“Student-betrokkenheid bij school is non-existent”; concluderen medezeggenschappers Koen en Tom

Tom Vinkesteijn, nu vierdejaars, begon met een grote groep aan zijn studie. Gaandeweg, toen hij eens om zich heen keek, merkte hij dat er daar maar weinig van overbleven. “Heel wat studenten zijn gestopt”, zegt hij. “Ook vrienden van mij, met wie ik aan de studie begon, schreven zich uit. Een aantal stapte over naar Nijmegen en ik heb de indruk dat het ze daar beter bevalt.”

De presentatie, die ze een poosje terug hebben toegelicht in de CMR, is een startpunt voor een gesprek, zegt Koen. Hij en Tom kijken vooral naar studenten zoals zijzelf: uit de regio, wat het vanzelfsprekend maakt dat ze op Saxion terecht komen. En daar vangen ze op dat betrokkenheid bij hun hogeschool ‘non-existent’ is, zoals Koen en Tom het omschrijven. Oftewel: studenten gaan naar hun les, en vertrekken weer naar huis. En vooral daar speelt hun leven zich af. Tom: “Als het dan niet goed gaat met de studie, dan is het makkelijk om weg te zakken.”

Tom kwam begin dit collegejaar in de Centrale Medezeggenschap (CMR), net als Koen Lokotte. Koen  had vergelijkbare ervaringen. Het tweetal deelde de zorgen over de betrokkenheid van studenten bij hun hogeschool en opleiding met de raadsleden en het college van bestuur. Tom: “Die vroegen ons om een presentatie te maken.”

Natuurlijk spelen de lockdowns mee, zegt Koen. “Doordat studenten en docenten thuis bleven, ontstond er geen hechte groep.” Maar Koen en Tom zien dat die situatie niet veranderde na corona. Koen: “Studenten volgen hun les en gaan naar huis, en ook onze docenten werken vaak thuis.” Daarmee is het volgens hen helemaal niet aantrekkelijk om op school te blijven om te werken aan je opdrachten.

In de praktijk ziet dat er volgens Koen zo uit: je groep krijgt een project, en vervolgens verdeel je met je medestudenten het werk. Jij doet hoofdstuk één en twee, de ander drie en vier, en ik neem de conclusie voor mijn rekening. “En dan ga je thuis aan het werk”, zegt Koen. “Terwijl je het best met z’n allen op school aan het project kunt werken, en bij vragen even bij de docent aanklopt.”

De gewenste situatie die Koen en Tom schetsen, lijkt erg op de inzet die Saxion doet met de kwaliteitsafspraken, bijvoorbeeld bij het inrichten van thuisgroepen en het bieden van een uitvalsbasis aan studenten. Toch zien de studenten dat dit niet het gewenste effect heeft gehad. “Wat je mist is een directe lijn naar de opleiding en de academie”, zegt Koen. “En Saxion zelf zou moeten uitspreken dat het echt belangrijk is dat studenten zich thuis voelen op school.”

Wat Koen en Tom missen is het gevoel dat Saxion een gemeenschap is. Er zijn geen sportactiviteiten, of leuke evenementen voor de studenten. Vrijdagmiddag een borrel drinken op school, dat vinden ze ook niet uitnodigend. “Maar wat het meest wringt is dat je een eigen initiatief maar nauwelijks van de grond kunt krijgen”, zegt Koen. “Als je bijvoorbeeld een ruimte een beetje leuk wil inrichten om te zitten en studeren, is het nauwelijks mogelijk om daar budget voor te krijgen.”

Dat komt volgens hem door de ‘archipel-structuur’ van Saxion, waarbij iedere academie over z’n eigen budget gaat. “Ik denk dat het doordoor moeilijk is om geld vrij te maken, want er zijn al zoveel factoren die een begroting drukken”, zegt Koen. “En Saxion zelf heeft ook niet een potje om studentinitiatief te ondersteunen. Daar zou winst te halen zijn.”

In hun presentatie benoemen Tom en Koen meer mogelijkheden voor verbetering. Bijvoorbeeld de rol van de docenten, die volgens hen wel wat ‘minder zenden’ en creatiever mag. Tom: “En vooral zeggen we dat docenten meer tijd kunnen doorbrengen met hun studenten. We zouden graag zien dat ze meer een coach zijn voor ons.”