Neslihan Ayrildi na corona: smetvrees, paranoïde en bezorgd

Neslihan liep midden oktober het coronavirus op tijdens haar stage in de zorg. Ze vertelt: “Voordat ik een bezoek bracht aan mijn cliënt, belde ik hem met de vraag of hij klachten heeft. ‘Nee’, was zijn antwoord. Achteraf bleek hij zijn klachten te hebben verzwegen.” Na de diagnose ziekte de Saxion-studente thuis uit op zolder. “Ik had negentig procent van de symptomen: geen reuk- en smaakvermogen, moeheid, kortademig, keel-, hoofd-, en spierpijn, rillingen en tot slot zweetuitbraken.”

Stress

Maar het was vooral de stress die haar parten speelde. “Ik woon bij mijn moeder en zij is kwetsbaar. Als ze ziek wordt gaat ze dood, letterlijk.” Neslihan bleef zo goed als het kon haar lessen volgen en bereidde ze zich voor op de tentamenweek. Ze wilde immers geen studievertraging oplopen. Of zij bang was dat ze in het ziekenhuis zou belanden? “Ja, dat werd een angst van mij toen ik nog zieker werd. Door mijn ongerustheid, verergerden mijn ziekteverschijnselen. Stress was de échte boosdoener.” De schrik zat er flink in, maar Neslihan probeerde te relativeren. “Ik ben een jonge, kerngezonde dame met een goede conditie.”

Eenzaamheid

Tijdens de quarantaineperiode moest Neslihan niet alleen de verveling tegen het lijf aangaan, maar ook de eenzaamheid. “Dat was een hel”, zegt ze. Toen Naslihan zelf niet meer besmettelijk was, gooide ze haar tandenborstel en veel huishoudelijke artikelen weg. Een nieuwe en vooral een schone start: “Het is een heftige tijd waar ik liever niet naar terugkijk. Weken alleen zijn, dat wil ik niet meer. Ik tref allerlei voorzorgsmaatregelen, zodat ik mijn geliefden kan blijven zien.”

Dat ze een beetje paranoïde is geworden, geeft de studente toe. “Thuis gooi ik na een tentamen op Saxion meteen mijn kleren in de was. Ja, ik heb smetvrees aan het virus overgehouden.” Daarnaast is het reuk- en smaakvermogen nog niet helemaal terug en begint ze soms te hyperventileren. “Zo wandelde ik onlangs met mijn vriend bij de Holterberg. Ik ben fit, maar door de inspanning werd ik erg kortademig. Ook de zweetuitbraken houden lang aan.”

Lopend vuurtje

Neslihan merkte dat haar omgeving na de quarantaine veranderde. Het maakt haar paranoïde “Mensen kijken anders naar je, durven niet bij je in de buurt te komen en praten achter je rug om. Het nieuws dat ik corona heb gehad, verspreidt zich als een lopend vuurtje.”

Voordat ze zelf ervaarde wat het virus met je kan doen, droeg Neslihan netjes een mondkapje, gebruikte ontsmettingsmiddel en had op haar werk handschoenen aan. “Hoe kun je in godsnaam iemands gezondheid in gevaar brengen”, vraagt ze zich af. “Er staat veel op het spel; ik heb ook een familie en vrienden, waar kwetsbare mensen tussen zitten. Als social work-student, kijk je naar anderen om. Het zit niet in onze aard om laks te zijn met de coronamaatregelen. Laten we meer rekening met elkaar houden.”