De Studentrecensent: een 6 voor de Billie Cup
Hoewel ze dankzij de Billie Cup nu elke dag een beker met de naam van haar ex in haar tas heeft zitten, is studente Creative Business Sterre overtuigd van het nobele doel van de welbekende beker. En toch heeft ze haar bedenkingen. ‘In dat randje daar bovenaan, die ene centimeter vanaf de bovenkant, daar verzamelt zich de viezigheid.’
Uiteindelijk vind ik hem ergens onderin mijn tas. Al twee weken niet gewassen, maar hij ziet er schoon genoeg uit. Ik spoel hem kort om en vul hem met heet water, want dat is nog wél gratis. De welbekende en veelbesproken Billie Cup.
Terwijl ik de beker vul, vis ik onder uit mijn tas nog een verdwaald theezakje. Waarom zelfs die niet meer door Saxion worden gefaciliteerd, is mij een raadsel. Maar goed, terug naar de Billie Cup.
Die is in het leven geroepen om het aantal wegwerpbekers te terug te brengen. Dat uitgangspunt is goed; vandaag wil ik het vooral hebben over de praktijk.
Deze beker heeft de naam ‘Billie Cup’ gekregen. Voor mij betekende dat dat ik opeens elke dag een beker met de naam van mijn ex in mijn tas had zitten. Dat was in het begin geen feestje, maar inmiddels kan ik neutraal naar die naam kijken.
De naam ‘Billie Cup’ rolt niet echt lekker over de tong, met de nadruk op cup. Waarom niet gewoon Billie Beker? Dat klinkt toch een stuk natuurlijker? Maar goed, met het oog op eventuele internationale uitbreiding kan ik de keuze nog begrijpen.
De Studentrecensent
Als student word je continu beoordeeld; op je verslagen, je presentaties, je toetsen en zelfs op hoe vaak je te laat komt. In De Studentrecensent draaien we de rollen volledig om en zijn het de studenten die cijfers uitdelen. En daarbij is niets of niemand veilig voor hun scherpe blik; van de saucijzenbroodjes in de kantine, het kunstwerk op het plein tot de adem van hun docenten. In elke editie een nieuw oordeel, keihard, maar goudeerlijk.
Over het design ben ik wel positief. De lichtblauwe kleur geeft een medium luxe uitstraling en het formaat ligt perfect in mijn handen. Niet geheel onbelangrijk, hij drinkt prettig: geen scherpe randjes, geen gekke tuit. Rechttoe, rechtaan.
Daarnaast heeft de beker precies het juiste formaat voor twee kopjes thee. Tegelijkertijd schuilt daar ook het gevaar, want er passen net zo makkelijk twee kopjes koffie in. Op een lange dag is die verleiding groot en voor ik het weet sta ik weer strak van de cafeïne.
Bij Saxion verkopen ze drie verschillende bekers: een bruine espressocup, de iconische blauwe cup en een beige XL-variant. Om eerlijk te zijn heb ik zelden iemand die bruine en beige exemplaren zien gebruiken.
Volgens de flyers in het Saxion-gebouw, strategisch naast het koffiezetapparaat geplaatst, duurt het zes weken om een nieuwe gewoonte aan te leren. Bij mij zit het er na twee jaar nog steeds niet in.
Dan de gebruiksvriendelijkheid, want daar begint het toch een beetje te wringen. Ja, hij is stevig en hij lekt niet. Maar je moet hem wel de hele dag meeslepen. In mijn tas neemt hij standaard te veel ruimte in. Dus prop ik er maar een appel in of stop ik mijn fles erin om het nog enigszins efficiënt te maken. Toch irriteert het me elke dag weer.
Zwemmende bacteriën
Afspoelen voordat er een nieuw drankje in gaat, ja, dat doe ik nog wel eens. Maar echt afwassen? Nee. Vooral dat randje bovenaan, die ene centimeter vanaf de bovenkant, daar verzamelt zich de viezigheid. Ik wil eigenlijk niet weten welke bacteriën er allemaal door mijn drankje zwemmen. Je kunt de beker natuurlijk inruilen voor een schone, dus misschien moet ik dat toch maar eens gaan doen. Maar eerlijk is eerlijk: het kost wel weer moeite, en laat gemak nou heilig zijn in het leven van een student.
Het inleveren van de beker is een verhaal op zich. Volgens de voorwaarden is de Billie Cup één euro statiegeld waard en kun je dat bedrag terugkrijgen als je hem inlevert. Klinkt simpel. In de praktijk krijg je echter geen euro, maar een token: een muntje waarmee je weer een nieuwe beker kunt halen. Vraag je wél om je euro, dan blijkt dat niet te kunnen. Terwijl de voorwaarden juist stellen dat cateraars verplicht zijn het statiegeld terug te geven. Dubieus, wat mij betreft.
Begrijp me niet verkeerd: deze blauwe beker is een goed initiatief en absoluut beter voor de wereld. Maar gebruiksgemak weegt zwaar in het studentenleven, en juist daar laat de Billie Cup af en toe steken vallen.
Conclusie: de Billie Cup heeft een nobel doel, een strak design en is duidelijk duurzamer dan wegwerpbekers. Maar het gedoe met meeslepen, het twijfelachtige statiegeldsysteem én de hygiëne maken het minder aantrekkelijk dan gehoopt. De Billie Cup krijgt van mij een 6.
Rubrieken
Gerelateerde artikelen
De Studentrecensent: een 4 voor mijn propedeuse-uitreiking
Eerlijk gezegd snapte ik niet zo veel van de opzet van mijn propedeuse-uitreiking. De late aankondiging, de hele opzet met een route en de aankleding: dit moet toch veel beter kunnen. ‘Die tekst ‘I’m ready for a smart world’ had van mij wel van het bord gemogen.’
De Studentrecensent: een 7 voor de podcast ‘Sax helpt je verder met’
Het Student Support Centre van Saxion heeft een podcast uitgebracht om studenten te… vooruit dan maar… supporten. In de podcast wordt informatie gegeven, maar komen ook studenten aan het woord die hun eigen ervaringen, tips en tricks meegeven en met host Tim studentenkwesties bespreken. Hoewel ik niet -zonder betaling- zelf een aflevering zou luisteren, geef ik de podcast toch een keurige zeven. En ik denk dat die voor anderen wél interessant zou kunnen zijn.
De Studentrecensent: een 6 voor het OV tussen Glanerbrug en Enschede
Wie wel eens met het openbaar vervoer naar Enschede komt, die weet: in de bus of trein in Enschede kan van alles gebeuren. Te veel passagiers, te weinig passagiers, een chauffeur die al een eeuw in dienst is of nog maar net, een halfuur vertraging of juist een paar minuten te vroeg. Niets zo veranderlijk als het weer en het Enschedese openbaar vervoer. Dat houdt het spannend, zullen we maar zeggen. Daarom toch een zes voor het OV tussen Glanerbrug en Enschede.