Langstudeerders bikkelen op de Pabo: huis een pleurisbende, maar motivatie (en punten!) terug

De stilte in lokaal P3.17 van het Edith Stein is zo oorverdovend dat zelfs een vlo met de hik zich niet kan verstoppen. Een deur verder, in P3.29, is dat niet veel anders; daar klinkt hooguit het harmonisch zoemen der laptops. En dan is dit nog wel het overleglokaal.

Die rust is geen momentopname, zegt Stephanie Lutjen. “Een wonderbaarlijke stilte is het. We dachten maandag dat het nog wel minder rustig zou worden, maar het is nu donderdag en we hebben nog geen enkele keer tot stilte hoeven manen.” 

Lutjen weet het een en ander van stille en niet-zo-stille klassen, want ze doceert al meer dan twintig jaar aan de Pabo. Bovendien is ze ook studieloopbaanbegeleider (slb’er) van de langstudeerders van die opleiding in Enschede. Samen met mede-slb’er Judith van Kesteren is ze de initiatiefnemer van iets totaal nieuws: de ‘Boost-week’, een aanpak die ze hebben opgepikt in Rotterdam.

Van 9 tot 5

Het idee in een notendop; vijfde- en zesdejaars zitten een hele week in de schoolbanken, van 9.00u tot ongeveer 17.00u. In die tijd krijgen ze de kans zoveel mogelijk studiepunten te halen, om zo de drempel voor het afstuderen zo laag mogelijk te maken. Alle 36 studenten uit het vijfde en zesde jaar zijn aanwezig, al is dat geen toeval, blijkt al snel: “We hebben ze op het hart gedrukt dat het verplicht is.”

Tijdens de Boost-week zijn de studenten even helemaal vrij van werk- en stage, zodat ze met zo min mogelijk andere prikkels zoveel mogelijk punten kunnen binnenhalen. Dat werkt wonderwel, zegt Lutjen. De punten stromen binnen. In april volgt de tweede editie dan ook. “Ik zei al tegen een student; ik heb je in deze paar dagen meer zien doen dan de afgelopen twee jaar.”

Ook niet onbelangrijk; de docenten van de Pabo zijn ook ingeseind. Die zitten klaar voor vragen van de ‘boosters’, zodat die zo soepel mogelijk de puntjes kunnen binnenslepen. Een van die studenten is Laura van Domburgh. Ze is bezig met het theoretisch kader van haar eindopdracht. En dat is op deze manier een stuk makkelijker dan in haar eentje thuis, zegt ze. “Je zit er zo een stuk meer in, omdat je elke dag mee bezig bent.” Raúl Castilla Pérez denkt daar hetzelfde over. “Ik heb het grootste verslag al af, waar ik het meest tegenop zag.”

Stijn de Jong zegt dat hij in het begin van het jaar wel een goede start had, maar daarna was hij toch vooral druk met het afsluiten van zijn bestuursjaar bij SV Elucido. “Daarna ben ik een beetje uit de flow geraakt”. Die flow heeft hij deze week weer teruggevonden. Afstuderen? Dat duurt niet lang meer. Voor de kerst is hij klaar, schat hij.

Stok achter de deur

Naast Stijn zit Kay van de Wetering. Van de Wetering is al twee dagen in de week aan het werk als leerkracht, maar moet ondertussen nog wel ‘even’ zijn diploma halen. Hij is lyrisch. “Ik heb al een verslag van 35 pagina’s af.” In zijn eentje werkt het niet zo fijn voor hem, zegt hij. Hier voelt hij zich verplicht om te ploeteren: iedereen is keihard aan het werk, dan moet je zelf ook wel.

Vermoeiend is het wel, zo’n Boost-week. “Na een dag hier ben ik helemaal kapot; uren achter de laptop, en je bent continu aan het nadenken. Ik ben zelfs vermoeider dan op de dagen dat ik voor de klas sta. En wat me ook opvalt: de tijd gaat razendsnel. Is het al drie uur?”

De rest van het leven moet even wachten deze week, valt verder uit zijn woorden op te maken. “Het huis is een pleurisbende, en ik ben aan het eind van de dag kapot, maar het goede gevoel is helemaal terug.”