Alledaags Saxion: Lege fietsenrekken, volle stoep

Fotograaf Maureen Poth viel op dat de fietsenstalling aan de voorkant van het Ko Wierenga-gebouw op een doorsnee studiedag vrijwel compleet leeg was, terwijl de stoep overvol stond met fietsen. Zoals altijd eigenlijk.

Ik kan me voorstellen dat dit al jaren lichte irritatie opwekt in de buurt, om maar met een understatement te spreken. Al kan het ook zijn dat het rookgordijn dat wordt uitgestoten op diezelfde stoep de fietsen gerieflijk aan hun zicht onttrekt.

Maureen heeft wel begrip voor de fietsparkeerders, zegt ze. Ik ook. Ik moet namelijk eerlijk bekennen dat ik zelf geen haar beter ben; net als vrijwel iedereen die ik ken, zet ik mijn fiets altijd het liefst zo dicht mogelijk bij mijn eindbestemming.

Liever lui dan moe, zoiets. Hier botsen twee oerhollandse begrippen: burgerlijke ongehoorzaamheid en een drang naar orde en netheid, om elkaar maar zo min mogelijk in de weg te zitten.

Het beeld van de ontbrekende fietsen deed Maureen denken aan olifantenpaadjes. Een heerlijk landschappelijk fenomeen, dat zelfs een complete website aan zich gewijd heeft gekregen, net als een fotoboek met de fijne titel ‘Olifantenpaadjes, een optimistische aanklacht tegen een landschappelijke misstand’, met ook nog eens een voorwoord van bioloog en groot literator Maarten ’t Hart.

Olifantenpaadjes, iets minder romantisch ook wel ‘afstekertjes’ genoemd, zijn niet-officiële paadjes die ontstaan doordat gebruikers van fiets- en wandelpaden een stuk afsnijden, en daarmee hun eigen pad in een stuk groen uitslijten. Ze zijn vernoemd naar de typische neiging van olifanten om altijd de kortste weg te kiezen. Of studenten diezelfde neiging hebben? Dat mag u zelf invullen.