‘Dag lieverd’ en tranen: Anka Mulder neemt afscheid met alles erop en eraan

Een lach
Laten we beginnen met een lach, gewoon, omdat het kan. Want wat opviel: de vertrekkend bestuursvoorzitter werd tijdens haar afscheid veelvuldig geprezen om haar humor. Zelf deed ze daarbij ook een duit in het zakje, door te benoemen dat één medewerker tegen haar had gezegd dat hij niet zo rouwig was om haar afscheid: ‘die hield niet zoveel van humor’. Als voorbeelden werden vooral haar optredens op het podium aangehaald.

Toch waren de grootste lachers op de hand gisteren niet van de vertrekkend bestuursvoorzitter, maar van ‘achterblijvend’ bestuurder Richard Wielinga. Die wist met een sappige anekdote fijntjes te illustreren dat Mulder ook onbedoeld grappig kon zijn.

Wielinga gaf aan dat hij rond zijn aanstelling al wel had begrepen dat hij op Saxion met een ‘familiaire cultuur’ te maken zou krijgen. Toch werd hij behoorlijk verrast toen hij als reactie op een zakelijk Whatsapp-berichtje als reactie opeens twee ‘hartjes’ ontving. Nog meer verrast werd hij toen hij Anka Mulder belde en ze opnam met de woorden: ‘Dag lieverd’.

Wielinga: “Ik zei toen tegen mijn vrouw: mijn relatie met de bestuursvoorzitter ontwikkelt zich positief. Waarop zij onderkoeld reageerde: ‘Meer dan dit hoeft het ook niet te worden.’ Maar wat bleek nu: Anka’s man heet ook Richard, maar dan op zijn Engels.”

Een nieuwtje
De Saxion Onderzoeksprijs heet vanaf nu de Anka Mulder Onderzoeksprijs. Dat maakte Hans Vossensteijn, directeur van de Saxion Research & Graduate School, gisteren tijdens de afscheidsreceptie bekend. Die vernoeming heeft ze te danken aan de enorme boost die ze Saxion op dat vlak heeft gegeven, zei hij. “Saxion staat nationaal en internationaal op de kaart. Ik denk dat veel hogescholen jaloers op ons zijn.” Een extra nieuwtje voor Mulder had hij daarbij ook, in de vorm van een droge mededeling: “Tijdens de Saxion-researchconferentie in mei is ruimte in jouw agenda geblokt, zodat jij de Anka Mulder-Onderzoeksprijs kan uitreiken.”

Vossensteijn was niet de enige die over de verdiensten van Mulder voor het praktijkgericht onderzoek vertelde. Die vormden – naast haar onafscheidelijke tas - een rode draad in de lof die ze tijdens haar afscheidsreceptie oogstte. Martje van Ankeren, liaison praktijkgericht onderzoek bij de SRGS, noemde Anka Mulder een ‘fenomeen’, en een ‘wonderlijke combinatie van weinig geduld en een lange adem’.

Ze wist daarbij concrete feiten te benoemen, ook van Mulders bijdrage aan het praktijkgericht onderzoek als portefeuillehouder binnen de Vereniging Hogescholen. Zo wordt het professioneel doctoraat binnenkort opgenomen in de wet en verdubbelde de financiering van het onderzoek in het hbo.

Tranen
Anka Mulders huid is niet van teflon. Dat stipte ze zelf al aan, in een afscheidsinterview met dit medium. Richard Wielinga herhaalde die woorden gisteren nog maar eens. “Dingen kunnen jou als mens raken”, zei hij. Zoals haar vertrek uit het eerder aangehaalde bestuur van de Vereniging Hogescholen. “Je sliep er slecht van. Of de invasie in Oekraïne, een kritisch stuk in huisblad SaxNow, een langslepende klacht, een overleden student.”

De laatste weken op Saxion waren dan ook lastig voor haar, omdat het afscheid haar emotioneel niet onberoerd liet. Dat werd gisteren in het bijzonder duidelijk. Mulder zelf hield haar speech behoorlijk kort en gaf aan dat ze een beetje overdonderd was. “Ik vrees dan ook dat dit een van mijn slechtste speeches uit mijn Saxion-tijd zal zijn.”

En ze besefte: “Ik sta tussen jullie en de borrel.” Wel nam ze uitgebreid de tijd om te bedanken, beginnend met haar gezin, haar directe team, de bestuurders, directeuren, collega’s en de studenten, want zonder die laatsten ‘zou het maar een saaie boel zijn’.

De oplettende aanwezige had toen al gemerkt dat er af en toe een hapering in haar stem sloop. Daar bleef het niet bij, toen er een onverwachte toegift kwam, in de vorm van Billy Joel’s evergreen Piano Man. Tijdens het lied waarmee Saxion traditioneel gezamenlijk zingend de opening van het hogeschooljaar afsluit, stroomden bij de vertrekkend bestuursvoorzitter de tranen.