Studente Julia van de Meulen (18) brak dit jaar haar rug én werd Nederlands kampioen mountainbike

Doorzetten en positief blijven, het klink zo makkelijk, maar dat is het vaak niet. Toch was dit precies wat Julia deed, toen ze een maart een smakkerd van jewelste maakte. In Zuid-Frankrijk kwam ze hard ten val. “Dat was echt schrikken”, zegt ze. “In het ziekenhuis bleek het al snel misse boel: ik zou langere tijd uit de running zijn.”

Een geluk bij een ongeluk: de breuk in haar rug bleek een ‘heel mooie’ breuk te zijn. Een zogenaamde compressiebreuk, legt Julia uit. “Ik kon gelukkig meteen m’n benen voelen. Belangrijk, want daarmee konden we een dwarslaesie wegstrepen.” Het revalideren begon. Hoewel het terugkijkend heel snel ging, voelde dat niet zo. “Je bent gewend iedere dag te trainen, en dan lig je zes weken in bed. En ook daarna was het fietsen nog niet echt trainen, maar vooral de benen rondjes laten draaien.”

Maar ze kon de intensiteit snel weer opbouwen, en de afgelopen maand voelde ze zich goed. “Het was een kwestie van positief blijven, en stap voor stap weer vooruit gaan”, zegt ze. Ze fietste een internationale wedstrijd in Basel, en vorige week zondag stond het NK op het parcours bij Het Hulsbeek in Oldenzaal op het programma.

Even schakelen

Daar begon ze op de derde startrij, omdat ze door haar blessure maar weinig startpunten had verzameld. Er zou eigenlijk worden gereden in twee categorieën: de beloftes (tot 23 jaar) en de elite-rijdsters. “Ik wilde een gooi doen naar de titel bij de beloftes”, zegt ze. Maar kort voor de start kwam de mededeling dat alle rijdsters voor één nationale titel zouden gaan. “Dat was wel even schakelen.”

Een inhaalrace werd ingezet en ze kwam bij de kopgroep. Daar fietste ze bij weg op het heuvelachtige parcours. “Tijdens de wedstrijd was ik enorm gefocust”, zegt ze. Ook toen het goed ging. “Nu geen materiaalpech krijgen”, dacht ik.

Een teamgenoot aan de zijlijn riep in de laatste ronde: vergeet niet te genieten! “Toen dacht ik, ja dat klopt ook.” Julia had een voorsprong van ruim een minuut opgebouwd, dus een tegenslag was ook nog overkomelijk geweest. Ze kwam als eerste over de streep. Maar haar prestatie, en de blessure van een half jaar geleden, daalde pas de dag erna écht in. “Toen had ik echt overzicht, en was ik ook gewoon heel trots.”

Kampioen van Nederland, het moet wel de mooiste moment uit haar sportcarrière zijn? “Daar heb ik eigenlijk niet zo over nagedacht, maar als je het zo vraagt, ja dan wel”, zegt ze. “Dit is toch waar je iedere dag voor traint.”

Propedeuse gewoon gehaald

En dat doet Julia dus terwijl ze Social Work studeert. Het eerste jaar haalde ze gewoon haar propedeuse, met dank aan de topsportregeling op Saxion. “Daar heb ik heel veel aan gehad”, zegt ze. “Als ik weg ben op trainingsweken, dan kan ik tentamens op een ander moment doen. Kan ik niet bij een college zijn, dan wordt het opgenomen en kan ik de les terugkijken.”

Ze was van plan om de studie nominaal te gaan doen: in vier jaar het diploma. Maar kijkt ze naar het programma, met vooral veel stages, dan lijkt dat toch niet helemaal haalbaar. “Die stage-uren maken in een jaar, dat gaat niet lukken. Maar als ik dat uitsmeer over anderhalf jaar, dan is het haalbaar.”

Julia rijdt voor Team NL, de nationale selectie onder leiding van Gerben de Knegt, en volgend jaar wil ze ervaring opdoen in de Wereldcup-wedstrijden. Dat vertelt ze allemaal terwijl ze onderweg is naar het ziekenhuis in Ede. “Ik heb een beetje last van een terugkerende hoest, eigenlijk sinds mijn blessure. Nu het seizoen zo’n beetje ten einde is, laat ik dat soort klachtjes even goed nakijken.”