In Memoriam: Resi Meijer

‘Is te vormen’, woorden van Meijer op het sollicitatieformulier van Luuc Willering. Hij solliciteerde in 2008 bij Saxion, en Resi Meijer zat in de sollicitatiecommissie. Het formulier kreeg Willering jaren later onder ogen, toen Meijer de kast opruimde voor de verhuizing van de pabo naar Enschede. “Die woorden vind ik typerend voor Resi”, zegt Willering. “Van deze sollicitant kan ik wel wat maken, zal ze gedacht hebben. Zo ging ze ook met haar werk om. Resi organiseerde tot in de details, zodat ze zich kon concentreren op wat belangrijk is.”

Betrokken

Naast het gezin was het werk belangrijk, zegt Elsbeth Ruiterkamp. Als leidinggevende werkte ze ruim vijftien jaar met Meijer. “Ze had passie voor de ontwikkeling van het onderwijs”, zegt Ruiterkamp. “Maar vooral voor haar studenten en de ontwikkeling van basisschoolleerlingen. Dat bleek uit alles: haar gepassioneerde colleges, haar betrokkenheid als studieloopbaanbegeleider en haar bezoeken aan de stagescholen. Dat deed ze met verve en overgave, kritisch en opbouwend. Gewoon, omdat ze het werk zo belangrijk vond. Op een ontspannen en vrolijke manier, organiseerde ze de ideale voorwaarden.”

Die perfecte voorwaarden, daar profiteerde de hele vakgroep van. “Waar kasten vaak volgestopt zijn met mappen en boeken, was die van Resi op-en-top georganiseerd”, vertelt Willering. “Alles gelabeld en van kleurcodes voorzien. Ze plastificeerde kaartjes, met daarop stellingen en rekenopgaves. Daar blijven we dankbaar gebruik van maken.”

Kijk naar wat mooi is

De jaren na eind 2016 stonden in het teken van kanker. Meijer was zwanger van Kalle, toen bleek dat ze een knobbeltje in de borst had. Kort voor het overlijden vertelde ze daarover in dagblad Tubantia. In haar woorden: “Je zet geen kinderen op de wereld om er zelf al zo vroeg vandoor te gaan.” Ze had een boodschap aan haar kinderen, maar indirect aan ons allemaal. “Haal het positieve eruit. Je mag verdrietig zijn, maar kijk vooral naar alles wat mooi is.”

Die boodschap leefde Meijer, zegt Ellen Hemmers-Rödel. Zij is technisch onderwijsassistent bij life science, engineering & design. “Ik ken Resi van familiebijeenkomsten, haar man Willem is mijn neef. Heel goed kende ik haar niet, maar Resi viel op. Ze was een merkwaardige, maar vooral krachtige vrouw – die precies wist was ze wilde en wat niet. Dat was zo toen ze gezond was, maar ook toen ze ziek werd.”

Resi protesteert nog steeds

Er was één ding wat ze niet wilde: gebukt gaan onder de ziekte. “Ze bleef altijd positief”, zegt Hemmers-Rödel. “Daarmee verbaasde ze de familie, maar ook de artsen. Want hoe kun je zo positief in het leven blijven staan, als je zó ziek bent? Resi kon en deed dat, ik denk voor het gezin. Bij de crematie was het beestenweer. Resi protesteert nog steeds, zeiden we tegen elkaar.”

Wanneer Meijer zich goed voelde, nam ze contact op met haar leidinggevende. Ze was klaar om weer te werken, liet ze weten. “Om haar steentje bij te dragen”, zegt Ruiterkamp. “Afstudeergesprekken, een assessment of tweede beoordelaar van een afstudeeronderzoek. Als leidinggevende hoefde ik geen moment achter Resi aan. Ze nam zelf contact op, liet weten hoe het ging. En of ze klaar was om te werken. Ze nam de regie, van begin tot eind. Bijvoorbeeld in de mails die ze schreef aan een groep vrienden, familie en collega’s. Daarin vertelde ze hoe het ging. Dat deed ze op haar moment.”

Hoempa-band

Twee jaar geleden zag de wereld van Meijer er anders uit. Ze organiseerde een groot feest, want ze kreeg het bericht: kankervrij. Collega’s, buurtgenoten uit Borne, vrienden – allemaal kwamen ze langs. “Ze liet niets aan het toeval over”, zegt Willering. “En Resi was een geweldige gastvrouw, ook in haar aandacht naar de gasten. Omdat ik weleens naar het schaatsen ga, zei ze: kom even mee naar buiten, dit zal je wel leuk vinden. Had ze een hoempa-band geregeld.”

Maar de kanker kwam terug. Meijer laat haar man Willem en kinderen Jonne, Wessel, Hidde, Robbe en Kalle achter. Met hen heeft ze mooie herinneringen gemaakt, zegt Ellen Hemmers-Rödel. Ze liet geen moment voorbij gaan om het leven te vieren. Naar Euro Disney, de dierentuin en een feest voor het 12,5-jarig huwelijk. “Of oliebollen bakken bij haar thuis. Altijd met de fotocamera in de hand, om die momenten vast te leggen.”  

Chocola en ijs

Eén ding mag niet ontbreken in een In Memoriam voor Resi Meijer, zegt Hemmers-Rödel. “Chocola en ijs. Daar was ze dol op.” Dat is geen geheim voor Ruiterkamp. “In haar lade bewaarde ze chocoladereepjes. Ze zei: als je een energyboost nodig hebt, dan kom je maar even langs. Van dat aanbod maakte ik af en toe dankbaar gebruik.”

In haar Tubantia-interview sprak Meijer een chocolade-hoop uit voor haar kinderen. “Dat ze in de zomer een ijsje halen en zich zullen herinneren dat mama altijd zo gek was op een bolletje chocola. Dan zijn ze misschien even verdrietig, maar hopelijk gaan ze daarna naar het zwembad en springen weer gillend van plezier van de hoge duikplank.”