studenten samen te werken. “Ik had de indruk dat het voor docenten makkelijker was om die hiërarchie los te laten, dan voor studenten. Maar uiteindelijk gaat dat ook heel gemoedelijk informeel, en dan merken ze ook dat je niet alleen een broodje voor jezelf haalt, maar ook hen iets aanbiedt.”

Iedereen docent

Ook een interessante conclusie die Hulzebosch eruit haalde: “Op een gegeven moment was het gevoel: goh, iedereen is nu weer student, ook de docenten.” Maar dat klopte niet, ontdekten ze. “Uiteindelijk was iedereen docent.” Dat was ook het leuke. “Iedereen leert van elkaar. Dus studenten zijn op een gegeven moment ook docent, en voelen zich ook zo.” 

Dat geldt ook voor Jessica Lehl. "Ik moest leren om mezelf op hetzelfde niveau te plaatsen."

In die gelijkwaardige samenwerking zat volgens Hulzebosch ook de kracht van de samenwerking. Die viel in ieder geval ook in de praktijk in de smaak, blijkt ook uit het commentaar van docent Yvens Serpa, die het codeerwerk voor de show deed. “Eigenlijk zouden we dit veel vaker moeten doen.”