Wat heeft anderhalf jaar van online onderwijs gebracht? En wat heeft het gekost? SaxNow kijkt met studenten terug en vooruit, nu het oude normaal na de zomervakantie weer in zicht is. In de vierde aflevering International business-student Lars Damink (19), die sinds kort weer een aantal lessen mag volgen op locatie. “Het is supermakkelijk om even weg te lopen van de les om een broodje te smeren, of even een ander tabblad te openen”
"Ik heb de coronaperiode als erg vervelend ervaren en veel vrijheden gemist. Vooral omdat vorig jaar mijn examenjaar was, ging ik dit jaar in met het idee dat dit het beste jaar van mijn leven zou worden. Examenfeestjes, in de zomervakantie reizen en het begin van mijn studie. In plaats daarvan, heb ik voor mijn gevoel echt een jaar gemist. Net het jaar waarvan ik dacht: dit wordt de tofste, bleek een van de minste jaren.
Het hele leerjaar was online en we zijn maar een paar keer echt op school geweest. Nu hou ik normaal sowieso al niet van school. Op de middelbare had ik veel moeite om mijn lessen te volgen. Toen ik naar Saxion ging veranderde dat. Ik heb al mijn lessen gevolgd en de lesstof beviel me. Dat de lessen online waren vond ik niet fantastisch, maar ik hoop dat ik volgend jaar dubbel zoveel plezier haal uit de opleiding als nu, als we echt fysiek les hebben.
Ik heb geluk met mijn klas. Ik heb iedereen goed leren kennen omdat we elkaar buiten school om opzochten. Ook al werd het ons moeilijk gemaakt, we staken er wel moeite in om elkaar in het echt te leren kennen. We gingen bijvoorbeeld op het terras wat drinken. Dat vond ik heel waardevol, en ik ben er dankbaar voor dat ik mijn klas zo toch heb leren kennen.
Mijn concentratieboog was veel korter dan normaal. Het is supermakkelijk om even weg te lopen van de les om een broodje te smeren, of even een ander tabblad te openen. Hier zitten ook geen consequenties aan. Zo heb ik in mijn klas een paar mensen die eigenlijk het hele jaar niet zijn komen opdagen, en er alleen tijdens de toets-weken waren. Omdat de toetsen ook online waren kon je heel makkelijk afkijken. Je hoefde dus eigenlijk vrijwel geen lessen te volgen om het jaar te halen en dat vond ik wel erg demotiverend. Ook vond ik het niet helemaal eerlijk tegenover de mensen die er wel veel moeite en tijd in staken.
Teleurstelling
Ik zoek graag mensen op. Ik hou helemaal niet van stilzitten en niks doen. Zelfs tijdens vakanties plan ik mijn dagen het liefst helemaal vol met werk en vrienden. De tijd van de coronapandemie dat niks kon viel me dan ook zwaar. Je mocht niet naar vrienden, niet naar school en sporten kon ook niet. Alles was dicht. Toen voelde ik me best wel eenzaam. De grootste teleurstelling was oud en nieuw. Ik dacht: in 2021 wordt alles anders, dan gaat alles weer goed. Toen het 2021 was, en alles was eigenlijk nog precies hetzelfde als eerst, was dat echt een grote teleurstelling.
Dat er geen introductieweek was, was echt waardeloos. Als je in een nieuwe omgeving komt en je wordt in een online room bij elkaar gegooid, is het lastig om opeens met elkaar te kletsen. Dit is gewoon geen geschikte manier voor ons om elkaar te leren kennen. Ik hoop dat er nog een alternatief komt. In het algemeen had er wel wat meer aandacht voor de studenten mogen zijn. Niemand vroeg of we ergens moeite mee hadden of hoe het ging.
Ik ben de coronaperiode uiteindelijk doorgekomen door vrienden, en door de versoepelingen. Bij iedere versoepeling nam ik het er helemaal van, dat gaf me weer energie. Ik heb me minder proberen te focussen op wat niet mocht, maar juist op wat wel allemaal mocht."
Gerelateerde artikelen
Facility Management bestaat 50 jaar: ‘Wij waren de eerste met deze opleiding’
Wat in 1976 ooit begon als Toegepaste Huishoudwetenschappen groeide in 50 jaar door naar Facility Management. Dus viert de opleiding dit jaar een feestje, maar wel op een manier ‘die past bij een ‘tijd vol bezuinigingen’. In die 50 jaar veranderde een hoop voor de opleiding en haar studenten, zegt opleidingsmanager Dicky van der Plas. “Toen we hier mee begonnen waren er nog helemaal geen computers.”
Column: Epy Drost
In een mededeling op mijnsaxion liet ons College van Bestuur bijna terloops weten dat er een onderzoek komt naar de mogelijkheden het Epy Drost-gebouw in Enschede af te stoten door verkoop of verhuur. Een bericht dat nogal een verrassing was voor de honderden mensen die in dat gebouw werken.
Asle Lubbers ontfermt zich over in auto opgesloten hond; maar een bedankje zit er niet in
Asle Lubbers heeft net haar eindgesprek gehad voor de deeltijdstudie Integrale Veiligheidskunde, als ze vanuit haar auto de kop van een hond omhoog ziet komen in de auto ernaast. Ze belt de politie, die de ruit intikt om de hond te bevrijden. De eigenaresse van de hond verschijnt ook, maar is lijkt zich van geen kwaad bewust. “Vindt u dit zelf niet erg dan?”