Handen in de klei, zorgen uit je hoofd: “Het is net alsof we weer kinderen zijn”
Emoties kalmeren en stabiliseren: dat is wat kleien kan doen, is de belofte. Woensdagmiddag in de welzijnsweek van Saxion kwam een groep studenten bij elkaar voor de workshop pottenbakken. Wat werd er gemaakt? Een ‘self-love mug’. Van een homp klei een mok maken blijkt moeilijker dan gedacht, merkt redacteur Linde Verschoor. Ze eindigt uiteindelijk als enige zonder mok, maar wel met een chipsschaal én een goed humeur.
Vooraan in het lokaal in Deventer staat een aantal prachtige mokken met hartvormige handvatten. Op tafel ligt allerlei gereedschap, zoals sponsjes, kwasten en plastic boetseermesjes. Met een rustgevend muziekje op de achtergrond zetten we onze handen wat onwennig in de klei. ‘Net alsof we weer kinderen zijn’, mompelt iemand.
Voor de groep staat Joy Douma. Ze is trainee bij Saxion en een van de initiatiefnemers van de Saxion Well-Being Week. Douma is een ervaren pottenbakster en gaat ons vandaag laten zien hoe we zelf ook zo’n schitterende mok kunnen maken. In coronatijd begon ze met pottenbakken, om even uit haar hoofd te zijn en bewust bezig te zijn met creëren. “Het geeft veel voldoening om zelf iets te maken wat je in het dagelijks leven kan gebruiken”, zegt ze.
Niet eng
Klasgenoten en vriendinnen Maja Trieu (22) en Noa Kappert (21) van de opleiding Toegepaste Psychologie maken volop gebruik van de gratis activiteiten in deze welzijnsweek. Ze hebben al salsa gedanst en gaan deze week ook nog ‘swing yoga’ doen. Maja: “Ik vond het eerst een beetje spannend om naar dit soort activiteiten te gaan, maar het blijkt helemaal niet eng. Het is juist een hele leuke manier om nieuwe contacten te leggen met mensen buiten je eigen opleiding.”
Terwijl mijn mok meer op een soepkom begint te lijken, merk ik dat ik niet de enige ben met dit probleem. Gelukkig is er een uitkomst. Instructrice Douma vraagt aan verschillende studenten of ze opnieuw willen beginnen. De klei moet dan platgeslagen worden op tafel, zodat er geen lucht in blijft zitten. Dat blijkt een goede manier te zijn om wat frustratie kwijt te raken, want om me heen zie ik veel studenten driftig hun net gefabriceerde kunstwerkje plat slaan.
Een mok zal het uiteindelijk niet worden, een schitterende chipsschaal wel. Foto's: Ronald Hissink
Na heel wat kapotgeslagen stukken klei begint het hier en daar toch ergens op te lijken. Ook bij vierdejaars Tourism Management student Lucija Cunovic (22). Ze vindt het belangrijk dat Saxion op deze manier aandacht besteed aan welzijn. Van haar mogen dit soort evenementen wel vaker georganiseerd worden. Op de vraag of ze blij is met haar mok, volgt een twijfelachtige ja. Lucija: “Ik ben erg perfectionistisch. Mijn mok is niet helemaal geworden zoals ik zou willen, maar dat is niet erg. Ik ben hier om uit mijn comfortzone te stappen, want ik weet dat nieuwe mensen ontmoeten goed is voor mijn well-being.”
Chipsschaal
Bloempot, huisdiervoerbak, soepkom of chipsschaal. Een mok is het niet geworden, maar gelukkig krijg ik wel suggesties voor wat mijn creatie wel kan voorstellen. Mijn ‘mok’ wordt dus maar een chipsschaal, besluit ik. Het gaat om het proces, niet om het eindresultaat, stel ik mezelf gerust.
Gelukkig is Douma tevreden met álle resultaten. Ze is vooral blij dat ze vandaag zoveel studenten bij elkaar heeft kunnen brengen. Douma: “Ik vind dat Saxion de verantwoordelijkheid heeft om voor de gezondheid van studenten te zorgen. Natuurlijk hebben we studentpsychologen, maar dit soort evenementen zijn luchtiger en laagdrempeliger. Op deze manier kunnen we ook beter kijken wat er speelt onder studenten en wat ze nodig hebben.”
Joy Douma, trainee en vandaag pottenbakinstructrice. Foto's: Ronald Hissink
Het eindresultaat: vierentwintig mokken in alle vormen en maten, en één chipsschaal. Voordat de mokken geschilderd kunnen worden, gaan ze de oven in om op 950 graden gebakken te worden. De studenten moeten dus nog even geduld hebben voordat ze kunnen drinken uit hun eigen creatie.
En ik? Ik ben een chipsschaal rijker, en wat illusies armer over mijn kleikunsten, maar loop toch tevreden het lokaal uit.
Opperste concentratie. Foto's: Ronald Hissink
Gerelateerde artikelen
Afscheidsinterview Willem van Oosterom: tot op het allerlaatst les ‘met het zweet onder de oksels’
Willem is cabaret, zegt een collega. Willem is een ‘legend’, zeggen een aantal van zijn studenten online. Willem heeft als docent bijna veertig jaar topsport bedreven, zegt een van zijn beste vrienden. Hoe het ook zij: na 38 jaar op Saxion gaat docent Willem van Oosterom (SCE) met pensioen.
Opinie: Waardering voor het mooie beroepsonderwijs
De zure reacties op het kabinetsvoornemen een doctorsgraad te kunnen halen op het hbo raken lector Human Capital Stephan Corporaal, schrijft hij in deze ingezonden opinie. Hij vindt dat de afgelopen jaren hard is gewerkt aan breed beroepsonderwijs dat waardering verdient.
Facility Management bestaat 50 jaar: ‘Wij waren de eerste met deze opleiding’
Wat in 1976 ooit begon als Toegepaste Huishoudwetenschappen groeide in 50 jaar door naar Facility Management. Dus viert de opleiding dit jaar een feestje, maar wel op een manier ‘die past bij een ‘tijd vol bezuinigingen’. In die 50 jaar veranderde een hoop voor de opleiding en haar studenten, zegt opleidingsmanager Dicky van der Plas. “Toen we hier mee begonnen waren er nog helemaal geen computers.”