Medewerkers worden het gezicht van Saxion; “Voor de camera is eigenlijk vreselijk”

Op de trappen tussen het Edith Stein-gebouw en Epy Drost zitten verschillende docenten met elkaar te praten. Allemaal gekleed in zachte, neutrale kleuren, want voor het kledingadvies geldt: kom in herfst- en lentekleuren.

Op het eerste oog lijkt dit een groep collega’s die elkaar goed kennen, maar niets is minder waar. “Ik dacht eerst dat ik niemand kende”, vertelt Cherry-May Versteeg, management assistent bij de academie Pedagogiek en Onderwijs, maar toch trof ze Mario Schutte, een collega van haar academie.

Schutte is docent en doet, tegen zijn eigen verwachtingen in, ook mee met de fotoshoot. “Ik zag het voorbijkomen en dacht; dit ga ik echt niet doen.” Waarom Schutte uiteindelijk toch voor de camera verschijnt? “Alles wat ik irritant vind, is interessant. Ik vond dat ik juist gewoon moest proberen.”

Fuck it, waarom niet

Hij krijgt er langzaamaan zelfs nog een beetje plezier in. Maar natuurlijk voelt het nog niet. Dat is anders voor docent Creative Business Anton Scholten bekend terrein. Als hij voor de camera staat, is hij even terug in zijn studententijd. “Ik ben toen een tijd model geweest.” Of hij door zijn verleden is gevraagd voor deze dag? “Neejoh, dat is zo lang geleden. Ik werd gevraagd en toen dacht ik fuck it, waarom niet.”

Tussen de groep medewerkers zijn allerlei verschillende leeftijden. Manager bij de academie Mens en Maatschappij, Nicole Bakker is er, naar eigen zeggen, als vertegenwoordiger van de zestigplussers. “Je ziet altijd alleen maar jonge mensen op de posters, dus toen ik de oproep zag moest ik mij wel opgeven.” Al twijfelde Bakker wel of ze gekozen zou worden. “Ik dacht dat ze door mijn leeftijd mij toch niet zouden vragen.”

Waar iedereen een andere reden heeft om op de foto te gaan, zijn de docenten en medewerkers het toch snel over één ding eens. “Het is zo leuk om medewerkers te spreken die je anders nooit ziet”, zegt Versteeg. “Het is ook mooi dat je je eigen academie kan vertegenwoordigen”, vult Schutte aan.

Iedereen lijkt het fotograferen steeds minder ongemakkelijk te vinden, alleen Rosalie de Vries-Pol, licentiemanager BSO, zit nog wel vol spanning op de trappen te wachten tot het haar beurt is. “Ik ben echt gespannen. Ik vind dit vreselijk om te doen.” Maar ze heeft vrijwillig gekozen om hieraan mee te doen. Toch?

“Nou, mijn zoontje van zeven keek mee op mijn laptop en die zag de oproep. Hij was helemaal enthousiast en wilde zo graag dat ik dit ging doen.” Na flink twijfelen heeft ze toen besloten om zich op te geven. “Mijn zoontje zei zelfs dat hij op Saxion ging studeren als zijn mama op de foto ging, toen was ik wel overtuigd.”

Haar kinderen hebben haar zelfs nog geholpen in de voorbereidingen. “Mijn dochter heeft samen met mij de kleding gekozen.” En voordat ze wegging, waren er aan complimenten geen gebrek. “Ze zeiden; ‘mama wat zie je er goed uit’ en ze waren supertrots op mij. Dat doet je als moeder heel goed natuurlijk.”