De Mensen van Saxion: “Niemand zou meer uit de kast moeten hoeven te komen"

“Dat ik ben opgegroeid met twee moeders is voor mij eigenlijk altijd hartstikke normaal geweest. Ik weet ook niet beter. Doordat mijn moeders altijd veel vrienden hadden die ook lesbisch waren, vond ik al snel vrienden die me begrepen. Dit maakte het in mijn privéleven een heel normaal iets.

Op school merkte ik dat mensen het vaak niet helemaal begrepen. Ze raakten dan wel eens bevooroordeeld. Het is in onze maatschappij nog altijd het normaalst dat je een vader en een moeder hebt. Het is ook wel de norm om hetero te zijn. Ik voelde mij soms best wel onderdrukt door deze norm. Zelfs terwijl ik ben opgegroeid met homoseksuele moeders, kreeg ik toch het gevoel dat ik zelf hetero moest zijn in deze maatschappij, terwijl ik eigenlijk al wel wist dat ik dat niet was.
Veel mensen gaan ervanuit dat uit de kast komen voor mij makkelijk was vanwege mijn ouders. Dat was niet het geval. Het heeft het niet moeilijker gemaakt, maar ook niet per se makkelijker. Ik kan me nog herinneren dat toen ik op veertienjarige leeftijd uit de kast kwam, ik dit wel heel eng vond.

Ik vond het spannend hoe ze erop zouden reageren. Er was alsnog een gevoel van angst. Het gevoel dat ze me niet zouden accepteren viel bij mij natuurlijk wel weg. Het zou gek zijn als ze mij opeens niet zouden accepteren. Het is en blijft toch best wel wat om uit de kast te komen. Eigenlijk zou het beter zijn dat je niet meer uit de kast hoeft te komen."

"Toen mijn moeders een kinderwens kregen, hebben ze besloten dit te doen door middel van een donor. Deze donor, mijn vader dus, is een goede vriend van mijn moeders. Ik heb ook altijd geweten dat hij biologisch gezien mijn vader is, maar hij heeft verder nooit een vaderrol gespeeld. Hier zijn vantevoren ook duidelijke afspraken over gemaakt. Ik heb er persoonlijk geen moeite mee gehad dat mijn vader geen rol heeft gespeeld in mijn leven.

Ik denk namelijk dat niet per se je vader als vaderfiguur hoeft te dienen, dit kan ook je moeder zijn, een buurman of oom. Wie dan ook. Het hielp wel dat ik thuis altijd gewoon open kon zijn met mijn moeders. Ik vond het zelf ook wel erg fijn, het zijn namelijk twee vrouwen, die luisteren over het algemeen gewoon meer naar je emoties.

Ik vind dat we er met onze maatschappij naartoe moeten werken dat niemand meer uit de kast hoeft te komen. Dat je gewoon iemand die jij een kusje wil geven een kusje kan geven. Zonder heisa. Het feit dat je speciaal uit de kast moet komen laat het abnormaal lijken. Die abnormaliteit moet eraf. Ik denk dat iedereen beoordeeld moet worden als mens. Dit klinkt heel cliché, maar het is denk ik wel een cliché met een reden.”