Vijf voor twaalf voor moestuin; docent Vera Bextermoeller wil tuintje redden nu het nog kan

Het is allemaal nog heel pril. Bextermoeller zag een oproep vanuit het Sustainable Saxion Team over de moestuin en het eventueel verdwijnen daarvan. Ze liet vorige week weten: misschien wil ik het wel doen. “De moestuin lijkt me in ieder geval superleuk voor ons team en onze studenten bij de opleiding International Business”, zegt ze. “We hebben bijvoorbeeld aandacht voor de SDG’s en we zijn bezig met een duurzaamheidscertificering.”

Want wat is er aan de hand? Drie jaar na het ontstaan van de tuin, bedoeld om het welzijn van studenten te bevorderen, ziet de Facilitaire Serviceorganisatie (FSO) het niet zitten om de tuin nog langer te onderhouden. Want hoewel de moestuin een initiatief van Onderwijs en Student Support was (OSS), komt het onderhoud ervan steeds bij zijn dienst te liggen. “Dat is nooit de afspraak geweest”, zegt Meijer.

Dat communiceerden ze ook naar collega’s bij Saxion. “Als iemand zich om de tuin wil ontfermen, dan moet dat wel voor de zomer gebeuren.”

Weg is weg

Bextermoeller vindt dat de moestuin moet blijven. “Haal je die weg, dan komt ‘ie nooit meer terug”. Daarom stuurde ze, na een kort overleg met haar leidinggevende, een mail: misschien wil ik het wel doen. “Verder zijn we nog niet. Ik heb nog niemand gesproken hierover.”

Maar ze heeft al wel wat ideeën. Bijvoorbeeld om de oogst te doneren aan de voedselbank. Of met z’n alleen een oogstfeest te houden. Ze kan zich ook goed voorstellen om verschillende klassen een bak te laten adopteren. “Misschien is het dan een idee om een competitie op te starten: welke klas heeft de beste bak?”. Bij haar academie studeren veel internationale studenten. “Daar zou je misschien ook iets mee kunnen, door een specifieke groente uit een ander land te verbouwen.”

Drie jaar geleden ging het moestuin-project van start, op initiatief van trainee Joy Douma. Het moest een plek zijn ‘waar duurzaamheid, sociale verbinding, bewustwording en welzijn samenkomen’. Dat jaar was er genoeg animo onder studenten. Maar nadat Douma Saxion verliet, kwam de klad erin.

Ook de OSS-medewerker die een halve dag per week kreeg voor de moestuin, kon het tij niet keren. Odette Gruijt kreeg die uren eigenlijk voor een maand, ter overbrugging naar een nieuwe ‘eigenaar’, maar een jaar later had ze de verantwoordelijkheid nog steeds. Het lukte haar om weer studenten te vinden voor de moestuin, maar niet om dat structureel te maken.

Geen eigenaar

Dat gebrek aan eigenaarschap is het probleem met de moestuin, zegt Meijer. “Het kost ons te veel tijd en ook geld om de moestuin te onderhouden, zeker als er geen studenten in werken.” Er zit inmiddels zo’n 10.000 euro in de aanleg en onderhoud. “Denk aan de schapenhekjes, de opslag, houtsnippers en de kosten voor de hovenier.”

Meijer zegt dat hem was toegezegd dat de moestuin ‘houdbaar’ zou zijn en dat bij personele wisselingen de verantwoordelijkheid overgedragen zou worden. Maar daar ligt nu precies het probleem, zegt hij.

Kai Haveman, manager bij OSS, zegt dat het initiatief voor de tuin inderdaad uit zijn dienst komt. “Daarom ligt het bij ons. Maar dit project zou nu ook goed bij andere afdelingen zoals Sustainable Saxion Team, Diversity office of FSO kunnen passen. Het probleem is dat niemand zich eraan wil binden.”

Hij denkt dat er wel studenten te vinden zijn voor de moestuin, maar dat die dan wel een vergoeding voor het werk willen krijgen. Een idee waar Guijt zich eerder voor hard maakte. Maar dat gaat niet gebeuren, zegt Haveman. Er is geen budget voor. “En we besteden dat liever aan bijvoorbeeld studenten­decanen.”

Heel belangrijk

Wenda Hans van Sustainable Saxion team, zegt het ‘heel belangrijk’ te vinden dat de moestuin blijft bestaan. Maar zelf heeft ze met haar team ook geen tijd voor het eigenaarschap. “Wel helpen we met rondvragen wie het op zich zou willen nemen.”

Op die rondvraag reageerde Bextermoeller. “Die hele geschiedenis van de moestuin ken ik eigenlijk niet zo goed”, zegt ze. “Maar ik wil me graag inzetten voor het behoud ervan.” Ze denkt voor zichzelf aan een coördinerende en faciliterende rol: een groepje van vijf tot tien medewerkers vinden en zorgen dat er bijvoorbeeld gereedschap is.  

Zelf woont ze sinds drie jaar in een huis mét een tuin. Met haar twee kinderen van 8 en 6 mag ze graag tuinieren, maar een expert is ze zeker niet, zegt ze. “Maar ik wil zelf graag ook met de vingers in de aarde. Het is een heel fijne manier om uit je hoofd te komen.”  

Ze hoopt dat meer collega’s enthousiast zijn en ideeën hebben, binnen haar eigen academie of daarbuiten. En dat die zich dan bij haar willen aansluiten. “Die oproep zou ik graag doen”, zegt ze.