Een alternatief in memoriam: op herinneringswandeling voor Petra Hillenius

Als je echt wil weten wie Petra Hillenius was, moet je een reportage luisteren. Het zijn de woorden van HBS-docent  Cora van Triest, terwijl we over de IJsselbrug wandelen. De reportage die ze bedoelt gaat over de Amsterdam City Swim, in 2019. Petra Hillenius zwemt tijdens die Amsterdam City Swim twee kilometer door de Amsterdamse grachten.

Ze wordt gevolgd door radiozender Sublime, die zelf ook met een team meezwemmen. Ze zwemt niet alleen voor zichzelf; ze zwemt om geld op te halen voor ALS. Die progressieve ziekte is eind 2018 bij haar vastgesteld. Haar gezondheid gaat dan al hard achteruit. Haar spraak bijvoorbeeld. “Ze praat nu met een spraakcomputer, maar zwemmen lukt nog wel”, zegt de presentatrice over Petra.

Hillenius zwom in 1984 voor Nederland op de Olympische Spelen in Los Angeles. Voor een oud-olympiër zijn twee kilometer normaal gesproken net geen sinecure, nu is het een monstertocht. “Ze moest door twee mensen uit het water getild worden. Ze moest en zou het volbrengen, en dat deed ze. Dat typeert haar kracht”, zegt Cora van Triest.

Ongelofelijke energie

Petra ging ervoor, zegt collega Feike Bergsma. “Ze had een ongelofelijke energie. En je wist, als zij achter je stond, dan had je een echt een goede aan haar.” Bij evenementen van de opleiding Facility Management mocht Bergsma vaak het formele praatje doen. “Zij deed dan de frivole toespraken, of stond te keten met het publiek.” Tijdens het veertigjarig jubileum van Facility Management slaagde ze er zo’n beetje persoonlijk in cabaretier en presentator Dolf Jansen naar Saxion te halen. “Ik zie haar nog zo staan glunderen.”

De door collega's georganiseerde wandeling van brug tot brug ter herinnering duurt ongeveer een uur, maar er is voor vierentwintig jaar docentschap van Petra herinneringen aanwezig. Van haar extravagante schoenen (‘Ze droeg altijd heel spannende schoenen’), tot de geitenpaadjes die ze op Saxion bewandelde (‘Af en toe kwam je in een geïmproviseerde situatie terecht’), hoe ze hield van ‘niet lullen, maar poetsen’ en de enorme bijdrage die ze had aan het alumni-netwerk van Facility Management. “Daar was zij instrumenteel in”, zegt Bas Jansen.

Stuiterend

Wat Feike Bergsma nog levendig voor zich ziet: hoe de door verschillende collega’s als ‘lichtelijk chaotisch’ omschreven Petra regelmatig de docentenkamer kwam binnen stuiteren. “Puur van enthousiasme. Dat studenten zo onbevangen konden reageren.” Ze was iemand die zichzelf heel erg kon verbazen, zegt hij. “Ja, ook over dingen die af en toe anders moesten kunnen.” Die passie, die ze zelf had, die wilde ze volgens hem doorgeven aan de studenten. Bergsma: “In die zin leeft ze ook gewoon door, in de studenten.”

Zoals in Hans Broeksema, nu projectcoördinator op de Veluwe, maar in 2016 nog student Facility Management. Als je je bij Petra Hillenius in de kijker had gespeeld, mocht je mee met de ouderejaars, zegt hij. “En geloof me, dat wilde je zijn. Waarom? Nou, soms kon het ook enorm keten zijn.” Via een studievriend, die zich blijkbaar al in de kijker had gespeeld, raakte hij met haar in gesprek. “En voor ik het wist, zei ze: jij moet ook gewoon mee.”

Zoete inval

Bij Petra thuis kon het soms een zoete inval zijn, zeggen andere oud-studenten. Soms met studenten die al wel zes of zeven jaar afgestudeerd waren, en die langs kwamen voor een koffie en een biertje. Altijd enorm gezellig, vaak aan een lange tafel. “Het paste allemaal net.”

Broeksema mocht in 2016 als ouderejaars mee naar Scheveningen, waar de Olympic Experience was. Een groot evenement (dagelijks 6.000 bezoekers) om Nederlandse fans de Olympische spelen te laten meebeleven. Broeksema doet onder meer de vrijwilligerscoördinatie.

Het is een ervaring die hem altijd bij zal blijven. Letterlijk, want hij draagt tijdens de wandeling, bijna zes jaar later, een Olympische rugzak, die hij van Petra’s partner kreeg. “De impact die Petra had, die blijft je altijd bij. Ze is zo iemand die af en toe in mijn gedachten voorbij komt. Zij had een ontzettend sterk karakter, ik had nog nooit zo’n duidelijke lerares gehad. Onder haar kwam ik echt tot ontplooiing.”