Eigen flat onbewoonbaar, huis familie ingestort, toch zegt student Harun: “Liever gebouw kapot dan mens minder”

Harun zat in de avond en nacht van afgelopen zondag op maandag nog te werken aan zijn verslagen, toen de groepsapps ontploften: heb je al gezien wat er gebeurd is? “We zijn wel gewend aan kleine bevingen”, zegt hij. “Maar al snel bleek dit een hele grote te zijn, 7,7 op de schaal van Richter, las ik. Dan weet je: dit is helemaal mis.”

Natuurlijk ga je bellen en appen. Harun heeft ooms en tantes in het rampgebied, maar ook vrienden. “Het was moeilijk om mensen te pakken te krijgen, want alles lag letterlijk en figuurlijk plat”, zegt hij. De informatie druppelde binnen: iedereen leek ongedeerd te zijn. Althans, iedereen die hij kent. Een aantal van de vrienden en kennissen van zijn ouders, bij wie Harun woont, kwamen om bij het natuurgeweld. En nog steeds wordt er koortsachtig contact gezocht: is iedereen wel oké?

Harun ziet door de beelden op zijn telefoon en laptop hoe schrijnend de situatie is, hij krijgt talloze filmpjes doorgestuurd. “Bijvoorbeeld van het flatje vanuit mijn zwagers kant, waar allemaal familie woont. Er was op dat moment niemand thuis, maar ‘ons’ huis  is helemaal met de grond gelijk gemaakt. Het was onwerkelijk om dat op dat filmpje te zien: onherkenbaar eigenlijk.” Ook hun eigen appartement in de stad is op dit moment onbewoonbaar: “De flat staat er nog, maar bijvoorbeeld het trappenhuis is ingestort.” Ook ziet hij beelden van mensen die onder het puin liggen, die gaan door merg en been. 

Schaarste aan alles

Dat gevoel van onwerkelijkheid ervaart hij deze dagen de hele tijd. Harun zit veilig in Dieren te werken aan zijn verslagen, voordat hij aan zijn afstudeeropdracht kan beginnen. Verderop moest iedereen die hij kent huis en haard verlaten. “Niemand is nog in het gebied, ze zijn allemaal naar veilige plekken gegaan. Er is schaarste aan alles, kleding, voedsel. Echt… het is schrijnend en niet te bevatten. De beelden op het nieuws zijn heftig, maar laten nauwelijks de échte ellende zien.”

Dus ja, er komen veel emoties los, zegt hij. Van bezorgdheid, naar onwerkelijkheid tot misschien wel dankbaarheid. Harun: “Wij zeggen tegen elkaar: ‘Liever een gebouw kapot dan een leven minder’. Ondertussen gaat het schoolwerk door: hij heeft een paar deadlines voordat hij aan zijn afstudeeropdracht kan beginnen. “Ja, dat is nu niet makkelijk. Tegelijk weet ik ook niet wat ik beter kan doen dan aan de opleiding werken nu.”

Natuurlijk vroeg hij aan zijn vrienden en familie: kan ik iets doen? Maar zo op afstand is die mogelijkheid maar beperkt. In het aardbevingsgebied ontstond meteen een grote saamhorigheid, zegt Harun. “Je ziet dat mensen die dat kunnen voedsel uitdelen. Een oom van mij heeft bijvoorbeeld een tankstation; hij biedt plek en voedsel aan mensen die dat nodig hebben.”

Zelf stortte Harun geld op het noodfonds, en op advies van zijn vrienden verzamelde hij misbare kleding die hij via een inzamelingsactie in Arnhem doneerde aan de getroffenen. Broodnodig, weet hij. “Dus als je iets kunt missen, ook al is het een euro: de mensen daar hebben echt onze hulp nodig.”