Docent Guus maakte podcast over een van Twentes beruchtste moordzaken: “Dader toonde nul berouw”

In het Hengelose jongerencentrum Fashion wordt in maart 1971 de 26-jarige Gerrit Wensing doodgeschoten. Er worden drie mannen van rond de twintig veroordeeld voor de moord op Wensing, die bekend staat onder zijn bijnaam Jatti. In hoger beroep blijft alleen voor de schutter een straf van drie jaar cel staan.

Jatti was gewelddadig en bezoekers uit die tijd zeiden dat hij vaak Fashion aan het terroriseren was. Omdat de daders vonden dat er te weinig aan werd gedaan, hebben zij Jatti in de val gelokt en doodgeschoten. “Jatti werd gezien als een storende factor, maar niemand wordt gek of gestoord geboren.”

Marco Krijnsen schreef er in 2016 de roman ‘Jatti’ over. Toen Creative Business-docent Guus Blenke enkele jaren geleden in dat verhaal dook, zag hij direct mogelijkheden voor een podcast. “Ik vond dat hier nog meer over verteld kon worden, dus toen heb ik Marco Krijnsen gebeld.”

Krijnsen en Blenke kregen toegang tot het politiearchief, verhoorverslagen en verhoren van familie. “Dat geeft nog een hele andere inkijk in deze zaak, dan de informatie die je al weet.”

In de podcast komt geen naaste familie van Jatti aan het woord, maar wel een goede vriendin en neef van Gerrit Wensing. “Die zijn blij dat er een andere kant van Jatti wordt laten zien. Voor hen is het vaak Jatti die vermoord is of Jatti die boos was en drugs deed. De andere kant is dat Jatti ook een familieman was.”

‘Experiment’ Fashion

Hij doelt op andere misstanden die zich in het jongerencentra Fashion afspeelden. Er werd veel drugs gebruikt, gehandeld in drugs en wapens en er was ontucht met minderjarigen. “De leiding van Fashion heeft verzaakt en daar zijn ze nooit voor beboet. Het waren andere tijden, maar er wordt ook weggekeken”, vindt Blenke.

In gesprekken met mensen die regelmatig bij Fashion over de vloer kwamen, komt voor hem ook een ander beeld naar voren. “Het gaat echt niet alleen over moord, voor sommigen was het een plek voor gelijkgestemden, ontdekken van nieuwe muziek of het opdoen van levenslessen”, vertelt Blenke. “Het is voor mij daarom ook nog steeds de vraag of het experiment van Fashion gelukt of mislukt is.”

De vraag waarom dit in een tijd van ‘make love, not war’ kon gebeuren, blijft vaak terugkomen. “Het is de vraag wat er gebeurt als je alle vrijheid krijgt of als jouw sterke idealen opeens lijnrecht tegenover die van een ander komen te staan.”

Maar hoe kan het dat het juist op een plek als Fashion zo misliep? “De politiek heeft zich er te weinig mee bemoeid. De politie ging op een gegeven moment niet meer naar binnen. Als je het niet ziet dan bestaat het ook niet.” Juist in een plaatsje in Twente is dat volgens Blenke minder gek dan de grote stad. “Daar gebeurde alles binnen en achter de schermen, in de grote stad kon je makkelijker de deur uit en de straat op.”

Het bijzondere aan dit verhaal is dat er een veroordeling is, maar dat het lichaam van Jatti nooit is gevonden. Er werd gezocht op de plek die de verdachten hebben aangewezen, maar daar is geen lijk gevonden. In de Hippiemoord gaan Krijnsen en Blenke verder in op deze vermissing en is er zelfs een nieuwe theorie over een herbegraving.

Dat werpt nieuw licht op de zaak, maar betekent nog niet dat er straks daadwerkelijk op die plek gegraven gaat worden. “Wij gaan het zelf niet doen en het coldcaseteam van Twente bestaat uit twee man. Zij moeten dus gaan afwegen of dit het waard is.” 

Blenke en zijn compagnon Krijnsen spraken voor de podcast maar liefst drie keer met de veroordeelde schutter. De eerste keer duurde dat gesprek 50 minuten. Toch is de man niet terug te horen in de podcast: dat wilde hij niet. Maar toch: “Voor iemand die constant zei dat hij er niks over wilde zeggen, duurde het gesprek nog aardig lang.”

De man kreeg drie jaar celstraf voor de moord op Jatti. Toch staat hij nog altijd voor honderd procent achter zijn daad. “Daar kreeg ik wel kippenvel van”, vertelt Blenke. “Hij toonde nul berouw en vond dat hij juist een goede daad had verricht. Volgens hem loste niemand anders het op, dus moesten ze het heft maar in eigen hand nemen.”