Column: Buiten de lijntjes

Overigens valt me op dat de Saxion interieurleverancier die als winnaar uit de aanbestedingen kwam, een sterke voorkeur lijkt te hebben voor hoekige treincoupé-achtige bankjes, waarin de zich daar neervlijende student of collega zich kan afzonderen voor hetgeen zich om hen heen bevindt.

Nog niet zo lang geleden konden onze studenten zelf ruimte innemen: voor een maatschappelijk project mochten ze een paar muren op onze academie AMM beschilderen. Misschien zegt het vooral iets over mij dat ik dan direct grootse Banksy-achtige taferelen voor me zie. Sociale statements, het liefst een beetje humoristisch en politiek geladen. ‘Inflatie = studiestagnatie’, ‘Papa, mama en suikerome DUO betalen wel’, ‘Kapitale fouten --> Mentale problemen’ en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ze hadden mij als student ook niet zo’n opdracht moeten geven trouwens, ik had overal mogelijkheden gezien, vooral ook op plekken die mij niet toegewezen waren, maar dat kan een persoonlijk dingetje zijn. Of misschien wel een generatiedingetje.  
Soms begin ik er in een les over: dat ik het verwonderlijk vind dat deze pechgeneratie zich laat afschepen met 1400 euro, terwijl iemand die eenvoudigweg jonger is en  september 2023 begint te studeren weer recht heeft op de basisbeurs. Volgens een artikel uit de Volkskrant van begin dit jaar kan het verschil in uiteindelijke studieschuld tussen studerende gezinsleden oplopen tot 20.000 euro. En dan heb ik het nog niet eens over langere termijngevolgen als een hypotheek kunnen krijgen in een (over)verhitte woningmarkt, de relatie tussen stress om rond te komen en presteren (op school), oplopende rentes en inflatie. Als ik zulke dingen vertel, haalt de pechstudent de schouders op, neemt het ter kennisgeving aan en scrollt gelaten verder op de telefoon.

Broeinest

Op de muur verrees intussen een veelkleurig geheel. Ik zag een wereldbol en ik zag verschillende culturen en mensen. Passend in de huidige tijdsgeest en vooral ook binnen de lijntjes, de Sociale Academie anno 2023. Ooit waren Sociale Academies het broeinest van sociale vernieuwing en politieke actie. De Horst in Driebergen bijvoorbeeld, waar het in de jaren zeventig om ‘aksie’ ging, ‘harde aksie’. Waar iedereen democratisch een stem had, van administratief medewerker tot directeur en student tot docent. Waar les gegeven werd over demonstreren en sit-ins en waar gesproken werd over allerlei thema’s: vrouwen, gastarbeiders, GGZ en vooral ook verzet tegen alles wat aan onderwijsbeleid uitgerold werd vanuit Den Haag.   

Een dag later liep ik weer langs de muur en er waren handjes verschenen. Veelkleurige handjes, van studenten, langs de door hen gemaakte schilderingen en op het plafond. Stof waait vooral op buiten de lijntjes: sommige mensen vonden het mooi, anderen vonden het niet kunnen, want het zag er rommelig uit. Weer anderen waren blij dat studenten een statement hadden gemaakt.

De studenten werden er op aangesproken en zo zorgde de fysieke ruimte voor een plek voor discussie, voor contact en voor het samenkomen van verschillende perspectieven. Dit zijn, denk ik, voorwaarden waaronder het denken zich laat uitdagen en uitbreiden. Misschien hadden de studenten toch een statement gemaakt.

Ik hoorde vorige week dat het plafond binnenkort wit overgeschilderd wordt. Het decor vertelt je waar je bent.