‘Kunnen we het nog aan?’, docent Gert Talens bundelt verhalen geschreven in sombere tijd
Het begon voor Gert Talens in februari 2020 met een kleine keelpijn, en resulteerde in langdurige ziekte. De docent natuur en techniek zat maar liefst zeven maanden thuis met coronaklachten. In deze sombere periode besloot hij om verhalen te schrijven, iedere week. Over zijn jeugd, zijn werk als docent en actuele gebeurtenissen. Inmiddels schreef hij meer dan honderd verhalen. Een selectie bundelde hij in een boek, dat binnenkort uitkomt.
SaxNow sprak Talens toen hij net weer begon met lesgeven, na een lange periode van ziekte. Inmiddels zijn we iets meer dan twee jaar verder, en is hij blij om te zeggen dat hij er weer volledig bovenop is. Talens kijkt terug op de periode van herstel als somber en onzeker. “Ik dacht soms: dit gaat nooit meer goedkomen. Ik had geen vertrouwen meer in mijn eigen lichaam. En dat terwijl ik normaal gesproken een heel optimistisch persoon ben.”
Om weer grip te krijgen op zijn mentale veerkracht, besloot Talens zichzelf aan het werk te zetten. Het idee: iedere week een kort verhaal schrijven om te plaatsen op zijn website. Zo gezegd, zo gedaan. Talens: “Ik herinner me het eerste verhaal dat ik schreef nog goed: ‘gevlinderfladder’. Ik liep een rondje over de polder achter mijn huis, en er fladderde een vlindertje naast me. Ik was zwaarmoedig, eigenlijk precies het tegenovergestelde van wat een vlinder is: licht en vrolijk. Toen dacht ik: ik kan er ook voor kiezen om zo te zijn.”
Onderbewustzijn
Dit was in september 2020, dus we zijn inmiddels heel wat weken en verhalen verder. Een vriend van hem kwam met het idee kwam om deze verhalen te bundelen en als boek uit te geven. “Ik had eigenlijk nooit de intentie om een boek te schrijven. Toch vond ik laatst een oud dagboek terug, daarin stond: ‘later ga ik een boek schrijven’. Dus misschien is het toch altijd in mijn onderbewustzijn blijven hangen.”
De verhalen in zijn boek lopen uiteen qua onderwerpen. Zijn favoriete verhalen gaan over de lol die hij heeft met de caissière bij de Jumbo. Het zegt iets over zijn schrijfproces. “Ik probeer de verhalen te koppelen aan iets dat gebeurde in die week, en hoe ik daarover denk.” Maar ook serieuze onderwerpen worden omgezet tot verhalen. Bijvoorbeeld over actualiteiten zoals de oorlog in Oekraïne, over docentschap maar ook over hele persoonlijke dingen, zoals familiekwesties. Dat laatste is het spannendst om te schrijven. “Mijn moeder zegt: ‘doe maar niet, dit is alleen van ons’, maar mijn vader zegt dat het júist mijn verhalen zijn om te vertellen.”
Iedere week
De reacties op zijn verhalen zijn positief, vooral in Dronten. “Zeker zo’n driehonderd mensen lezen iedere week mijn verhalen.” Ook op Saxion worden zijn verhalen positief ontvangen. “Laatst zei een student tegen me: ‘Ik wil ook een boek schrijven’. Dat soort reacties doen me goed.”
De titel van zijn boek, ‘Kunnen we het nog aan?’, staat in contrast met de foto op de omslag. “Ik was met mijn vrouw aan zee, en mijn favoriete bezigheid is om te dobberen. Tenen boven water, blik omhoog. Op dat soort momenten dacht ik aan alle ellende in de wereld, alle boze mensen met meningen. Kunnen we dat nog aan? Laten we allemaal wat liever voor elkaar zijn.”
Op zaterdag 15 april om 11 uur in de FlevoMeer Bibliotheek van Dronten wordt het eerste exemplaar van zijn boek aangeboden aan de burgemeester. Talens zal hier enkele verhalen voordragen en er is muziek van Drontense zangeres Karianne.
Wie nieuwsgierig is naar het boek, kan in de docentenkamer (A4.66) in Deventer een boek inkijken of een eigen exemplaar bestellen.
Gerelateerde artikelen
Facility Management bestaat 50 jaar: ‘Wij waren de eerste met deze opleiding’
Wat in 1976 ooit begon als Toegepaste Huishoudwetenschappen groeide in 50 jaar door naar Facility Management. Dus viert de opleiding dit jaar een feestje, maar wel op een manier ‘die past bij een ‘tijd vol bezuinigingen’. In die 50 jaar veranderde een hoop voor de opleiding en haar studenten, zegt opleidingsmanager Dicky van der Plas. “Toen we hier mee begonnen waren er nog helemaal geen computers.”
Column: Epy Drost
In een mededeling op mijnsaxion liet ons College van Bestuur bijna terloops weten dat er een onderzoek komt naar de mogelijkheden het Epy Drost-gebouw in Enschede af te stoten door verkoop of verhuur. Een bericht dat nogal een verrassing was voor de honderden mensen die in dat gebouw werken.
Asle Lubbers ontfermt zich over in auto opgesloten hond; maar een bedankje zit er niet in
Asle Lubbers heeft net haar eindgesprek gehad voor de deeltijdstudie Integrale Veiligheidskunde, als ze vanuit haar auto de kop van een hond omhoog ziet komen in de auto ernaast. Ze belt de politie, die de ruit intikt om de hond te bevrijden. De eigenaresse van de hond verschijnt ook, maar is lijkt zich van geen kwaad bewust. “Vindt u dit zelf niet erg dan?”