Willemijn Calis, de artist in residence van Saxion, werkt aan een ambitieus project: een soort gigantische kijk- en luisterdoos met daarin de favoriete geluiden van mensen op Saxion. Of eigenlijk: hun verhalen daarover. Maar het verzamelen daarvan gaat niet van een leien dakje. “Vooral de studenten zijn heel erg moeilijk te bereiken.”
Heel eerlijk: het klinkt fantastisch. Letterlijk en figuurlijk, blijkt als Willemijn Calis een kraakhelder geluidsfragment laat horen van een vrouw die vertelt over haar lievelingsgeluid.
Dat geluid vereist enig magisch denken, de meeste mensen niet vreemd als het om dieren gaat: in de zucht van haar Mechelse herder hoort de vrouw absolute ontspanning, op een menselijke manier eigenlijk. Deflatie noemt ze het. Even later hoor je haar het geluid nadoen.
Calis, de huidige huiskunstenaar van Saxion, maakte er een prachtige tekening bij op glas, of eigenlijk een soort omgekeerde tekening, waarbij ze met een kroontjespen juist zwarte verf verwijdert van dat glas. Op de tekening zie je dan ook heel mooi de snoet van een hond, met de textuur van talloze haren in een schakering van wit, grijs en zwart.
Die hoor je dan weer niet, maar straks wel: het is de bedoeling dat de tekening terecht komt in een raamwerk van zo’n 24 verhalen van mensen van Saxion over hun favoriete geluid. Met een licht erachter, dat per verhaal gaat branden door op een knop te drukken. Vervolgens hoor je het het verhaal erbij, en een imitatie van het geluid door de persoon wiens favoriete geluid het is.
Sommige geluiden kun je misschien wel raden: twee van de ongeveer zestien mensen die Calis tot nu toe strikte genieten het meest van het geluid van het tikken van de regen op een tent. Vogels komen vaker voor, heel specifiek, zoals een roodborstje, maar soms ook algemener, zoals: ‘de vogels in mijn tuin’. Ook een mooie voor de verzameling: het geluid van het heen en weer slaan van een tennisbal.
Maar één ding zit er nog niet bij, blijkt uit het verhaal van Calis. Het favoriete geluid van een student van Saxion. Daarvan heeft ze er nog niet één. Dat is vermoeiend, zegt ze. “Ik ben veel tijd kwijt met het zoeken van mensen: dit project is superafhankelijk van deelnemers.”
Een van de favoriete geluiden is de zucht van pure ontspanning - of wat daarvoor aangezien wordt- van een hond. Foto's: SaxNow
Dus heeft ze sinds kort oproepjes geplaatst, ging ze in gesprek met een studievereniging, sloot ze aan in een les. Tot nu toe nog zonder resultaat. Dat betekent twee dingen: dat Calis een maand langer doorgaat, maar ook dat ze ook mensen van buiten Saxion voor haar project heeft gevraagd. “Zoals Tessa, de vorige artist in residence van Saxion.”
Ze had zich iets meer voorgesteld van de samenwerking met het lectoraat Technology, Health & Care. “Vanuit Saxion had ik misschien iets meer organisatie verwacht, iets meer samenwerking vanuit het lectoraat. Niet dat ze mijn probleem direct moeten oplossen, maar ze kennen wel beter de weg.”
En achteraf gezien was het startmoment van haar residentie op Saxion misschien ook niet zo handig. Ze begon in april. Met eerst een maand van vooral overleg, dus begon ze in mei pas echt. “Maar je merkt dat iedereen op Saxion in mei al begint af te ronden. In juni is hier al bijna niemand meer.”
Voor het nadenken was dat wel fijn, zegt ze, maar voor een project waarvoor je deelnemers nodig hebt juist niet. Daar wil ze nog met Ruben Sinkeldam, coördinator kunst op Saxion over in gesprek. “Ik denk dat het veel handiger is om in september te beginnen, dan loop je veel meer synchroon met de energie hier.”
'Geluidje nodig?'
Ze beseft heel goed dat haar project misschien ook iets anders nodig heeft dan dat van bijvoorbeeld een schilder. “Ik ben juist superafhankelijk van de input van medewerkers en studenten.”
Maar genoeg geklaagd, zegt ze even later ook. Ze is nog niet klaar: die 24 verhalen gaan lukken. “Ik wil bijvoorbeeld nog aansluiten bij een college en heb vandaag nog oproepjes opgehangen.”
Dat laatste heeft effect: even later komt een jonge vrouw ongevraagd de werkruimte binnenwandelen. “Heb je nog een geluidje nodig?”, vraagt ze spontaan.
Absoluut, is het antwoord. Maar daarmee is dat geluid nog niet gelijk verzameld. Opnemen kan niet zomaar. Daarvoor moet een afspraak worden gemaakt: de verhalen worden in een studio opgenomen, om de geluidskwaliteit te waarborgen. De vrouw belooft een mailtje te sturen, de kunstenares wacht af.
Kunstenares Willemijn Calis, met een van haar 24 afbeeldingen op glas die het verhaal van iemands favoriete geluid vertellen. Foto's: SaxNow
Artist in residence?
Een artist in residence is een kunstenaar die wordt uitgenodigd om tijdelijk een woon- en werkplek te betrekken buiten zijn of haar bekende omgeving.
Willemijn Calis is na Tessa Wiegerinck en Jet Broekstra de derde artist-in-residence van Saxion. Haar werkruimte is het Kunstenkabinet (F1.25). Officieel staat voor de residentie 5 maanden, in de praktijk is dat langer, denkt Calis, als je er ook de periode van exposeren bijrekend. Bij Saxion is een artist in residence altijd gekoppeld aan een lectoraat, opleiding of dienst. In dit geval is dat het lectoraat Technology, Health & Care. Saxion trekt 6.000 euro uit voor het project.
Gerelateerde artikelen
De stijl van Megan Sepp (18): “Het maakt me niet echt uit wat mensen denken”
Bouwkundestudent Megan loopt een groot gedeelte van de week in sportkleding rond op school. “Dat valt misschien wel op, maar dat boeit me niet.” Ze sport zes dagen in de week en wil zich over drie weken kwalificeren voor de World Finals van ATHX. “Mijn kansen zijn goed.”
‘Shared space’ bij Saxion verdwijnt, regenboogpad blijft, maar hoe en wat is nog niet echt duidelijk
Aan een bewust gecreëerd stukje onduidelijkheid voor Saxion komt een eind: in de lente van volgend jaar verdwijnt de ‘shared space’ bij de oversteekplaats voor de hogeschool in Enschede. In plaats van tegels ligt er straks weer ‘gewoon’ asfalt. Het is de bedoeling dat het regenboogpad daarbij terugkeert.
Cobex geeft vier Saxion-studenten ongelijk, onder wie student met 57 studiepunten
Een student van de academie LED die het niet eens was met zijn onvoldoende voor een project met een zelfrijdende auto, heeft bij het College van Beroep voor de examens (Cobex) nul op het rekest gekregen. Ook drie andere studenten kregen bij die instantie ongelijk, onder meer in twee BSA-zaken, blijkt uit recente uitspraken.