Fysiotherapie-student Mostafa (23) vreest voor familie in Afghanistan: “Dit voelt als een rouwproces”

In 2012 vluchtte de student fysiotherapie als veertienjarige voor de Taliban. Alleen, met achterlating van zijn moeder, vier zussen en twee broers. Zelf mag hij dan veilig zijn, hij vreest voor de veiligheid van zijn familie nu de geschiedenis zich herhaalt. Het liefst vertelt hij daarom niet al te veel over zijn achtergrond en afkomst. “Houd het maar op een stad in het Westen van het land, ik wil niet dat mijn familie op mijn woorden wordt afgerekend.”

Mostafa (23) is gelukkig getrouwd, werkt als fitnesscoach en is net vader. De afgelopen dagen ervaarde hij als hartverscheurend. Als een proces van rouw. “Eerst de shock, dan de boosheid, nu probeer ik het te accepteren, hoe dit allemaal zo snel heeft kunnen gaan. Als je als toerist al die steden had willen bezoeken, had je meer tijd nodig gehad dan de Taliban nodig had om al deze steden te veroveren.”

Nu nog rustig

Twee van zijn zussen gingen naar de universiteit. Zijn broer werkte als stagiair bij een regionale tv-omroep. “Mijn zussen zitten thuis inmiddels, mijn broer ook, alle zenders zijn uit de lucht.” Volgens hem is de Taliban tot nu toe nog behoorlijk rustig, maar dat kan gauw gaan veranderen. “Dat zegt nog niet zoveel, ze hebben militair nu wel de leiding, maar politiek is het nog niet helemaal duidelijk. Ik maak me nu al zorgen voor als ze straks echt aan de macht komen.”

Vrouwen hebben dan het meest te vrezen, denkt hij, en journalisten, zoals zijn broer. “En mensen die anders denken. Je kunt het je misschien niet voorstellen, maar als je met een van hen in discussie raakt, kun je zo de doodstraf krijgen, omdat ze het dan zo draaien dat je iets tegen de Islam hebt, terwijl dat helemaal niet zo is.”

Als de omstandigheden het toelaten heeft hij contact met de familie, via Facebook en WhatsApp. “Dan zie ik vooral wanhoop, onduidelijkheid, stress. Alle nare gevoelens bij elkaar.”

Machteloos

Hij probeert dingen te regelen voor ze, vertelt hij, bijvoorbeeld zijn broer hier naar toe te halen, of andere familie. Dat voelt vrijwel kansloos en hij voelt zich machteloos. “Vanmiddag heb ik een afspraak met het juridisch loket in Enschede, ik heb ook al contact gehad met Vluchtelingenwerk. Dat biedt weinig hoop, ik denk dat ik vanaf hier vrijwel niks kan doen.”

Niet alleen van Nederland, maar van de hele internationale gemeenschap hoopt hij dat ze meer mogelijkheden creëren voor de bevolking van Afghanistan. “Dat betekent niet zomaar iedereen hierheen halen, maar meer dingen regelen voor de mensen die gevaar lopen. Dus niet zeggen: ons personeel en de tolken halen we hierheen, de rest boeit ons niks. De Afghanen voelen zich door het Westen in de steek gelaten, het vertrouwen in het Westen is helemaal weg.”

Signaal

Hij zou willen dat de internationale gemeenschap een duidelijk signaal aan de Taliban geeft. “Dat ze niet zomaar alles pikken wat ze daar doen, dat ze duidelijke grenzen stellen. De Taliban weet heel goed hoe belangrijk bijvoorbeeld erkenning van de internationale gemeenschap is. Ze zijn niet beter geworden, wel slimmer.”