Ruud laat het echte studentenleven van Enschede zien: “Ook mijn beeld van corpsballen veranderde”

Met zijn expositie poogt Ruud Wiggers het studentenleven een stuk minder geheimzinnig te maken. Als je iets over studenten hoort, is dat heel vaak negatief, zegt hij. Terwijl dat helemaal niet strookt met zijn eigen ervaringen. En als hij zelf als student op zijn swapfietsje komt aanrijden, heeft hij soms het gevoel dat er anders naar hem gekeken wordt. En dan is er nog het beeld in de media, dat toch vaak door incidenten bepaald wordt. “Dan zat ik bijvoorbeeld met mijn ouders op de bank en ging het over een zware mishandeling bij Vindicat tijdens een ontgroening. Als ik dan zoiets met mijn ouders zag, dan dacht ik, die zullen ook wel denken, wat bedenken ze toch allemaal?”

Wiggers is naast student ook barman bij studentencafé Update aan de Stadsgravenstraat. Een deel van zijn foto’s maakte hij dan ook vanaf de eerste rang: letterlijk achter de bar. Van vastgeroeste vooroordelen, zoals ongelijke man-vrouwverhoudingen, studentenknokpartijen en misdadige ontgroeningen zag hij tijdens zijn werk niet veel terug. “Echt daarover oordelen is ook wel lastig; dan moet je misschien lid zijn. En ik sta ook niet in de schoenen van een vrouwelijke student.

Ruzies maakte hij op al die studentenavonden niet mee. "Volgens mij hebben we in de jaren dat ik er werk, maar twee studenten eruit moeten zetten. Als er al problemen waren, waren het bijvoorbeeld dronken Twente-fans die niet binnenkwamen.”

Eigen beeld kantelde

Zelf leerde hij tijdens het fotograferen ook bij over het studentenleven. Zijn eigen beeld van de ‘klassieke dispuutsbal’ verbeterde bijvoorbeeld. Dat bleken ook gewoon mensen. “Ik begon me te realiseren; zij doen eigenlijk een beetje hetzelfde als ik, maar dan binnen een dispuut. Ik heb zelf het geluk dat ik makkelijk vriendschappen sluit, maar dat geldt niet voor iedereen. Het draait voor velen dus binnen zo’n dispuut simpelweg om vrienden maken.”

Een dispuut is ook niet één ding, of alleen maar een groep met de daarbij horende dynamiek. “Dat blijken dan ook gewoon Mark, Tijmen en Jeroen.”

Zijn foto’s schoot hij grotendeels met een analoge camera uit de jaren negentig (een Canon Prima Super 120), die hij voor twee euro oppikte bij de kringloop. Hij koos er bewust voor om analoog te fotograferen, en automatisch, of point-and-shoot, zoals hij het zelf noemt. “Dat laatste omdat er vaak weinig tijd is voor allerlei instellingen, en als er dan een imperfectie in de foto zit, dan is dat maar zo. Dat is geen doel op zich, maar hoort er bij.”

Hij vindt bovendien dat dit soort kunstprojecten iets van echte handenarbeid in zich moeten hebben. “Dus in plaats van dat ik de foto’s ergens liet afdrukken, heb ik ze zelf in de doka ontwikkeld.”

Klein wereldje

Het studentenleven van Enschede kenmerkt zich volgens hem doordat het best een kleine wereld is in vergelijking met sommige andere studentensteden. “In Amsterdam en Leiden heb je tientallen verenigingen, hier is dat veel beperkter. Het is een klein wereldje binnen het studentenleven en binnen de stad Enschede.”

Een beetje een buitenstaander bleef Wiggers wel; hij is zelf geen lid van een klassieke studentenvereniging als Audentis of Taste, maar alleen van studievereniging LiNK! “Ik kon dus niet het verhaal vertellen over hoe het is om in zo’n dispuut te zitten.” Ook mocht hij niet alles fotograferen, omdat de betreffende studenten bijvoorbeeld bang waren dat er zonder context een verkeerd beeld ontstond. “Ik mocht bijvoorbeeld niet fotograferen dat aspirant-leden een avond niet met elkaar mochten praten. Dat vonden ze te privé. Maar het gaf me toch het gevoel dat een ontgroening ook in Enschede best wel zwaar kan zijn.”