De Mensen van Saxion: “Niemand zou meer uit de kast moeten hoeven te komen"
“Dat ik ben opgegroeid met twee moeders is voor mij eigenlijk altijd hartstikke normaal geweest. Ik weet ook niet beter. Doordat mijn moeders altijd veel vrienden hadden die ook lesbisch waren, vond ik al snel vrienden die me begrepen. Dit maakte het in mijn privéleven een heel normaal iets.
Op school merkte ik dat mensen het vaak niet helemaal begrepen. Ze raakten dan wel eens bevooroordeeld. Het is in onze maatschappij nog altijd het normaalst dat je een vader en een moeder hebt. Het is ook wel de norm om hetero te zijn. Ik voelde mij soms best wel onderdrukt door deze norm. Zelfs terwijl ik ben opgegroeid met homoseksuele moeders, kreeg ik toch het gevoel dat ik zelf hetero moest zijn in deze maatschappij, terwijl ik eigenlijk al wel wist dat ik dat niet was.
Veel mensen gaan ervanuit dat uit de kast komen voor mij makkelijk was vanwege mijn ouders. Dat was niet het geval. Het heeft het niet moeilijker gemaakt, maar ook niet per se makkelijker. Ik kan me nog herinneren dat toen ik op veertienjarige leeftijd uit de kast kwam, ik dit wel heel eng vond.
Ik vond het spannend hoe ze erop zouden reageren. Er was alsnog een gevoel van angst. Het gevoel dat ze me niet zouden accepteren viel bij mij natuurlijk wel weg. Het zou gek zijn als ze mij opeens niet zouden accepteren. Het is en blijft toch best wel wat om uit de kast te komen. Eigenlijk zou het beter zijn dat je niet meer uit de kast hoeft te komen."
Dit zijn de mensen van Saxion
Iedereen ís een verhaal en iedereen hééft een verhaal. We portretteren daarom willekeurig de mensen van Saxion, lichtjes gebaseerd op de populaire blog Humans of New York. Daarbij draait het zeker niet alleen maar om de studie, maar vooral om wat de mensen op Saxion drijft, bezig houdt en maakt tot wie ze zijn. We beginnen niet helemaal willekeurig, maar met een groep die door de coronacrisis op voorhand een lastige start maakt: de studenten.
"Toen mijn moeders een kinderwens kregen, hebben ze besloten dit te doen door middel van een donor. Deze donor, mijn vader dus, is een goede vriend van mijn moeders. Ik heb ook altijd geweten dat hij biologisch gezien mijn vader is, maar hij heeft verder nooit een vaderrol gespeeld. Hier zijn vantevoren ook duidelijke afspraken over gemaakt. Ik heb er persoonlijk geen moeite mee gehad dat mijn vader geen rol heeft gespeeld in mijn leven.
Ik denk namelijk dat niet per se je vader als vaderfiguur hoeft te dienen, dit kan ook je moeder zijn, een buurman of oom. Wie dan ook. Het hielp wel dat ik thuis altijd gewoon open kon zijn met mijn moeders. Ik vond het zelf ook wel erg fijn, het zijn namelijk twee vrouwen, die luisteren over het algemeen gewoon meer naar je emoties.
Ik vind dat we er met onze maatschappij naartoe moeten werken dat niemand meer uit de kast hoeft te komen. Dat je gewoon iemand die jij een kusje wil geven een kusje kan geven. Zonder heisa. Het feit dat je speciaal uit de kast moet komen laat het abnormaal lijken. Die abnormaliteit moet eraf. Ik denk dat iedereen beoordeeld moet worden als mens. Dit klinkt heel cliché, maar het is denk ik wel een cliché met een reden.”
Gerelateerde artikelen
Asle Lubbers ontfermt zich over in auto opgesloten hond; maar een bedankje zit er niet in
Asle Lubbers heeft net haar eindgesprek gehad voor de deeltijdstudie Integrale Veiligheidskunde, als ze vanuit haar auto de kop van een hond omhoog ziet komen in de auto ernaast. Ze belt de politie, die de ruit intikt om de hond te bevrijden. De eigenaresse van de hond verschijnt ook, maar is lijkt zich van geen kwaad bewust. “Vindt u dit zelf niet erg dan?”
Hogeschool onderzoekt verkoop Epy Drost-gebouw
Saxion overweegt de verkoop van het Epy Drost-gebouw, in de volksmond ook wel bekend als ‘de glasbak’. In dat gebouw is nu nog de Academie Creatieve Technologie (ACT) gehuisvest. Voor de opleidingen van die academie zou dan een andere plek moeten worden gezocht.
Vijf voor twaalf voor moestuin; docent Vera Bextermoeller wil tuintje redden nu het nog kan
Als voor de zomer zich nog steeds niemand ontfermt over de moestuin bij Ko Wierenga in Enschede, dan gaat niet de schoffel, maar de streep erdoor. Dat is de onomwonden boodschap van Dennis Meijer (teamleider facilitair bedrijfsvoering). Dit geluid kwam ook bij SFIB-docent Vera Bextermoeller terecht. Zij wil de moestuin misschien wel onder haar hoede nemen. “Zó jammer als de tuin zou verdwijnen.”