Mitchelle kreeg als international veel voor de kiezen: “In Zimbabwe doen ze niet aan depressies”

Door haar tomeloze energie en het feit dat ze moeilijke onderwerpen niet schuwt, is ze een inspirerende persoonlijkheid. Mitchelle is bescheiden, positief en heeft haar toekomst al grotendeels uitgestippeld. Toch is dat niet altijd zo geweest. De vierdejaars-studente International Business heeft een lange weg afgelegd om te staan waar ze nu staat. “In Zimbabwe doen ze niet aan depressies”, vertelt ze later in het gesprek.

Dat studentencoach Marloes Heering haar onlangs voordroeg als HBO Held van 2022, is niet zonder reden. Helaas stroomde Mitchelle niet door naar de finale. Maar dat ze in de nominatieronde zoveel lovende woorden mocht ontvangen, vindt ze een hele eer. “Ik had nog nooit gehoord van deze wedstrijd”, vertelt Mitchelle. “Hoewel ik altijd van mijn ouders heb geleerd om me niet te veel te focussen op de dingen die je hebt bereikt, maakt zo’n nominatie me wel trots. Ik weet eigenlijk niet hoe ik erop moet reageren, haha.”

Wegwijs in de cultuur

Kijkt ze terug op de afgelopen vier jaar, dan heeft ze als internationale student veel voor haar kiezen gekregen. Na haar aankomst in Nederland nam het verantwoordelijkheidsgevoel het van haar over. Dit avontuur móest slagen. “Maar je komt in een compleet nieuw systeem terecht en moet aan zoveel dingen denken”, legt Mitchelle uit. “Ik nam geen tijd om alles te verwerken en ging maar door. Mentaal, financieel en emotioneel was het een uitputtingsslag. Omdat er geen vast contactpersoon was waar ik terecht kon, leerde ik mezelf veel dingen aan.” Gelukkig had ze wel een Nederlandse klasgenoot die haar hielp met zaken als het openen van een bankrekening en een bsn-nummer.

Juist omdat er geen vast contactpersoon was die haar wegwijs maakte, probeert Mitchelle deze rol nu wel te vervullen voor andere eerstejaars internationale studenten. “Als ik naar mijn moeder kijk, zie ik veel van mijzelf terug. Ze is psycholoog en altijd geïnteresseerd in het welzijn van mensen. Dat heb ik ook. Ik wil dat studenten het gevoel hebben dat ze bij mij terecht kunnen voor problemen. Alles is nieuw, ze moeten zich hier comfortabel voelen.”

Zelfmoord

Dat ze zich zo fanatiek inzet voor het welzijn van haar medestudenten heeft alles te maken met een gebeurtenis uit haar verleden. Ze was tien jaar oud toen ze met een van haar vriendinnen aan de telefoon hing. “We hadden een normaal gesprek over jongens en muziek, toen ze aan het einde van het gesprek tegen mij zei: Bedankt dat je even de tijd nam, ik was anders van plan om zelfmoord te plegen.” Het raakte Mitchelle diep. “Ze zei het zo kalm. Toen realiseerde ik me ineens: mensen kunnen zó met zichzelf in de knoop zitten zonder dat ze dat laten zien. Daar moest ik wat mee.”

En dat deed ze. Hoewel ze zelf lange tijd kampte met een depressie en zich ook eenzaam en angstig voelde, verloor ze haar medestudenten niet uit het oog. De afgelopen vier jaar is Mitchelle binnen Saxion op ontzettend veel terreinen actief geweest. De centrale medezeggenschapsraad, het Top Talent programma, de International Office en het studiesuccescentrum, zomaar een greep uit alles waarvoor ze zich inzet. Ze spreekt de taal van studenten én leraren en weet studentwelzijn op de agenda te zetten. ‘Ze is van onschatbare waarde voor de onderwijsambities van Saxion’, aldus de lovende woorden van Heering. Mitchelle lacht bescheiden en haalt haar schouders op. “Soms was het wel heel veel tegelijk”, zegt ze. “Maar het geheim is om dingen te doen die je leuk vindt. Daarom hou ik dit ook vol.”

Financiële problemen

Kijkt ze terug op bijna vier jaar Saxion, dan is ze vooral trots op het feit dat ze niet heeft opgegeven. Met name mentaal heeft ze veel obstakels overwonnen. “Als je in Zimbabwe zegt dat je aan een depressie lijdt, dan kijken ze je gek aan. Maar godzijdank voor mijn moeder, die het herkende en naar oplossingen zocht.” En dan was er nog corona, wat ervoor zorgde dat haar stagebedrijf failliet ging en ook haar ouders niet meer konden werken. “Financieel werd het een enorme uitdaging. Ik dacht echt: wat komt er nog meer? Gelukkig gaat het nu een stuk beter.”

Vraag je de jonge studente naar haar grote droom, dan hoeft ze niet lang na te denken. ‘’Motivatiespreker, schrijver en filantroop, die kant wil ik op. Sterke vrouwen als Michelle Obama en Oprah Winfrey zijn mijn voorbeelden.’’ De studente wil impact maken, iets betekenen voor het grotere belang. “Maar eerst ga ik aan het werk in de educatieve sector. Na vier jaar studeren is het even tijd voor wat anders. Mijn master komt nog wel.”