De grond ingetrapt vanwege haar hobby, maar Emma Meijerink schrijft door

Met een open blik en een Twents accent vertelt Emma haar verhaal. Over het meidenbandje uit haar jeugd, waarin ze de singer-songwriter was. Over toen ze ontdekte achter te lopen met spelling en dyslexie werd vastgesteld. En over de keer dat ze gepest werd met hetgeen ze het allerliefste deed: schrijven. 

“Een levendige fantasie als klein kind, daar begint het allemaal mee”, zegt Emma over haar droom als kind. Ze wilde boeken schrijven. Ze werd net dertien toen dat lukte: haar debuut Fight kwam op de markt. “Het voelde alsof ik nu echt in de schrijverswereld binnen was”. Het thuisfront dacht daar net zo over. “Slingers en taart, kaarten met felicitaties. Ik was echt de koning te rijk. Helemaal toen er heuse fanmail in de bus kwam. Ik was zo trots als een pauw!” 

De grond ingetrapt

Maar de euforie was van korte duur, Emma kreeg niet alleen leuke reacties uit haar omgeving. “Toen ik naar de middelbare school ging, snapten jongens uit mijn klas niet dat ik schrijven als hobby had. Ik werd soms de grond ingetrapt over iets waar ik trots op was. Dat was funest voor mijn zelfvertrouwen.” Negatieve reacties of niet, Emma rechtte haar rug en bleef schrijven. “Uiteindelijk vind ik het heerlijk om woorden op papier te zetten, dát is het belangrijkste. Ik dacht: ik laat me niet zomaar uit het veld slaan.” In 2013 publiceerde ze De Waarheid, haar tweede titel. Drie jaar later gevolgd door De koningin van de hemel. 

Emma’s laatste boek schreef ze in een moeilijke periode. Op haar veertiende kreeg ze “problemen met haar mentale gezondheid”. Emma: “Een heftige periode. Want eigenlijk had ik in mijn leven alle ingrediënten om gelukkig te zijn, maar dat was ik simpelweg niet. Die tunnel waarin ik zat, had op dat moment geen einde.”

Ze ging in therapie. “Een lang proces”, zegt Emma. “Het duurde zes jaar voordat ik tegen mezelf zei: dit is afgesloten, ik kan het leven weer echt aan. Dat moment voelde als een bevrijding.”

Het gaat om de personages

Kunnen de lezers deze moeilijke tijd en haar worsteling in haar werk terugvinden? Emma denkt even na, ze zoekt naar haar woorden. “Wellicht zit er een bepaalde duistere lijn in mijn schrijven, maar daarvoor zou ik mijn boeken opnieuw moeten lezen. Dat doe ik op dit moment niet. Mijn boeken liggen op de plank en ik ze al een tijdje niet aangeraakt. Als ik schrijf, dan verlies ik mezelf in het verhaal en kruip ik in de huid van de personages. Mijn eigen leven leg ik aan de kant. Dat lukt het beste als ik schrijf in mijn slaapkamer in Losser. Dat is mijn veilige omgeving.”

Onzekerheden heeft Emma zeker, zo beaamt ze. Maar dat weerhoudt haar niet om de media op te zoeken. Zo stond ze met een interview in de Tubantia en was ze te gast bij de televisieshow 5 Uur Live. Dat verplicht Emma zichzelf. “Bij het publiceren van een boek komen veel kosten kijken”, zegt ze. “En ik heb me voorgenomen om tenminste break-even te spelen. Daar moet je ook na het schrijven moeite voor doen.”

Emma wil in de toekomst misschien schrijven over die donkere periode in haar leven en hoe ze daar bovenop is gekomen, maar is daar nog niet mee beginnen. “Het is zo persoonlijk”, zegt ze. “Ik vind het wel tricky, want mensen zijn zó goed in het beoordelen en veroordelen van anderen.”