Stefanie Heil is de nieuwe cartoonist van SaxNow: “Anders zijn kan ook heel cool zijn”

Hoe ze zichzelf zou tekenen? Daar hoeft Stefanie Heil niet lang over na te denken. “Ik denk dat dat een tekening vol contrast zou zijn”, zegt ze, om vervolgens met een naadloze analyse van haar karakter te komen. “Soms ben ik heel hyper en kinderlijk, soms heel volwassen en rustig.”

Haar ADHD gaat gepaard met dromerige buien en soms met meer hyperactiviteit. “Ik kan dat heel goed inzetten. Ik kan mezelf kind en creatief laten zijn als dat nodig is, maar ook meer volwassen als dat nodig is.”

Heil praat makkelijk over zichzelf; ze is een open boek. Voor dit interview is begonnen heeft ze dus al verteld over het overlappen van verdriet over het overlijden van een vriend en de vreugde die ze voelt vanwege een bezichtiging en de net begonnen huizenzoektocht met haar vriend in de omgeving van Arnhem.

Heil is behalve student, ook freelance-fotografe, en ze doet aan moderne dans. “En ik houd echt van in de natuur zijn en wandelen.”

Dat ze zo makkelijk over zichzelf praat komt ongetwijfeld ook door haar studie Toegepaste Psychologie, maar hangt net zo goed samen met de zoektocht naar puberteit die ze in haar jeugd doormaakte. Ze heeft gestruggeld in haar puberjaren, zegt ze. “Ik worstelde met mijn mentale gezondheid, met mijn lichaamsbeeld, had een eetstoornis en was ook op zoek naar mijn eigen genderidentiteit.”

Dat maakt voor haar gelijkheid een belangrijk maatschappelijk thema. Ze vindt het heel belangrijk dat iedereen zichzelf kan en mag zijn. “Ik ben zelf ook al die vraagstukken afgegaan. Uiteindelijk kwam mijn worsteling met mijn eigen vrouwelijkheid voort uit opmerkingen die ik van mannen en jongens over mijn lichaam heb gehad.” 

Op haar vorige school, waar ze een mbo-opleiding Ruimtelijke Vormgeving deed, was ze gewend dat het heel normaal was om bijvoorbeeld met groen haar rond te lopen. “Dat was ook een echt creatieve school, ik ben benieuwd hoe dat op Saxion is.”

Zoektocht

Ze ziet haar nieuwe rol als columnist vooral als een zoektocht, naar een eigen stijl, naar een stroom aan onderwerpen. Daarbij is ze juist niet iemand met een sterke eigen mening. “Ik denk juist heel genuanceerd. Mijn tekeningen hoeven daarom ook niet mijn eigen mening te geven: ik wil weerspiegelen wat ik hoor.”

Dat ze veel, graag en makkelijk met mensen praat helpt daarbij, zegt ze. “Wat ook helpt is dat ik heel beeldend denk. Ik heb heel veel associaties en dat gaat heel snel.” 

Omdat ze al vrij goed weet wie ze is, is ze niet heel bang voor kritiek, of vervelende reacties op haar tekeningen. “Nee, ik vind dat niet meer zo spannend. Op mijn vorige school heb ik geleerd dat anders zijn ook heel cool kan zijn.”

Haar eerste comic gaat over het nieuwe curriculum van haar opleiding. “Zo’n nieuw curriculum gaat soms heel goed, maar kan studenten ook heel veel stress geven. Ik wil uiting geven aan die frustratie. Als student voel je je soms gewoon proefkonijn.”