Dingdong! Docenten Marije en Fransje op de stoep bij hun studenten

Toen de coronacrisis net toesloeg, was de gedachte bij velen: dit doen we wel even. Inmiddels zijn sommige studenten al sinds maart vorig jaar niet op Saxion geweest, zegt Fransje Immink, docente kunst en creativiteit. En dat eist zijn tol. “We merken dat studenten afhaken. Sommigen zakken er enorm doorheen op dit moment.” Marije Draaijer, docente antropologie, vult aan: “We doen dit in de eerste plaats omdat we zien hoe zwaar ze het hebben.”

Precies daarom gaan ze in vleselijke vorm langs bij de studenten uit het honours programma liberal arts en sciences, het studie-overstijgende programma waaraan ze beide doceren. Ze zijn het echt, tijdens een tour van Deventer naar Enschede. Op stoepbezoek, zo’n corona-neologisme dat zichzelf uitlegt.

Hoewel ze zelf net zo goed op een moment van plezier en echt contact aasden om de thuiswerksleur te doorbreken, ontstond het idee enkel uit oprechte zorg om de studenten. Die mogen zich geen nummer voelen, vinden ze. Immink: “Hierdoor voelen ze zich hopelijk weer eens echt gezien. We hopen ze een injectie met vitamine positiviteit te geven.” Ze krijgt bijval van haar collega. “We hebben als docent niet alleen de rol om mensen dingen te leren, maar ook om te zorgen dat het goed met ze gaat. Je ziet dat het steeds meer energie kost om overeind te blijven.”

Pardoes 

Na twee tevergeefse pogingen (niet thuis) staan ze pardoes op het erf van Evelien Kerkhof (23, student creative business) in Schalkhaar. Die straalt van de verrassing. “Superleuk”, zegt ze bij herhaling. Dat is geen leugen om haar docenten te plezieren; een brede glimlach, twinkelende ogen en de blosjes op haar wangen bevestigen haar enthousiasme.

Zij blijkt zo’n student die sinds de corona-uitbraak niet meer op Saxion was. Wel één keer op Windesheim, waar ze een minor volgde. Ze wil beslist niet zielig doen én niet zielig gevonden worden, dat merk je aan alles. En ze staat nog altijd fier overeind, zoveel is ook duidelijk. Maar dat studeren op dit moment niet gelijk staat aan genieten, is in één woord uitgesproken. “Hoe ik studeren in coronatijd ervaar? Alleen.”

Ze had net de introweek van haar specialisatie achter de rug, toen school opeens iets digitaals werd. “We leerden elkaar net een beetje kennen en toen na twee weken was alles weg.” Het contact met medestudenten was net te kort om echt vertrouwd te raken, zegt ze. “Tegelijkertijd: ik heb ergens wel geluk, want ik loop nu stage met een meisje dat ik al kende. Bij hetzelfde bedrijf én we kunnen heel goed opschieten.”

Alles goed doen

Studievertraging loopt ze tot nu toe niet op. “Ik niet, mijn broertje bijvoorbeeld wel. Ik heb voor mezelf ergens wel een methode gevonden om toch door te kunnen.” Het bezoek van haar docenten doet goed, zegt ze. “Dit geeft me energie voor het volgende kwartiel, zeker weten.” Die energie is broodnodig. “Ik wil alles goed doen, merk ik. Zo’n actie als deze van Fransje en Marije helpt.”
 

Het duo Immink/Draaijer komt niet met lege handen. Voor hun studenten hebben ze een pakketje gemaakt. Daarin zit niet alleen een reep Tony Chocolonely en een zakje zen-thee, maar net zo goed de naam van een willekeurige medestudent. “Ze krijgen allemaal een secret friend”, zegt Immink. “Die moeten ze het hele kwartiel blij maken, zonder dat diegene doorheeft dat hij verkozen is tot geheime vriend. Aan het eind maken we de namen pas bekend.”

Met hun actie willen ze net zo goed andere docenten inspireren. “We hopen anderen zo ver te krijgen dat ze ook zoiets doen. Laten zien dat je ook op een andere manier een connectie kan maken.” Draaijer: “Alles is zwart-wit nu, we hebben allemaal behoefte aan grijs.”

Zelf genieten ze net zo goed volop tijdens hun tour: de lach is niet weg te slaan van hun gezicht. “Maar uiteindelijk doen we dit niet voor Saxion, we doen dit niet voor onszelf, we doen dit voor Evelien.”