Amnesty-stagiairs leren demonstreren voor Ko Wierenga: ‘Beloofd niet te veel overlast te veroorzaken’
Een klein groepje Social Work-studenten demonstreert vandaag voor het Ko Wierenga-gebouw in Enschede. Met bordjes, flyers en een speaker strijden ze tegen discriminatie van jonge vluchtelingen. Het blijkt om een stage-opdracht voor Amnesty International te gaan, maar wel eentje waar ze volledig achter staan. “Tijdens mijn tijd op de middelbare school heb ik zelf gezien hoe jonge vluchtelingen gediscrimineerd worden.”
Stage-opdracht of niet, het kleine plukje studenten dat de demonstratie heeft georganiseerd is volledig professioneel bepakt en bezakt, en bovenal doordrongen van de boodschap die ze willen uitdragen. “Dat we met zijn allen meer open minded worden, dat is belangrijk”, zegt Kubra Demirel, 25 en eerstejaars Social Work. “Ik doe ook mee aan het project Taalmaatjes, en daar zie ik bijvoorbeeld hoe een jonge jongen van 23 hier probeert aansluiting te krijgen, maar totaal geen vrienden heeft.”
Even daarvoor vertelde Emre Turan (19) ook al waarom hij hier vandaag staat. En dat is niet alleen omdat het nou eenmaal een stage-opdracht is, maar ook omdat hij met eigen ogen de discriminatie zag waar hij vandaag tegen ageert. “Op mijn middelbare school was ook een internationale schakelklas, waar vluchtelingen Nederlands leerden. Daar heb ik zelf gezien hoe ze soms worden gediscrimineerd.”
Gelukszoeker
Hij wil vooral bereiken ‘dat mensen inzicht krijgen in hoe ze om zouden moeten gaan met andere mensen’. “Dat ze ook inzicht krijgen in wat ze wel en niet kunnen zeggen. Zou jij het leuk vinden om gelukszoeker genoemd te worden?”
Heel veel reacties krijgen de studenten nog niet, al vertellen ze wel dat er af en toe iemand komt vragen waarom ze hier staan. “En er werd net door iemand een foto van ons gemaakt.” Of het verschil maakt, dat ze hier staan? Emre denkt van wel. “Alle kleine beetjes helpen, we zijn op de juiste weg.” Kubra: “En we bereiken hier jonge mensen, ik denk ook dat dat helpt.”
Voor de eerste keer demonstreren is wel even wennen, zegt Emre. “Je moet eerst uitzoeken wat wel en niet mag. Dus waar mag je wel staan, en waar niet. We hebben toestemming gevraagd, en beloofd om niet te veel overlast te veroorzaken.”
Hoe lang ze er vandaag nog staan, is nog niet precies bepaald. Qua omgang met de voorspelde hoosbuien gedragen ze zich in ieder geval al als volleerde demonstranten. “Als het gaat regen? Dan blijven we ook staan. Wij zijn niet van suiker.”
Foto's: SaxNow
Gerelateerde artikelen
Nieuwe huiskunstenaar gaat de favoriete geluiden van mensen op Saxion verzamelen
Willemijn Calis mag zich vanaf 1 april de nieuwe artist-in-residence van Saxion noemen. De nieuwe huiskunstenaar van de hogeschool blijkt een verzamelaar van alledaagse geluiden, of eigenlijk vooral van verhalen daarover. Dat gaat ze ook op Saxion doen, in een project dat je gerust een levenswerk zou kunnen noemen. “Ik denk dat ik dit blijf doen zolang ik leef.”
Evi’s dateleed (9): Brabantse gezelligheid
Met een hoge hartslag en zweetoksels meer dan een uur in de trein, onderweg naar Utrecht Centraal. Ja, ik kon mij weer een keer omringen met iets anders dan koeien en weilanden. Op date met een leuke Utrechtse? Nee, een echte Brabantse. Ommen en Breda liggen nogal een stuk uit elkaar, dus Utrecht werd onze ontmoetingsplek. De stad waar ik altijd wilde wonen toen ik zestien was. Al kwam dat meer door de meiden die ik daar zag lopen dan de stad. Weet ik nu.
Opinie: Herkennen we de signalen voordat het te laat is?
Net als andere instellingen in het hoger onderwijs loopt Saxion braaf aan de leiband van grote Amerikaanse techbedrijven, schrijft docent Marcel Slootweg in deze ingezonden opinie. “Wanneer wordt de handschoen binnen Saxion opgepakt en gaan we stappen zetten richting digitale onafhankelijkheid?”