Onbezongen held Marianne Bouwma; “Corona heeft z’n littekens achtergelaten”

Bevalt het op Saxion?
“Hier word ik gehoord, heel duidelijk gehoord. Ik heb geen ogen in mijn rug die continu controleren of ik het wel goed doe. Ze vertrouwen op mij. Ik word geholpen en er worden mij dingen geleerd.

Een goed voorbeeld zijn de diepvriesspullen; als je die op de dag zelf nog moet ontdooien, heb je een toestand. Ik wilde graag helpen, dus ik legde de dozen alvast in de koelkast. Zo deed ik dat ook met loempia’s. Maar dat moet je dus niet doen, loempia’s knappen dan kapot. Toevallig kwam mijn chef en die had de loempia’s nodig. Met stoom uit zijn oren vroeg hij: “Wie heeft die loempia’s in de koeling gelegd?” Ik vertelde dat ik dat had gedaan, dat van de knappende loempia’s niet wist en graag wilde helpen. De stoom verdween snel. Als er nu een nieuwe medewerker komt, zeg ik meteen: pas op de loempia’s!”

Omschrijf je werk eens, wat maakt het zo leuk voor je?
“Je kan eerlijk zijn, direct. Zeggen wat je denkt en staan voor je principes. Woord houden en het teamgevoel vind ik belangrijk, en dat heb ik hier gevonden.”

Als je niet hier zou werken, dan zou je….?
“Ik ben een echte horecadochter. Mijn ouders hadden een café in Losser, café de Klomp. Mijn vader stond als 80-jarige nog achter de tap. Mijn moeder en vader wisselden elkaar overdag af; mijn vader drie uur werken, 1,5 uur rusten en andersom. Voor een kwartier slapen trok hij nog zijn pyjama aan. Ik heb de Gamma, toen ik ongeveer 25 was, achter me gelaten, omdat mijn vader mij nodig had in het café. Hij moest namelijk geopereerd worden. Vanaf mijn vijfentwintigste werkte ik in de horeca en dat is altijd zo gebleven.”

Van de Gamma, naar de kroeg, naar een omgeving met vooral studenten. Hoe is dat?
“Ja, helemaal geweldig. Mijn kinderen zijn al ouder, 26 en 28 jaar. Toen ze uitvlogen vond ik dat helemaal niet leuk, maar ik begrijp dat zij hun eigen leven willen leiden, dat is logisch. Maar de feeling met jongeren… Ook al word ik honderd, dan weet ik zeker dat ik dat nog leuk vind.”

Wat maakt dat dan zo leuk?
“Daar word ik oprecht heel blij van. Bijvoorbeeld wanneer iemand niet lekker in z’n vel zit en ik hem of haar kan helpen. Je hebt ook wel eens een chagrijnig iemand aan de kassa, dat is prima. Als je niet wil praten heb ik daar natuurlijk respect voor, ieder z’n ding. Je komt hier natuurlijk alles dwars door elkaar tegen: kleur, grootte, lengte, breedte, noem het allemaal maar op. Het is hier heel veelzijdig en ik geniet daarvan.”

Komen studenten ook bij je met hun problemen?
“Ja. Laatst stond naast de wc een meisje te huilen. Ik keek haar vriendin aan in de hoop dat ik haar kon helpen. Wat bleek, ze had een heel slecht cijfer gehaald en was overtuigd dat als ze daarmee naar huis zou komen, ze heibel zou krijgen. Ik weet zeker dat ‘t waar was. Dat voel je, dat was geen komedie.

Ik vroeg of ze een knuffel wilde, gaf die en vroeg of ik iets kon betekenen. Misschien samen naar de decaan? Later die dag kwam ze naar me toe om me te bedanken en kreeg ik die knuffel. Dit komt natuurlijk niet dagelijks voor, maar een lolletje bij de kassa of gewoon een glimlach wel.”

Het klinkt alsof geen dag hetzelfde is?
“Er gebeurt altijd wat. Altijd is er iets aan de hand. Vorige week waren alle koelkasten stuk. Nou dan word je ineens heel druk. Ik kwam thuis en mijn hoofd ontplofte nog net niet. Ik was blij dat de koelkast het thuis wel deed. Ik heb er echt niet van geslapen, want dan ben ik nog aan het schakelen en het nadenken hoe ik het morgen ga oplossen.”

Achter de kantine gaat veel meer schuil dan alleen de broodjes en de sappen?
“Absoluut. Onder de collega’s ook; ieder mens heeft zijn verhaal. We zitten daarom ’s ochtends even bij elkaar: ‘En, hoe is het? Hoe gaat het met je dochter?’ Even koffie, en weer door. Dan knallen we weer. We zijn een heel hecht team. Als zij wat hebben, hebben wij het ook. Zo sta ik er honderd procent in.”

Waar kom je thuis na een lange dag op Saxion?
“In Overdinkel, bij mijn man, Ben, en mijn twee honden, zij zijn mijn alles. Mijn man heeft COPD en kan niet werken. Ik ben de kostwinner, maar hij ondersteunt me met alles. Als ik thuis kom, hoef ik niet nog een keer te koken. Toch is het soms lastig, zeker in deze dure tijd. Ik kon geen voltijd-contract krijgen, die ruimte was er niet. Ik werk daarom 27 uur per week. En ook de promotie die ik maakte naar beheerder, zie ik niet in mijn salaris terug. In deze tijd kan je steeds minder met je geld en dat betekent dat er dingen wegvallen.”

Wat valt weg, maar is belangrijk voor je?
“Ik zou wel graag weer naar een musical gaan of wat aan mijn uiterlijke verzorging doen. Daar is gewoon geen poen voor. Ik heb liever dat mijn auto loopt, want daar moet ik mee naar mijn werk. De luxe wil ik even niet meer, want ik wil ook reserve houden. Je weet nooit wat er komt en corona heeft wel een litteken achtergelaten. Mijn vorige werkgever heeft mij van de een op andere dag een appje gestuurd: “Het is corona, je hoeft niet meer te komen.” Daar zit je dan, met je 0-uren-contract. Uiteindelijk ben ik er sterker uitgekomen, maar niet financieel beter. Dan zou ik liegen. Maar je gevoel is belangrijker dan wat er op je bank staat.”

Als je de loterij wint, wat is dan het eerste dat je doet?
“Met mijn man, mijn twee kinderen en kleinzoon naar de zon gaan. Naar Tenerife of Ibiza. De vibe in Ibiza is zo goed. Je kan daar alles aantrekken wat je wil, niks is te gek. Al loop je op kapotte slippers, niemand kijkt je raar aan. Daar hou ik van.”

Wat zouden studenten en medewerkers zonder jou en je team moeten?
“Honger en dorst lijden. En serieus: een glimlach missen.”