Wanhopige student CMGT uit Eritrea begint crowdfunding om laatste studiejaar te betalen

Dat het ongebruikelijk is om je laatste studiejaar te financieren via crowdfunding, dat zegt de 24-jarige student te begrijpen. “Ik snap ook dat crowdfunding meestal gebruikt wordt voor noodgevallen, en dit is misschien een ander noodgeval dan gebruikelijk, maar in dit geval zie ik mijn eigen situatie ook als een noodgeval.”

Rex (24) kwam voor zijn studie van Eritrea naar Enschede om daar te werken aan zijn droom om game developer te worden. Omdat hij van buiten de EU afkomstig is, betaalt hij op Saxion het instellingscollegegeld van 9.030 euro per jaar. Hij hoopt volgend jaar af te studeren.

In de beginjaren van zijn studie betaalde een oom volgens hem collegegeld, maar dat stopte. Sindsdien heeft Rex moeite om zijn studie betalen. Tot nu toe kwam hij rond omdat hij een beurs wist te vinden, waarmee hij een groot deel van zijn collegegeld kon betalen. Ook droeg zijn moeder tot voor kort nog financieel bij. Volgens Rex gaat dat niet meer en is ze daar sinds februari mee gestopt. “Ze heeft het geld niet meer.”

De reden dat Rex er eerder voor koos anoniem zijn verhaal te doen op SaxNow, is volgens hem ook een van de grote redenen dat zijn nood zo hoog is. Hij valt op mannen, al probeerde hij dat tot voor kort voor het thuisfront verborgen te houden. Als hij zijn studie hier niet kan afronden, verliest hij zijn visum, en vreest hij een terugkeer naar Eritrea, waar hij als homoseksueel niet zichzelf kan zijn en het volgens hem absoluut niet veilig is.

Zijn thuisland Eritrea kent wetten waarin homoseksualiteit expliciet strafbaar is gesteld. Het Amerikaanse ministerie van buitenlandse zaken constateerde eerder al eens dat die wetten ook actief worden toegepast. Ook een ambtsbericht van het Nederlandse ministerie van buitenlandse zaken onderschrijft zijn verhaal over uitsluiting.

Niet langer anoniem

In Nederland kan hij voor zijn gevoel voor het eerst zichzelf zijn, op méér manieren dan een. Daarbij wil hij juist niet langer anoniem blijven. “Ik kan niet anders”, zegt hij. “In het verleden ben ik gechanteerd door mensen die vermoeden dat ik homoseksueel was. Dat leidde ertoe dat ik het altijd heb moeten verbergen, waardoor ik nooit mezelf heb kunnen zijn.”

Zijn seksuele voorkeur werd op die manier een wapen dat tegen hem gebruikt werd, zegt hij. “Als mensen hierdoor hun banden met mij verbreken, dan was ik sowieso al niks waard voor hen.”

Op een studentenvisum, zoals dat van hem, mogen studenten maximaal zestien uur in de week werken. Eerder had Rex een baan binnen Saxion, via het Saxion XR-lab. Sinds dat stopte, is hij op zoek naar een baan. Zonder succes. “Maar ik word nooit uitgenodigd en als ik dan wel uitgenodigd wordt, eindigt het gesprek vrijwel gelijk als blijkt dat ik niet uit de EU kom.” Bovendien moeten werkgevers voordat ze non-EU-werknemers inhuren, vaak bewijzen dat er geen geschikte kandidaten uit de EU zijn. 

3.000 euro

Tot nu toe haalde Rex zo’n 3.000 euro op via zijn crowdfunding. Daar zat ook 1.000 euro bij van een vriend, waarvan hij weet dat die het zelf ook niet zo breed heeft. “Ik zei tegen die persoon: ik weet echt niet hoe ik je moet bedanken. Als antwoord kreeg ik alleen maar: “Het zou zonde zijn om je te zien vertrekken.”

Een extra reden om zijn verhaal te doen, zegt hij nu. “Ja, dat doe ik ook om te zorgen dat er verkeer ontstaat voor mijn crowdfunding. Maar net zo goed om te laten zien aan andere in dezelfde situatie: Er zijn mensen die je steunen. Er zijn mensen die willen zien dat je slaagt.”

Hij weet dat dit verhaal – deze crowdfunding- hem op allerlei manier last kan opleveren, zegt hij. Van negatieve reacties tot verstoting. “Maar ik wil me niet langer verbergen. Ik heb me mijn hele leven onveilig gevoeld. Ik bereid me hier al meer dan tien jaar op voor.”

En dat zijn familie hem hierna mogelijk niet langer wil zien? “Ze maken me toch al belachelijk achter mijn rug om. Als mensen hun banden met mij verbreken, omdat ik homo ben, betekent dat dat ik al niks voor hen betekende.”

Hij zegt binnen de CMGT-gemeenschap, waar hij eerder actief was bij studievereniging XP, een thuis te hebben gevonden. Bovendien vond hij in Nederland ‘echte’ vriendschap en een partner, zegt hij. “Hier hoef ik mij niet te verbergen, geen masker op te doen, kan ik zeggen en doen wat ik wil, de muziek luisteren die ik wil. Hier leerde ik pas echt te leven.”